ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η αίσθηση των στιγμών

Ένα κουβάρι απο σκέψεις και εικόνες, ένα μαγικό μπέρδεμα απο λύπες και χαρές,
ένα συνονθύλευμα απο λεπτά και δευτερόλεπτα που κρύβουν τόσο έντονα και τόσο
αντιφατικά μεταξύ τους συναισθήματα… Είναι πάντα εκεί, δίπλα μου. Άλλοτε
μακρύτερα, άλλοτε πιο κοντά. Μερικές φορές μοιάζει σα να κρύβεται μέσα σε ένα
σύννεφο. Έτσι απλά. Μόνο και μόνο για να μην μπορέσεις να το δεις, όσο τρέχεις.

Τις περισσότερες φορές όμως αποκαλύπτεται ξαφνικά, σε στιγμές απρόσμενες, σαν
για να σε ταράξει, να σε τρομάξει και το επόμενο λεπτό να σε ηρεμήσει και
πάλι. Δεν μπορείς να απομακρυνθείς. Ούτε και το θες. Έρχεται και σε «τινάζει»,
σαν ηλεκτρικό ρεύμα, για να σου υπενθυμίσει τη μαγεία της ζωής, την αρμονία
και την αταξία των χρωμάτων. «Πάντα», σου λέει, «κάπου εκεί, ανάμεσα στο άσπρο
και το μαύρο, υπάρχει το γκρι. Κι αν κοιτάξεις λίγο μακρύτερα, με κάπως
διαφορετική διάθεση, με άλλο βλέμμα, ίσως να δεις και το κόκκινο, το ροζ ή το γαλάζιο».

Απορούσα πάντα μ’ αυτή την παράξενη αίσθηση των στιγμών εκείνων που κρατούν
μαζί το γέλιο και το δάκρυ, το καλό και το κακό, το όμορφο και το άσχημο.
Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια, να βυθιστώ βαθεία, ν’ αγγίξω πάτο για να
υποκλιθώ με απόλυτη αφοσίωση μπροστά σ’ αυτό το μεγαλείο. Όσο κι αν πίστεψα,
όμως, στη μαγεία και τη δύναμη των αντιθέτων, τρομάζω ακόμη μπροστά σ’ αυτά τα
δευτερόλεπτα που χωρούν όλα τα χρώματα και τα συναισθήματα του κόσμου μαζί.