Χάος από τη… μεγάλη βοήθεια

Γιάλοβα, Τουρκία. Συνωστισμός για ένα καρβέλι ψωμί. Εξαιτίας του κακού συντονισμού από τις τουρκικές Αρχές, τα απαραίτητα είδη δεν φτάνουν στον πληθυσμό και οι πολυπληθείς ομάδες διάσωσης μπλέκονται η μία στα πόδια της άλλης

Με όλα σχεδόν τα κτίρια είτε να έχουν καταρρεύσει είτε να έχουν υποστεί
μεγάλες ζημιές και τον αέρα να μυρίζει σκουπίδια και αποσυντεθειμένα πτώματα,
το Γκολτσούκ αποτελεί έναν εφιάλτη μετά τον καταστροφικό σεισμό της περασμένης Τρίτης.

Οι 80.000 κάτοικοι της πόλης έχουν τώρα να αντιμετωπίσουν μία νέα καταστροφή:
την επιχείρηση ανθρωπιστικής βοήθειας…

Καθώς απουσιάζει οποιοσδήποτε συντονισμός ή κάτι που να μοιάζει με κέντρο
διαχείρισης κρίσεων, οι δεκάδες χιλιάδες εθελοντές απ’ ολόκληρη την Τουρκία,
αλλά και το εξωτερικό, που έφτασαν χθες στην πόλη, δημιούργησαν ένα πραγματικό χάος.

Στον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί στην πόλη επικρατεί κυκλοφοριακή συμφόρηση σε
μήκος 20 χιλιομέτρων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να περάσουν τα ασθενοφόρα
και τα σωστικά συνεργεία.

Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, φορτηγά έφεραν στην πόλη εμφιαλωμένο νερό και
ψωμί σε ποσότητες που οι κάτοικοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταναλώσουν. Παρά
τη διακοπή ρεύματος και τρεχούμενου νερού, όμως, κανείς δεν σκέφτηκε να φέρει
φορητές τουαλέτες, γεννήτριες ή σκηνές.

Η τουρκική ναυτική βάση που βρίσκεται στην πόλη, όπου έχασαν τη ζωή τους 200
ναύτες και αξιωματικοί, έστησε ένα κέντρο διαχείρισης κρίσεων για να
συντονίσει τη βοήθεια. Η υπηρεσία αυτή βρίσκεται όμως στο κέντρο της πόλης, με
αποτέλεσμα τα περισσότερα φορτηγά να μην μπορούν να πλησιάσουν.

«Η υπέρμετρη βοήθεια δημιούργησε πανδαιμόνιο», λέει ο Σαμπρέ Οζτσάν, στέλεχος
της δημοτικής εταιρείας ύδατος της Κωνσταντινούπολης, που είδε τα φορτηγά της
υπηρεσίας του να μην μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. «Δεν μπορείς να πεις
όμως στον κόσμο να μη δείξει τη συμπαράστασή του».

Σβήνουν οι ελπίδες

Αν και έχουν περάσει τέσσερις ημέρες από τον σεισμό, οι ελπίδες να ανευρεθούν
ζωντανοί στα ερείπια δεν έχουν σβήσει. Σε πολλές περιοχές, όμως, τα συνεργεία
δεν έχουν τα κατάλληλα εργαλεία ή δεν έχουν καθόλου εργαλεία. «Άκουσα φωνές
πριν από αρκετές ώρες», λέει ο Βιλμάζ Ατίλα, που εργαζόταν σ’ ένα κτίριο, το
οποίο κατέρρευσε καταπλακώνοντας 100 άτομα, μεταξύ των οποίων 6 συγγενείς του.
«Δεν μπορώ να φτάσω όμως εκεί και πέφτει το σκοτάδι. Αν είχαμε μία γεννήτρια,
θα μπορούσαμε να δουλέψουμε και στη διάρκεια της νύχτας».

Λίγες πόλεις υπέστησαν τόσο μεγάλες καταστροφές όσο το Γκολτσούκ. Ελάχιστα
κτίρια γλίτωσαν με μικρές ζημιές. Όλοι ανεξαιρέτως οι κάτοικοι είναι πλέον
άστεγοι. Στην πόλη ακούγονται συνεχώς σειρήνες και ο θόρυβος των ελικοπτέρων.
Η σκόνη του τσιμέντου καλύπτει τα πάντα, αλλά όπως είναι φυσικό οι
περισσότεροι κάτοικοι διστάζουν να χρησιμοποιήσουν το εμφιαλωμένο νερό για να πλυθούν.

Για τον στρατό

Το χάος της ανθρωπιστικής βοήθειας κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Πολλοί
κάτοικοι παραπονούνται για το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός ενδιαφέρθηκε
περισσότερο να σώσει τους ναύτες στη βάση, παρά τους καταπλακωμένους από τα
ερείπια. Οι μπουλντόζες άρχισαν να δουλεύουν στη βάση αμέσως μετά τον σεισμό
και οι κάτοικοι έπρεπε να παρακαλούν τα συνεργεία, φτάνοντας ακόμη και στο
σημείο να κλέβουν μηχανήματα, για να αναζητήσουν τους συγγενείς τους.

