Τα καταφύγια της δροσιάς

Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Οι ηλικιωμένοι που ταλαιπωρήθηκαν
περισσότερο απ΄ όλους από τις υψηλές θερμοκρασίες. Μα πιο πολύ από τη μοναξιά τους.

Με λίγο νερό, με ένα βιβλίο προσευχών, με λίγη παρέα και μερικές κουβέντες, η Χαριτίνη Σχοινά και η Μαρία Νάστα βρίσκουν δροσιά και συντροφιά… στο κλιματιζόμενο σαλόνι του ξενοδοχείου

Τα τριάντα κλιματιζόμενα δωμάτια του κεντρικού ξενοδοχείου «Ριβολί», που
παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων για όσους έχουν ανάγκη από λίγη δροσιά, μπορεί να
μη γέμισαν από κόσμο. Γέμισαν όμως από στιγμές συγκίνησης και από παράπονο.
Τριάντα τρεις άνθρωποι ήταν όσοι προτίμησαν να αφήσουν τα σπίτια τους και να
«μετακομίσουν» στο ξενοδοχείο. Άλλοι για δύο ημέρες και άλλοι για δύο ώρες.
Ηλικιωμένοι οι περισσότεροι απ΄ αυτούς και μόνοι, δεν είχαν και τίποτα να
χάσουν… «Οι περισσότεροι απ΄ αυτούς μπαινοβγαίνουν. Κάθονται λίγο, βγαίνουν
έξω και ξανάρχονται. Άλλοι διανυκτερεύουν και άλλοι όχι», λένε οι υπάλληλοι
του ξενοδοχείου.

Μεσημέρι Σαββάτου και ο φιλοξενούμενος ανδρικός πληθυσμός έχει πάει μια βόλτα
στο Ζάππειο «για να παίξει τάβλι». Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου όλα είναι
ήρεμα. Μόνο δύο υπάλληλοι και μια μικρή παρέα συζητά στο σαλόνι του
ξενοδοχείου. Η Μαρία Νάστα-Καλτσουνάκη και η Χαριτίνη Σχοινά έχουν ξαναβρεθεί
στο ίδιο σαλόνι «την περασμένη φορά που ο Δήμος Αθηναίων είχε προσφέρει
δωμάτια στο ίδιο ξενοδοχείο».

Χαμογελούν, αλλά τα μάτια τους είναι θλιμμένα. «Είμαστε ολομόναχες», λένε και
ξαναλένε με παράπονο. Είναι βέβαια χαρούμενες που βρίσκονται εκεί, που έχουν
παρέα, που «οι υπάλληλοι είναι καλά παιδιά, που μας καλημερίζουν και μας
σέβονται». Ξέρουν όμως ότι η διαμονή τους θα έχει τελειώσει έως το πρωί της
Δευτέρας και ξεσπούν: «Δεν μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς. Είμαστε
χαμηλοσυνταξιούχοι και δεν μπορούμε να βάλουμε αιρ-κοντίσιον. Τι να κάνουμε;».
Πίνουν ωστόσο ένα ποτήρι δροσερό νερό στην υγειά μας και η κ. Μαρία,
Ρεθυμνιώτισσα την καταγωγή, μας αποχαιρετά με μια μαντινάδα από τον τόπο της:
«Τα μάτια σας τα μάτια μου όταν τα συναντούνε, για ιδές γλυκές που είν΄ οι
στιγμές μα γρήγορα περνούνε».

Την ίδια περίπου ώρα ένας άλλος ηλικιωμένος, ο 72χρονος Θοδωρής Παπαμιχαλάκης,
είχε βγει για μια βόλτα στη γειτονιά του, στο Κουκάκι. «Το συνηθίζω κάθε μέρα.
Μου έχει πει ο γιατρός ότι μια καθημερινή βόλτα διάρκειας μιας ώρας κάνει
καλό. Ξεκινάω από το σπίτι μου και φτάνω μέχρι και τον σταθμό του ηλεκτρικού»,
λέει. Η θερμοκρασία όμως είχε ανεβεί στα ύψη. «Η ζέστη με κούρασε, με
ταλαιπώρησε. Αισθάνθηκα μια δυσφορία. Ξέρω ότι δεν είναι κάτι το ανησυχητικό.
Άλλωστε, νέοι και απόλυτα υγιείς άνθρωποι κουράζονται και ταλαιπωρούνται από
τη ζέστη. Όχι εγώ που είμαι και 72 ετών», λέει ο κ. Παπαμιχαλάκης.

Τα βήματά του τον οδήγησαν στα Δημοτικά Ιατρεία. «Έτσι για να ξαποστάσω
λιγάκι. Έχει και αιρ-κοντίσιον. Θα δροσιστώ λίγο, θα ξεκουραστώ και θα φύγω».
Η ερημιά τον αγχώνει περισσότερο. «Καλά να ζούμε σε μια άδεια πόλη. Αλλά να
κάθομαι σε ένα άδειο κτίριο και μάλιστα Ιατρείο. Αυτό μού μεγαλώνει τη
δυσφορία. Να είχα έναν άνθρωπο να μιλήσουμε θα ήταν καλά. Δεν πειράζει όμως.
Θα φύγω σε λίγο και θα τα πω με τα παιδιά μου στο σπίτι».

Λίγοι ήταν εκείνοι που έμειναν στην Αθήνα και όπως φαίνεται, ακόμα πιο λίγοι
επισκέφθηκαν τους κλιματιζόμενους χώρους. «Φαίνεται ότι μάθαμε να ζούμε με
τους καύσωνες», λέει υπάλληλος των Δημοτικών Ιατρείων. Πάντως, αρκετοί
συμπολίτες μας απευθύνθηκαν στο ιατρικό τηλεφωνικό κέντρο του Δήμου. «Η
συντριπτική πλειοψηφία όσων τηλεφώνησαν ρωτούσαν να μάθουν αν έπρεπε να
συνεχίσουν τη θεραπευτική αγωγή την οποία ήδη ακολουθούσαν. Αν δηλαδή θα
έπρεπε να συνεχίσουν να παίρνουν τα χάπια τους ειδικά για την καρδιά», λέει ο
διευθυντής του αρμόδιου αντιδημάρχου για τα Δημοτικά Ιατρεία, κ. Βασίλειος Μπουλιάκος.

Τα πούλμαν του Δήμου, που ήταν σταθμευμένα στην οδό Λιοσίων 22, δεν
φιλοξένησαν παρά ελάχιστους Αθηναίους, επίσης για ελάχιστο χρόνο. «Ήμασταν
έτοιμοι να τους μεταφέρουμε όπου χρειαστεί, σε χώρους που είναι
κλιματιζόμενοι», εξηγεί ο κ. Μπουλιάκος.