Γραικύλοι… ναι, αλλά και… mea culpa

Πάγκαλον μαινόμενον… Πάγκαλον ωρυόμενον… Πάγκαλον υβρίζοντα… Είναι
τίτλοι γνωστών και τετριμμένων πολιτικών σήριαλ που επανειλημμένα έχουμε απολαύσει.

Και το προχθεσινό άρθρο του τέως ΥΠ.ΕΞ., με το οποίον διέκοψε την πολύμηνη
σιωπή του, δεν θα προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά θα συμπλήρωνε τον
φυσιολογικό του κύκλο, και θα ελησμονείτο (κάτι π.χ. όπως οι
δερβισο-χορευτικές εξάρσεις του κ. Γιαννόπουλου) αν δεν χρησιμοποιούσε τον
βαρύτατο χαρακτηρισμό του «γραικύλου» για τον μέχρι πρότινος συνεργάτη του και
διάδοχό του στο ΥΠ.ΕΞ. και όλους τους συμφωνούντες προς αυτόν.

Αναπόφευκτα, όμως, δημιουργούνται δύο ερωτήματα: Έχει δίκιο ο τέως ΥΠ.ΕΞ.; Και
δικαιούται ­ αυτός όχι άλλος ­ να κατηγορεί τους τέως συνεργάτες του ως «γραικύλους»;

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι πολύ εύκολη: Με το άρθρο του ο κ. Πάγκαλος
ήλθε να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ­ μεταξύ των
οποίων και ο γράφων τις γραμμές αυτές ­ που αντετάχθησαν έντονα στην
ενδεχόμενη άρση του «βέτο» (σημ.: και είναι «βέτο», liberum veto κατά την
ορολογία του διεθνούς δικαίου) με μοναδική ίσως εξαίρεση τον υπουργόν Αιγαίου
(σημ.: Τι σχέση έχει ο εκ Καλαμών υπουργός με το Αιγαίο; Μα… ξέρει κολύμπι!)
που έσπευσε να… προλάβει!

Στα όσα ορθότατα αναφέρει ο κ. Πάγκαλος θα μπορούσαν να προστεθούν δύο
συνοπτικές παρατηρήσεις:

α) Το «βέτο» προεβλήθη αποκλειστικά και μόνον σαν αντίδραση και
καταδίκη της συνεχιζόμενης κατοχής του 38% της Κύπρου, της παραβίασης των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της συνεχώς ανανεούμενης απειλής στο Αιγαίο. Και,
συνεπώς, η άρση του θα εσήμαινε ­ πολιτικά αλλά και από την άποψη διεθνούς
δικαίου ­ ότι τελικώς υποχωρούμε και αποδεχόμαστε την κατάσταση που έχει
δημιουργηθεί «ντε φάκτο».

β) Ως αντάλλαγμα μιας τέτοιας εθνικής θυσίας, προβάλλεται η καλή θέληση
και τα φιλικά αισθήματα που έχουν δημιουργηθεί με την αυθόρμητη και άδολη
προσφορά βοηθείας προς τα τραγικά θύματα του σεισμού. Πώς υλοποιείται, όμως,
αυτή η «καλή θέληση» από το πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας, θα
μπορούσε κανείς να το μετρήσει στην στάση του ελεγχομένου από το τουρκικό
προξενείο, μειονοτικού Τύπου, και των ­ επίσης ελεγχομένων ­ τριών βουλευτών.

Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι πιο δύσκολη. Ο τέως ΥΠ.ΕΞ. κινδυνεύει ν’
αντιμετωπίσει την ένσταση «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».

Και εάν έχει δημιουργηθεί ­ και δυστυχώς έχει ­ μια νοοτροπία «γραικύλων», αν
υφέρπει ­ και δυστυχώς υφέρπει ­ μια ιδιαίτερα επικίνδυνη τάση καθολικής
ενδοτικότητας που ενισχύεται προγραμματισμένα από τα περιβόητα «διαπλεκόμενα»,
ο τέως ΥΠ.ΕΞ. δεν είναι ο αναμάρτητος.

Μια σύντομη καταγραφή:

Το εναρκτήριο λάκτισμα προς τον ενδοτισμό δόθηκε ­ και μάλιστα με προσωπική
του πρωτοβουλία ­ στα Ίμια. Το «no flag» (όχι σημαίες) που απεδέχθη υπό την
πίεση του Αμερικανού υπουργού Αμύνης, έθεσε αμέσως τις βραχονησίδες υπό
καθεστώς αμφισβητούμενης κυριαρχίας.

Το επόμενο βήμα των γειτόνων μας ήταν η διεκδίκηση της Γαύδου και 100
βραχονησίδων. Κι ενώ ο κ. Σημίτης από την Γαύδο, έστειλε το «μολών λαβέ», ο κ.
Πάγκαλος ανεκάλυψε την φόρμουλα του Δικαστηρίου της Χάγης που παρουσιάστηκε
στον μέσο Έλληνα σαν ένα αδέκαστο δικαστήριο, συγκροτημένο από ακέραιους
δικαστές, χωρίς να του εξηγηθεί ότι, πολύ εύκολα, ­ αν το θέλουν οι «μεγάλοι»
­ σ’ ένα τέτοιο δικαστήριο θα μπορούσε να μετέχει και κάποιος… κ. Σολάνα, ή
κ. Αννάν (ερώτ.: αν το Δ.Δ.Χ. αποφανθεί ότι… η Σάμος είναι τουρκική, ή έστω
οι 100 βραχονησίδες ανήκουν στην Τουρκία, τι θα κάνουμε; Θα τις δώσουμε;).

