ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια περίπτωση εντελώς προσωπική

Κάθε χρόνο που ετοιμάζομαι για τις καλοκαιρινές διακοπές, ασυναίσθητα
προετοιμάζω ένα πλάνο ξεκούρασης. Δύο ώρες κολύμπι ημερησίως, τρία γεύματα
υγιεινής διατροφής, βραδινό περίπατο, οκτάωρο ύπνο.

Παρότι κάθε προηγούμενη σχετική εμπειρία έχει διαψεύσει τις προθέσεις μου,
επιμένω να επιθυμώ μια σωστή οργάνωση διακοπών, ακολουθώντας έναν ορθό οδηγό
ξεκούρασης και αποτοξίνωσης.

Κι ωστόσο, με ασυνείδητη συνέπεια, από το πρώτο κιόλας εικοσιτετράωρο, το
φιλόδοξο πλάνο καταπατείται με μιαν αυθαιρεσία σχεδόν ποιητική. Λίγα λεπτά
κολύμπι, ατέλειωτες ώρες χαζολόγημα, διαρκή ανθυγιεινά τσιμπολογήματα ανάμεσα
σε θυελλώδεις παρτίδες τάβλι, χαζοξενύχτια με χαζοκουβέντες πασπαλισμένες από
φιλοσοφική διάθεση.

­ Τι ευθύνεται γι’ αυτό;, ρωτάς. Έχω τη βαθιά αίσθηση ότι πριν διαβάσω τον
οδηγό της ορθής ζωής στα σημειωματάρια του Καμύ ­ απαλλαγή από άγχος, ζωή στον
καθαρό αέρα, έρωτα για κάποιον ή για κάτι, συνάντηση με τον εαυτό σου κ.λπ. ­
θυμάμαι ότι αυτό που με όριζε ήταν μια ανάμνηση ζωής χωρίς πιέσεις, με έρωτα
μέσα στην ευωδιά της γης, γεμάτης εικόνες, ήχους, γεύσεις.

Μια γοητεία μυστική, σαν αυτή που κρύβεται στις χαμένες εξεγέρσεις μας για το
σωστό και το συμφέρον.

­ Και πού βρίσκεται η ποίηση;, ρωτάς. Ίσως, στη συνάντηση με τον εαυτό μας.

Σε κάτι εντελώς προσωπικό, που είναι η περίπτωση του καθενός από μας.