ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η έκλειψη του φόβου

Δεν θα σηκώσω το βλέμμα στον Ήλιο. Δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου να δω έναν
φωτεινό δίσκο να σκοτεινιάζει σταδιακά. Θέλω να δω το φως και τη θερμότητα που
χάνεται μέσα από τις αντιδράσεις. Ποια λουλούδια θα κλείσουν τα πέταλα; Ποια
πουλιά θα σιωπήσουν; Ποιοι είν’ αυτοί που μπορούν να ζήσουν χωρίς τη ζεστασιά
της λάμψης του; Κι αν έκλειψη σημαίνει απουσία, ποιος την αντέχει;

Ήταν το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Ο φύλακας στην είσοδο του Ψυχιατρικού
Νοσοκομείου Αττικής άφησε το αυτοκίνητο να φτάσει μέχρι το μικρό υπαίθριο
θεατράκι. Ένα κίτρινο φεγγάρι από ύφασμα κρέμεται στη γωνία των πεύκων. Στο
βάθος οι μουσικοί. Μπροστά τους η σκηνή, ένα κομμάτι από τσιμεντένιο δάπεδο.
Απέναντί τους οι θεατές, καμιά εξηνταριά άνθρωποι. Νέοι και μεγαλύτεροι.
«Ψυχικά αποκλίνοντες» και πρώην χρήστες πλάι-πλάι με «φυσιολογικούς». Μας
ενώνει η μουσική.

Σ’ αυτή τη γιορτή η είσοδος είναι ελεύθερη. Όμως αφορά λίγους κι ας μας αφορά
όλους. Απαγγελίες ποιημάτων, πρόζα και χορός. Κάποιος από τις κερκίδες φωνάζει
«δεν καταλαβαίνω» κι όλοι βάζουν τα γέλια. Σαν λύτρωση μοιάζει. Ούτε κι εγώ
«καταλαβαίνω». Παρατηρώ την Κατερίνα που είναι ψυχίατρος και δουλεύει χρόνια
τώρα με ομάδες απεξάρτησης και ψυχικά διαταραγμένους. Σχεδόν τη ζηλεύω που
εκείνη «καταλαβαίνει».

Μετά τρεις γυναίκες αφήνουν το σώμα τους να τις οδηγήσει στη σκηνή. Ο χορός
τους είναι επικοινωνία. Εκτός προγράμματος. Δεν μπορώ να τραβήξω τα μάτια μου
από πάνω τους.

Λικνίζονται, γονατίζουν, κυλιούνται στο τσιμέντο, υψώνουν τα χέρια, τρέχουν.
Τις κοιτάζω, μου έχει κοπεί η ανάσα. Μετά καταλαβαίνω γιατί…

Είναι η τρέλα τους, η έκλειψη του φόβου που με τρόμαξε.