Επιστέγασμα η συμφωνία της Μαδρίτης που ανεγνώρισε στην Τουρκία «νόμιμα
δικαιώματα και συμφέροντα» στο Αιγαίο. Και μάλιστα αναλάβαμε την… δέσμευση
να τα ικανοποιήσουμε, την στιγμή που η Συνθήκη της Λωζάννης και όλες οι
διεθνείς συνθήκες (Δίκαιο της Θάλασσας, ICAO, ΙΜΟ, R.R. κ.λπ.) αναγνωρίζουν
τέτοια δικαιώματα μόνον στην Ελλάδα, στην οποίαν μάλιστα έχει αναγνωρισθεί και
το αρχιπελαγικό καθεστώς. Είναι μακρύς, δυστυχώς, ο κατάλογος των σφαλμάτων
στην εξωτερική μας πολιτική, που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν την ένσταση του
«αναμάρτητου». Αλλά κι αν ­ ακόμη και σήμερα ­ οι συγκεκριμένες περιπτώσεις
αμφισβητηθούν, παραμένει η νοοτροπία, το πνεύμα του ενδοτισμού που
καλλιεργήθηκε έντονα τα χρόνια αυτά.

Στα Ίμια η δικαιολογία του «no flag» ήταν: «η κουλτούρα μου, είναι κουλτούρα
της ειρήνης» (σημ.: λόγος του κ. Πάγκαλου στην Βουλή), δηλ. μια
εκσυγχρονισμένη έκδοση τού «σφάξε με Αγά μου, ν’ αγιάσω».

Στις βραχονησίδες «είμαστε χώρα της διεθνούς νομιμότητας», όταν η διεθνής
νομιμότητα έχει υποκατασταθεί από το δίκαιον της «νέας τάξης» που και επίσημα
το αποδεχθήκαμε και προσυπογράψαμε αποδεχόμενοι το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ.

Στη Μαδρίτη, από την διάθεσή μας να σπάσουμε την… απομόνωση της πρώτης
8ετίας (σημ.: απομόνωση = η περίοδος που όλοι οι Ευρωπαίοι και μη ηγέτες,
έμπαιναν στη λίστα αναμονής για να επισκεφθούν τον Ανδρέα Παπανδρέου) και «ν’
αποτινάξουμε το “ψυχολογικό” πλέγμα της αντιευρωπαϊκής συμφεριφοράς» (σημ.: η
φράση δανεική από την προχθεσινή συνέντευξη του κ. Πάγκαλου).

Αυτή ήταν η προπαρασκευή. Το εθνικό έγκλημα συνετελέσθη με την κατασυκοφάντηση
και ποινικοποίηση κάθε αντίθετης γνώμης. Η αρχικά εύκολη και πρόχειρη
αντίδραση «φωνάζουν γιατί δεν είναι στην κυβέρνηση» (σημ.: μια απάντηση που θα
μπορούσε εύκολα και πειστικά να δοθεί και στον κ. Πάγκαλο), αναβαθμίσθηκε σε
βαρύτατες ύβρεις ­ στον αντίποδα των «γραικύλων» ­ όπως «σωβινιστές»,
«δεξιοί», «μισαλλόδοξοι», «εθνικιστές».

Είναι, λοιπόν, ο «αναμάρτητος» ο τέως ΥΠ.ΕΞ.; Αναμφισβήτητα όχι. Αλλά κανείς
δεν μπορεί να του αμφισβητήσει το δικαίωμα ­ έστω και αν το έκανε ο ίδιος
στους επικριτές του ­ να διαφωνεί με συγκεκριμένες επιλογές μιας πολιτικής που
­ κατά τον κυβερνητικόν εκπρόσωπο έχει χαράξει ο ίδιος ­ είναι βλαπτικές για
τα εθνικά συμφέροντα. Αλλά για να είναι πειστικός και, κυρίως, αποδοτικός
πρέπει να «διαφωνήσει» και ν’ αποκηρύξει τις γενεσιουργές αιτίες του πνεύματος
«γραικυλισμού» που έχει διαβρώσει την εθνική μας σκέψη ­ έστω κι αν έχει
μέγιστο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτά τα αίτια. Σε μια τέτοια περίπτωση ως «τέως
ΥΠ.ΕΞ.» θα προσέφερε πολύ μεγαλύτερες εθνικές υπηρεσίες απ’ ό,τι ως… «εν
ενεργεία ΥΠ.ΕΞ.». Θα βοηθούσε στην αποκατάσταση μιας συνεπούς και ορθής
εθνικής πολιτικής που ενδεχομένως δεν θ’ αποσπούσε τους επαίνους της κ.
Ολμπράιτ, αλλά θα είχε την στήριξη του ελληνικού λαού.

«Γραικύλοι»… ναι. Αλλά και «mea culpa».