«Πήγα στο Ιζμίτ με δάκρυα στα μάτια, ικετεύοντας για έναν γερανό», λέει ο
ηλεκτρολόγος Σεμσί Κιλιά, αναφερόμενος στη γειτονική Νικομήδεια. «Μου είπαν
ότι η καταστροφή αυτή έρχεται από τον Θεό και ότι έχει πλήξει μια τόσο μεγάλη
περιοχή, ώστε δεν μπορούν να κάνουν τίποτα καλύτερο».

Πολλοί κάτοικοι ανέφεραν ότι απέκλεισαν πομπές φορτηγών και έπεισαν τους
οδηγούς να αρχίσουν να χρησιμοποιούν τα εργαλεία τους επί τόπου.

Το Γκολτσούκ, γράφει ο απεσταλμένος της «Νιου Γιορκ Τάιμς», είχε έτσι αρκετή
βοήθεια, αλλά μεγάλο μέρος της βοήθειας αυτής ήταν άχρηστο. Μονάδες του
πεζικού έφτασαν στην περιοχή για να βοηθήσουν, αλλά οι στρατιώτες ήταν
εξοπλισμένοι μονάχα με φτυάρια. Εθελοντές έφτασαν από το Ισραήλ, τη Ρωσία και
τη Δυτική Ευρώπη, αλλά δεν βρήκαν κανέναν που να μπορεί να τους δώσει σαφείς
οδηγίες ή να τους παράσχει διερμηνείς.

«Μας είπαν ότι χρειάζονται νερό εδώ πέρα, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να το
μοιράσω μόνος μου», λέει ο οδηγός ενός φορτηγού που έχει αποκλειστεί.

Το χάος και η σύγχυση έγιναν ακόμη μεγαλύτερα μετά τη δύση του ηλίου. Οι
περισσότεροι κάτοικοι του Γκολτσούκ είχαν εγκαταλείψει την πόλη και είχαν
μεταβεί σε χωριά στα γειτονικά βουνά.

Όσοι παρέμειναν προσπάθησαν να κατασκευάσουν στοιχειώδη καταφύγια από ξύλο και
να ετοιμάσουν φαγητό, χωρίς φούρνους ή άλλες εστίες. Το μόνο που δεν έλειπε
ήταν ο χώρος: πολλοί έστρωσαν έτσι να κοιμηθούν στη μέση του δρόμου.

Προτείνουν κατεχόμενα

Στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου προτείνει να εγκατασταθούν οι Τούρκοι
σεισμοπαθείς ο Ραούφ Ντενκτάς. Την άποψή του δημοσιεύει η τουρκοκυπριακή
εφημερίδα «Γενί Ντεμοκράτ» με τίτλο: «Ας ανοίξουμε τα σπίτια μας στους σεισμοπαθείς».

Αργά χθες έσβησε η φωτιά ­ σύμφωνα με ανακοίνωση της κρατικής εταιρείας
πετρελαίου Τουπράς ­ που κατέκαιε εδώ και τέσσερις ημέρες το διυλιστήριο της
Νικομήδειας. Ένα αεροπλάνο τύπου Σέσνα που μετέφερε βοήθεια στους σεισμοπαθείς
της πόλης κατέπεσε στη θάλασσα του Μαρμαρά. Το ένα από τα δύο μέλη του
πληρώματος αγνοείται.

Στις πρώτες συλλήψεις εργολάβων που πιστεύεται ότι ευθύνονται για την
κατάρρευση κτιρίων από το σεισμό προχώρησε χθες η αστυνομία του Εσκισεχίρ.

Λειτουργούν τα τουρκικά λιμάνια

Νικομήδεια, καταστροφή: πέφτοντας ο μιναρές κατέστρεψε το σπίτι του μουεζίνη, που ήταν ευτυχώς άδειο

Η Τουρκία ανακοίνωσε ότι τα περισσότερα από τα 32 λιμάνια στον κόλπο της
Νικομήδειας, στη Θάλασσα του Μαρμαρά, λειτουργούν παρά τον καταστροφικό σεισμό.

«Ο κόλπος της Νικομήδειας δεν έκλεισε ποτέ εντελώς για τη ναυσιπλοΐα, αλλά
έχουν βεβαίως ληφθεί ορισμένες προφυλάξεις στ’ ανοικτά της περιοχής του
διυλιστηρίου Τουπράς» δήλωσε ο Ισμαήλ Σαφέρ, ναυτιλιακό διευθυντικό στέλεχος
στην περιοχή.

Ισραηλινοί στρατιώτες κατάφεραν να ανασύρουν χθες ζωντανό από τα ερείπια
πολυκατοικίες στο Τσιναρτσίκ κοντά στην πόλη Γιάλοβα, ένα κοριτσάκι 11 ετών. Η
κατάσταση της υγείας της μικρής, η οποία νοσηλεύεται, δεν έγινε γνωστή.

Οι Ισραηλινοί στρατιώτες έσκαβαν επί 17 ώρες για να φθάσουν στο σημείο όπου
είχε παγιδευτεί η μικρή.