«Δεν θα γίνω πελάτης τους, θα παλέψω»

Ναι, του έχουν «δώσει». Όχι, αρνείται να «πάρει». «Είκοσι δύο ημέρες
προφυλακισμένος στη Β’ Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού ο εικοσάχρονος Χρήστος
Λεμπέσης δοκιμάζει σκληρά κι επικίνδυνα τις αντοχές του, φωνάζοντας μέσα από
τη φυλακή: «Όχι δεν θα παραδοθώ στα ναρκωτικά».

Βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον, όπου οι υπεύθυνοι απεξάρτησης τοξικομανών του «18
ΑΝΩ» δεν θα του επέτρεπαν ποτέ… Άλλωστε, μία από τις αρχές τις απεξάρτησης
είναι ο πρώην χρήστης να μην έχει καμία επαφή ούτε με ουσίες ούτε με χρήστες,
αφού τελειώσει το πρόγραμμα. Ίσως, αυτή η λεπτομέρεια να είναι άγνωστη σε
ορισμένους δικαστικούς λειτουργούς. Και ο Χρήστος είχε ακριβώς μία ημέρα ακόμη
να τελειώσει το πρόγραμμα, όταν στις 9.30 το πρωί, στις 15 Ιουνίου, ένας
αστυνομικός χτύπησε την πόρτα του σπιτιού του, στην Πλατεία Αττικής, με ένα
ένταλμα σύλληψης στο χέρι…

Κατάθλιψη

Στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της ομάδας του και στις πορείες πρώην χρηστών, θεραπευτών και γιατρών για τα προβλήματα λειτουργίας τού «18 ΑΝΩ» ο Χρήστος έδινε το «παρών» κάνοντας για πρώτη φορά μια θεαματική στροφή στη «μίζερη ζωή του χρήστη που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα»

Η ψυχίατρος που εξέτασε χθες τον εικοσάχρονο διέγνωσε σημάδια
κατάθλιψης. «Στην αρχή σκεφτόμουνα ότι σήμερα – αύριο βγαίνω. Πέρασε το πρώτο,
πέρασε το δεύτερο, πέρασε το τρίτο βράδυ. Τώρα πια δεν σκέφτομαι τίποτα», λέει
ο εικοσάχρονος στη συνέντευξη που έδωσε στα «ΝΕΑ», για τον οποίο η έκβαση της
υπόθεσής του παραμένει τόσο απίστευτη όσο την πρώτη στιγμή. Χθες, απερρίφθη το
αίτημά του για αποφυλάκιση. «Αν αφεθεί ελεύθερος, είναι πολύ πιθανό να
διαπράξει και άλλα κακουργήματα ή πλημμελήματα», αναφέρεται στο βούλευμα
αριθμός 539 του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών. Ο πατέρας του, Ανδρέας Λεμπέσης,
προσπαθούσε κάπως να τον προετοιμάσει για την απόρριψη του αιτήματος. «Μ’
έτρωγαν τα φίδια, δεν ησύχαζα», λέει ο πατέρας που διάβασε χθες την απόφαση
και την μετέφερε τηλεφωνικά στο παιδί του. Στον μικρότερο γιο, που με την
απόφασή του να ενταχθεί στο πρόγραμμα απεξάρτησης του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου
Αττικής, πριν από δυόμισι χρόνια, έδωσε στον ίδιο το κουράγιο να πολεμήσει,
«για πρώτη φορά στη ζωή του», τον αλκοολισμό και στον 23χρονο σήμερα Βαγγέλη ­
το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας Λεμπέση ­ τη δύναμη να ακολουθήσει τα
βήματα του «μικρού» στο ίδιο πρόγραμμα απεξάρτησης.

