ΔΡΟΜΟΙ

Οι γιορτές…

… της χιλιετίας θα κυριαρχήσουν σε όλον τον κόσμο, σε λίγους μήνες. Το ρολόι
του Γκρίνουιτς έχει ήδη αρχίσει να μετράει αντίστροφα τις χίλιες τελευταίες
ημέρες. Θα αναρωτηθεί άραγε κανείς τι ακριβώς θα γιορτάσουμε; αναρωτιέται ο
Τζέι Γκρίφιθς στην «Γκάρντιαν». Και μόνο που το λέμε «έτος 2000» είναι κάτι
ιδεολογικό, κάτι που αρνείται τον πλουραλισμό (για το βουδιστικό ημερολόγιο
είναι το έτος 2544, για το μουσουλμανικό 1420 και για το εβραϊκό 5760). Ο
δυτικός χριστιανισμός κηρύσσει το ημερολόγιό του ως το μοναδικό στον κόσμο.

Τα ρολόγια…

… και τα ημερολόγια παρουσιάζονται ουδέτερα, διαφανή, απολιτικά. Όμως δεν
είναι. Υπήρξαν πάντα στην υπηρεσία του δυτικού «λευκού» πολιτισμού. Το δυτικό
ρολόι έχει αίμα στους δείκτες του και κάθε γιορτή για τη χιλιετία δεν είναι
παρά μια πράξη αδιόρατου ιμπεριαλισμού, λέει ο Γκρίφιθς. Ο δεσμός ανάμεσα στον
χρόνο και την εξουσία είναι τόσο παλιός όσο και η ιστορία. Όποτε οι αρχαίοι
Κινέζοι κατακτούσαν μια επαρχία, έλεγαν ότι αυτή η αποικία «έλαβε το
ημερολόγιο». Ο Πολ Ποτ ανακήρυξε το 1975 «έτος Μηδέν» – η εποχή του ήταν «Η
Εποχή». Οι Γάλλοι επαναστάτες επιβεβαίωσαν την εξουσία τους αλλάζοντας την ώρα
και το ημερολόγιο.

Μα καμιά χώρα…

… δεν απέκτησε παγκόσμια κυριαρχία μέσω του χρόνου όσο η Βρετανία. Η συμβολή
της στη μέτρηση του χρόνου στηρίχτηκε πάνω στη δουλεία. Με την κυριαρχία στους
ωκεανούς ήλεγχε την τεράστια αυτοκρατορία της. Πώς; Με τα ρολόγια. Έτσι έλυσε
τα μυστήρια του γεωγραφικού μήκους και πλάτους. Τα χρονόμετρα έγιναν οι
χειροπέδες των δούλων. Δαμάστηκαν οι θάλασσες και αφού δαμάστηκαν αυτές,
υποδουλώθηκαν ολόκληρα έθνη. Οι ιεραπόστολοι χρησιμοποιούσαν ρολόγια και
ημερολόγια για να επιβάλουν την πνευματική τους σκλαβιά, για να επιβάλουν το
χριστιανικό τους ημερολόγιο σε όλον τον κόσμο. Όταν οι ιεραπόστολοι πρωτοπήγαν
το ρολόι στους ινδιάνους Αλγκόνκουιν της Βόρειας Αμερικής, εκείνοι το ονόμασαν
«καπετάν Ρολόι» γιατί κυβερνούσε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.

Ο Ροβινσώνας Κρούσος…

… είναι ίσως εκείνος ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας που αντιπροσωπεύει
καλύτερα από όλους τη βρετανική αποικιοκρατία. Ένας «ψωνισμένος» μεσοαστός που
θέλησε να γίνει πλούσιος από το δουλεμπόριο, θέλει να μετατρέψει το νησί του
σε αυτοκρατορία. Μα μαζί με αυτό «αποικίζει» και τον χρόνο. Τιμά τις
χριστιανικές Κυριακές αλλά και τις Παρασκευές, ονοματίζοντας τον πρωτόγονο
δούλο του: «Έτσι τον έμαθα να με λέει αφέντη και ύστερα να αναγνωρίζει πως
αυτό είναι το όνομά μου». Έτσι όπως έκαναν οι ιεραπόστολοι της αυτοκρατορίας,
οι σημερινοί ιεραπόστολοι γιορτάζουν το «δικό τους» ημερολόγιο, τη «δική τους»
χιλιετία, εκμηδενίζοντας όλα τα άλλα ημερολόγια. Γι’ αυτό, οι ινδιάνοι
Γκουαρανί του Μάτο Γκρόσο της Βραζιλίας λένε για τους ιεραπόστολους: «Αυτό
είναι πολιτιστικός Αφανισμός. Λένε πως οι τελετές μας είναι του Διαβόλου.
Εξαιτίας τους αρχίσαμε να ακολουθούμε το ημερολόγιο των λευκών και είμαστε γι’
αυτό πολύ λυπημένοι».