ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λίγο νερό

Σάββατο, λίγο πριν από το μεσημεράκι, στον Κοσμά, ένα από τα ομορφότερα χωριά
της Αρκαδίας, θα έλεγα και της Ελλάδας. Στο καφενεδάκι της πλατείας, κάτω από
τα πλατάνια, η γυναίκα του μαγαζιού μας σερβίρει σβέλτα έναν μπακλαβά, ένα
υποβρύχιο κι ένα πετροκέρασο του κουταλιού. Νερό, είναι αλήθεια, δεν ζητήσαμε,
αλλά από το τραπέζι δεν θα μπορούσε να λείπει το σήμα κατατεθέν της ελληνικής
φιλοξενίας. Τρία ποτήρια δροσερό νερό βρίσκονταν ήδη εκεί και η ευχή «στην
υγειά σας» δεν μας φάνηκε καθόλου τυπική. Κυριακή απόγευμα στο Ναύπλιο,
στρωμένοι στις πολυθρόνες της παραλίας με θέα την περατζάδα της επαρχιακής ­
έστω και τουριστικής ­ πόλης και το ηλιοβασίλεμα πίσω από το Μπούρτζι. «Δύο
καπουτσίνο με σαντιγί, σας παρακαλούμε». Νερό, είναι αλήθεια δεν ζητήσαμε,
αλλά το νερό ήρθε μαζί με τους καφέδες. Είχε την παγωνιά του ψυγείου και το
σχήμα του μπουκαλιού «Λουτρακίου». «Το νερό του Ναυπλίου δεν πίνεται;», ρώτησα
δήθεν αφελώς τον σερβιτόρο. «Όχι μόνον πίνεται, αλλά με κάποια νέα έργα που
έχουν γίνει είναι και εξαιρετικής ποιότητας, μου απάντησε με νόημα εκείνος».

«Παραγγείλαμε εμείς εμφιαλωμένο νερό;», συνέχισα με το ίδιο ύφος. «Όχι, αλλά
είναι η γραμμή του καταστήματος να σερβίρουμε εμφιαλωμένο νερό, κι αν θέλετε
απευθυνθείτε στον υπεύθυνο. Εγώ είμαι έναν μήνα σερβιτόρος εδώ και θα ήθελα να
παραμείνω για έναν ακόμη…». Δευτέρα μεσημέρι στην Αθήνα κάνω τη λάθος
κίνηση. Μπαίνω σ’ ένα μαγαζάκι ­ γρήγορων γευμάτων, τοστ, καφέ και σάντουιτς
και ζητάω μόνον ένα ποτήρι νερό. Ευγενικά και με το σας παρακαλώ πολύ να
προηγείται της μεγάλης αυτής και… ασυνήθιστης απαίτησης. Ακόμα κι αν τον
είχα βρίσει, δεν θα μου έριχνε τέτοιο βλέμμα. Στην κυριολεξία καταδέχτηκε να
με κοιτάξει μισό λεπτό αργότερα απ’ τη στιγμή που κατάλαβε τι του ζητάω, να
μου πετάξει σχεδόν στα μούτρα ένα ποτήρι νερό και να καταδεχτεί να μου
απευθύνει τον λόγο, όχι για να μου πει «δεν κάνει τίποτα» στο «ευχαριστώ» μου,
αλλά για να με ενημερώσει ότι… νερό διαθέτει και το απέναντι περίπτερο.
Εμφιαλωμένο εννοείται.