Πλήρωσε

Ο Χρήστος λοιπόν που ένα βράδυ ταξίδεψε μέχρι τον θάνατο, έχοντας την ηρωίνη
στο αίμα του, ο πιτσιρικάς που είχε μπλέξει από το Γυμνάσιο ακόμα με «διάφορα»
κι εγκατέλειψε το σχολείο, ο ίδιος που έκανε τη ζωή κόλαση στο σπίτι των δικών
του, ήταν αυτός που πήρε τη γενναία απόφαση να «ξεκόψει μια κι έξω» και τα
κατάφερε. Ο ίδιος δεν θέλει να μιλήσει ιδιαίτερα γι’ αυτό το κομμάτι της ζωής
του. Το έχει κερδίσει και το πλήρωσε. Τώρα, στο κελί του, με τρεις
συγκρατούμενους πάνω από πενήντα χρόνων ­ «είμαι τυχερός, γιατί με έχουν πάρει
υπό την προστασία τους και είμαι λιγάκι ήσυχος» ­ υπάρχουν στιγμές που
αισθάνεται το ίδιο ανασφαλής, όπως και όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα. Όμως, τώρα
πια «ξέρει».

«Δεν θα μπω στο παιχνίδι τους. Κι έξω πελάτης ήμουν κι εδώ πελάτης είμαι.
Όμως, δεν θα γίνω ο πελάτης τους, δεν θα ξαναρχίσω τα ναρκωτικά, δεν θα τους
κάνω τη χάρη. Κι εγώ θα βγω δυνατός από ‘δω μέσα, θα το παλέψω μ’ όλες μου τις
δυνάμεις, για τους φίλους μου στο πρόγραμμα, για τους δικούς μου. Δεν
παραδίνομαι στα ναρκωτικά».

Μουσική

Ο «τρόπος» του να αντιδράσει απέναντι σ’ όλα όσα έχουν γίνει εδώ και είκοσι
δύο ημέρες είναι «αν είναι δυνατόν να εξαφανιστεί». Κοιμάται όσο περισσότερο
μπορεί και προσπαθεί να αποφεύγει τις πολλές συναναστροφές. Ακούει μουσική,
διαβάζει, αποφεύγει τις «κλίκες», προσπαθεί να μην προκαλεί, ούτε να βάζει τον
εαυτό του στη θέση του να προκληθεί και γενικά μέσα σε εικοσιπέντε ημέρες
κομματάκι – κομματάκι βλέπει τον εαυτό του να επιστρέφει σε συνήθειες του
παρελθόντος, τις οποίες (νόμιζε πως) είχε ξεπεράσει: το να «ανοίγεται» και να
εμπιστεύεται τους άλλους, για παράδειγμα.

«Κοίταξε, αν δεν θέλεις, δεν παίρνεις. Μην κοροϊδευόμαστε. Δεν σου δίνουν με
τη βία. Όμως τα ναρκωτικά στη φυλακή είναι μέσο καταστολής». Κάπου, άκουσε για
έναν Γερμανό που δήλωσε «ήσυχη φυλακή, χωρίς λιγάκι ηρωίνη να κυκλοφορεί, δεν
γίνεται». Το χειρότερο είναι η απραξία. Η ανία της φυλακής. «Δεν είναι εύκολο.
Αισθάνομαι ότι υπάρχουν στιγμές που είμαι ευάλωτος. Μπορεί να “σπάσεις” και
όταν την επόμενη φορά σε κεράσουν “κάτι” να το πάρεις, γιατί εντάξει…
Άνθρωπος είσαι… Φτάνει μια στιγμή που μπορεί να πεις “ωραία και τώρα που
προσπάθησα κι έκανα αυτό τον δρόμο κοίτα πώς με αντιμετωπίζουνε… σα να μη
μετράει καθόλου… Όχι ότι είμαι ήρωας και κάποιοι όχι, αλλά μου φαίνεται πως
αυτά λειτουργούν και παραδειγματικά…».

Ο Χρήστος ρωτάει για τους φίλους του, για το θέατρο που ετοιμάζει η

ομάδα του «18» στην Κέρκυρα. Ήταν κι αυτός έτοιμος να πάει εκεί. Η βουλευτής
του Συνασπισμού Στέλλα Αλφιέρη που τον επισκέφτηκε χθες το απόγευμα στις
φυλακές, του εξηγεί την προσπάθεια που γίνεται «για να αλλάξει το νομοθετικό
πλαίσιο», αφού «κανείς δεν τολμά να φέρει νομοθετική ρύθμιση που να αίρει τις
διώξεις και τις ποινές εις βάρος χρηστών που παρακολουθούν προγράμματα απεξάρτησης».

