ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα παιδιά σήμερα σκοτώνουν

Τη δεκαετία του ’60, οι νέοι ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο. Σήμερα, το
αγαπημένο σπορ των παιδιών του κόσμου είναι το έγκλημα. Πότε έγινε αυτή η
στροφή και δεν το καταλάβαμε;

Στη Λιβερία. Παιδιά με στρατιωτική στολή παρακολουθούν την τελετή για την
καταστροφή των όπλων στη ΜονρόβιαΠριν από μερικές εβδομάδες κυκλοφόρησε στην
Αμερική από τις εκδόσεις «Random House» ένα βιβλίο που λέγεται «Children». Το
έγραψε ο Ντέηβιντ Χάλμπερσταμ και αναφέρεται στους πρωταγωνιστές εκείνης της
χρυσής δεκαετίας, τότε που οι έφηβοι είχαν οράματα και ήθελαν να πείσουν και
τους υπολοίπους να τα μοιραστούν μαζί τους. Στις 800 σελίδες του βιβλίου
παρελαύνουν οι «teeny boppers» (κάτι μεταξύ παιδιών και εφήβων), που απέκλειαν
τους δρόμους της Αμερικής, ζητώντας να σταματήσουν οι φυλετικές διακρίσεις. Οι
νέοι που καταλάμβαναν τις εκκλησίες και τραγουδούσαν «We shall overcome», τον
ύμνο κατά της βίας. Οι φοιτητές που ήθελαν να σταματήσουν τον πόλεμο στο
Βιετνάμ. Δύο ήταν οι λέξεις – κλειδιά της εποχής: έρωτας και ειρήνη.

Ο συγγραφέας θυμάται εκείνα τα παιδιά που είχαν παραταχθεί για να επιτρέψουν
σε ένα 11χρονο κορίτσι με λάθος χρώμα δέρματος να βρει το θάρρος και να μπει
στο σχολείο της, στο Λιτλ Ροκ, διασχίζοντας τη σειρά των λευκών γυναικών που
ήθελαν να την εμποδίσουν. Σε ένα πικρό άρθρο του στη «Ρεπούμπλικα», ο Φούριο
Κολόμπο επισημαίνει ότι έντεκα ετών, και μαύρη, ήταν και η Ράιαν Χάρις που
δολοφονήθηκε πριν από λίγες ημέρες στην Αμερική. Παιδιά ήταν και οι δολοφόνοι:
την σκότωσαν πετώντας της πέτρες για να της κλέψουν το ποδήλατο. Παιδιά,
έντεκα και δεκατεσσάρων ετών, ήταν και εκείνα που σκόρπισαν τον τρόμο πριν από
μερικές εβδομάδες σ’ ένα σχολείο του Άρκανσο. Παιδί ήταν κι ο Έρικ Μορς, που
ήλεγχε με τη συμμορία του ένα γκέτο του Σικάγο: όταν θέλησε να ξεφύγει, τον
έριξαν από τον 14ο όροφο.

Τη δεκαετία του ’60, θυμίζει ο Ντέηβιντ Χάλμπερσταμ, το σκηνικό ήταν διεθνές:
στα «παιδιά» του Νάσβιλ που ζητούσαν ίση μεταχείριση των μαύρων συνομηλίκων
τους απαντούσαν οι «καβαλάρηδες της ελευθερίας» που διαδήλωναν κατά της
ατομικής βόμβας και της βίας. Διεθνές είναι το σκηνικό και σήμερα. Το παιδί
που εικονιζόταν πρόσφατα στην πρώτη σελίδα της «Χέραλντ Τρίμπιουν», δεμένο σ’
ένα δέντρο με τα χέρια κομμένα, ήταν στη Σιέρα Λεόνε: οι «τιμωροί» ήταν
στρατιώτες της ίδιας ηλικίας μ’ αυτό. Νέα παιδιά είναι κι εκείνα που έχουν
ξεχυθεί τις τελευταίες εβδομάδες στους δρόμους της Ινδονησίας, αναζητώντας και
σκοτώνοντας τους Κινέζους. Από πέντε χιλιάδες παιδιά 7 έως 16 ετών, που τα
έχουν αρπάξει κυρίως από ιταλικές καθολικές αποστολές, έχει συγκροτηθεί ο
λεγόμενος «Στρατός Αντίστασης των Λόρδων» στη βόρεια Ουγκάντα. Η εκπαίδευσή
τους είναι μια περίοδος τρόμου, με σκληρές τιμωρίες για να αποτρέπονται οι
αποδράσεις και περιστασιακές εκτελέσεις «προδοτών» για παραδειγματισμό.

Η λέξη «children» έχει αλλάξει περιεχόμενο, καταλήγει ο Κολόμπο. Κι αν δεν
καταλάβαμε πότε ακριβώς έγινε αυτή η αλλαγή, είμαστε αναγκασμένοι να την αποδεχθούμε.