ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μοναξιά

Μένει κοντά στο σπίτι μου. Ζει μόνη, από τότε που έχασε τον άνδρα της. Η κ.
Μαρία. Δεν είναι καμιά μίζερη νοικοκυρά ­ το αντίθετο. Ήταν πάντα μια γυναίκα
προσανατολισμένη στη ζωή.

Και τώρα τα ίδια κάνει ­ μόνο που… «τίποτα δεν είναι το ίδιο» όπως λέει.
Τώρα δεν υπάρχει κανείς να του το «σκάσει» να πάει σινεμά κι όση αγάπη κι αν
της δείχνουν τα αδέσποτα που ταΐζει, το εύγνωμον κούνημα της ουράς τους δεν
μπορεί να υποκαταστήσει το συντροφικό ανθρώπινο χέρι.

Η Νένα, λίγο παρακάτω, μένει κι αυτή μόνη. Ένας άτυχος μεγάλος έρωτας, μια
σειρά από αποτυχημένες προσπάθειες, η δουλειά ­ δεν προλαβαίνει (ή δεν θέλει)
να θυμηθεί ότι η μαγεία της νύχτας είναι δυο σκιές που χορεύουν ταγκό στο φως
του κεριού.

Η κ. Νίκη, η κ. Παναγιώτα, η Τάνια, η Κατερίνα, η Ελένη, νεώτερες, ώριμες ή
μεγαλύτερες σε ηλικία. Γυναίκες που ζουν μόνες ­ άλλες από επιλογή κι άλλες
από ανάγκη ­ πληρώνοντας όλες το ίδιο πανάκριβο εισιτήριο για την αιωνιότητα:
τη μοναξιά. Τις συναντώ συχνά, στον δρόμο, στα παγκάκια του πάρκου, στο σούπερ
μάρκετ, στα γραφεία. Τις συναντώ ακόμη και σε πολυάνθρωπα μέρη ή σε
συναντήσεις χαράς. Τις αναγνωρίζω αμέσως από το βλέμμα. Τρυφερό, απόμακρο, σαν
μοναχική λίμνη. Γελάει, αλλά ποτέ δεν ξεκαρδίζεται. Μιλάει, αλλά δεν τα λέει
όλα. Αν συναντήσετε αυτό το βλέμμα, μην αποστρέψετε το δικό σας, μην το
προσπεράσετε, όσο βιαστικοί κι αν είστε. Η μοναξιά είναι η κοινή μοίρα όλων
μας, η μόνη αληθινή πραγματικότητα.