Ο μπαμπάς Λέμπεσης έχει άλλη άποψη. «Δεν με πειράζει ο γιος μου να δικαστεί
και να πληρώσει, αν έχει διαπράξει κάποια εγκληματική πράξη. Όμως, να τον
κρατούν προφυλακισμένο για μια ιστορία τόσο…».

Η ιστορία ενός… μπουφάν

Χρήστος Λεμπέσης: «Δεν θα παίξω το παιχνίδι με τους δικούς τους όρους… Θα κρατήσω αυτούς που έμαθα στο πρόγραμμα»

Το ’97 είχε αρπάξει ένα μπουφάν συμμαθητή του. Ήταν η περίοδος της χρήσης.
Επειδή το μπουφάν απεσπάστη με τη βία, η πράξη χαρακτηρίστηκε «ληστεία», «όπως
όταν ληστεύεις με πιστόλι μία τράπεζα».

Το μπουφάν επεστράφη στον ιδιοκτήτη του, ο οποίος δεν υπέβαλε μήνυση. Τη δίωξη
άσκησε αυτεπάγγελτα η αστυνομική αρχή. Μετά ακολούθησε ένα γραφειοκρατικό
μπέρδεμα, ο Χρήστος μπήκε στο πρόγραμμα, δεν μερίμνησε ποτέ για την
εκκρεμότητα.

Μέχρι που ήρθε το ένταλμα, μία ημέρα πριν ολοκληρώσει το πρόγραμμα, στεγνός
και καθαρός επί δυόμισι χρόνια, και ξανά μαθητής στην πρώτη τάξη του Ενιαίου
Λυκείου, με όνειρα που συμπεριλάμβαναν τις εξετάσεις της εκπαιδευτικής
μεταρρύθμισης Αρσένη.

Ζήτησε βοήθεια

Η οικογένεια έπαθε σοκ. Ξαναγύρισε πίσω. «Να σας πω, δεν ντρέπομαι να το
ομολογήσω», λέει ο πατέρας του, που κυνηγάει το μεροκάματο δουλεύοντας
ελαιοχρωματιστής. «Κάποτε, νόμιζα ότι έκανα το καλύτερο για τα παιδιά μου, με
το να τους παρέχω τα πάντα. Άφηνα το βδομαδιάτικο στο σπίτι κι έπινα κρασί.
Μέχρι που ο μικρός, το παιδί που αντιδρούσε πάντα σ’ ό,τι συνέβαινε, ζήτησε
βοήθεια από τη μητέρα του και τρέχαμε στο νοσοκομείο να τον σώσουμε. Ήταν η
πρώτη φορά που παραδέχτηκε ότι κάνει χρήση ηρωίνης. Ήταν εντελώς δική του η
απόφαση να πάει στο πρόγραμμα, μόνος του το διάλεξε κιόλας. Ειλικρινά, τη
θέληση να αλλάξω κι εγώ τη ζωή μου μου την έδωσε ο μικρός. Και ο αδελφός του
αποφάσισε να μπει στο ίδιο πρόγραμμα τρεις μήνες μετά. Και τώρα, περνάει κι
εκείνος δύσκολα. Η γυναίκα μου, ούτε ξέρω πώς αντέχει. Έγινε άντρας η γυναίκα
μου για να αντέξει όλα όσα περάσαμε τα τελευταία χρόνια. Κι επάνω που, όχι
ένας άνθρωπος, μία ολόκληρη οικογένεια βρίσκεται για πρώτη φορά σ’ έναν δρόμο,
έρχεται αυτή η απόφαση και μας διαλύει… Πώς να δουλέψω; Η γυναίκα μου πόσο
κουράγιο να κάνει ακόμα; Ο Βαγγέλης δεν έχει επισκεφτεί τον αδελφό του. Δεν
θέλει. Κι έχει φτάσει στιγμή που είπε: “Να, και αυτός τι κατάλαβε;”. Κι ο
Χρήστος, πόσο θα αντέξει εκεί μέσα;».