ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σπεύδε … βραδέως

«Βραδύτητα…» Όσο το σκέφτομαι τόσο συνειδητοποιώ πως η λέξη αυτή δεν είχε
ποτέ κάποιο συγκεκριμένο νόημα για μένα. Υπήρχε στο μυαλό μου, όχι ως
συνδυασμός γραμμάτων ούτε ως έννοια, αλλά ως «το αντίθετο της ταχύτητας». Γι΄
αυτό και παραξενεύτηκα πολύ όταν άκουσα την προτροπή ενός φίλου να διαβάσω το
βιβλίο του Κούντερα που είχε αυτόν τον τίτλο. Και μου φάνηκε ακόμη πιο
περίεργο που, λίγες ημέρες αργότερα, δεν μπορούσα να την θυμηθώ…

Κάθε φορά που ήθελα να παραγγείλω το βιβλίο ή να το αναζητήσω στο ράφι κάποιου
βιβλιοπωλείου ξεχνούσα τον… τίτλο του. Χρειάστηκε να κάνω τον υπολογισμό στο
μυαλό μου («ποιο είναι το αντίθετο της ταχύτητας») για να καταφέρω τελικά να
το πάρω και να το διαβάσω. Κι είναι αλήθεια πως τις πρώτες σελίδες τις
ξεφύλλισα με πολύ δισταγμό… Με την επιφύλαξη που έχει κανείς απέναντι σε
κάτι που θεωρεί άσκοπο, άχρηστο ή τρελό. Για να βρεθώ τελικά μπροστά σε
απανωτές εκπλήξεις και να αναγκαστώ να ανασύρω από τη μνήμη μου λέξεις
ξεχασμένες. Λέξεις, όπως «απραξία», «άεργος», κ.λπ., που τις γνώριζα ίσως
γιατί υπήρχαν κάπου στο λεξικό κι όχι γιατί τις χρησιμοποίησα κάποτε για να
περιγράψω στιγμές της καθημερινότητας.

Κι όμως, όσο περισσότερο αφέθηκα στις περιηγήσεις της «βραδύτητας», σε
νωχελικές στιγμές παρελθόντων ετών, τόσο περισσότερο θαύμασα τις αρετές της.
Αναγκάστηκα να αλλάξω την άποψή μου για πρόσωπα και πράγματα, για ανθρώπους
και συμπεριφορές που δεν συμβαδίζουν με τα δικά μου πρότυπα περί «ταχύτητας»,
«αέναης δράσης» και «διαρκούς επαγρύπνησης». Πίσω από λέξεις, εικόνες και
σκηνές μιας άλλης εποχής, είδα την «ταχύτητα» για πρώτη φορά σαν… αρρώστια,
που όχι μόνο δεν σε βοηθά να κερδίσεις χρόνο, αλλά, αντίθετα, συμβάλλει στο να
χάνεις πολύτιμες στιγμές, στο να προσπερνάς αδιάφορα εικόνες σημαντικές, στο
να αναρωτιέσαι τελικά «τι μένει…».