Ανθρωπισμός α λα καρτ

ΜΚΟ. Τρία μυστηριώδη γράμματα που τα τελευταία χρόνια κάνουν συχνά την
εμφάνισή τους στις εφημερίδες και στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων.

Η Βοσνία έδειξε στους ΝΑΤΟϊκούς τον δρόμο για το Κοσσυφοπέδιο. Στο βιβλίο του «Το παιχνίδι του ψεύδους: Οι μεγάλες δυνάμεις, η Γιουγκοσλαβία και οι προσεχείς πόλεμοι», ο Βέλγος δημοσιογράφος Μισέλ Κολόν προαναγγέλλει τους πολέμους που θα έρθουν

Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις: οι εκπρόσωποί τους έχουν αναγορευτεί σε μάρτυρες
υπεράνω πάσης υποψίας, όπως ακριβώς οι «ειδικοί» που καλούνται να δώσουν κύρος
σε μια επιστημονική άποψη. Όμως, οι άνθρωποι των μη κυβερνητικών οργανώσεων
είναι ειδικοί στον ανθρωπισμό. Τους αξίζει άραγε αυτή η φήμη των «αμερόληπτων μαρτύρων»;

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν ΜΚΟ και ΜΚΟ. Άλλες εμπνέονται από γνήσια
αισθήματα αλληλεγγύης. Και άλλες, συνήθως εκείνες που εμφανίζονται συχνότερα
στα μέσα ενημέρωσης, είναι σκοτεινές. Οι δυτικές κυβερνήσεις, με μειωμένη
αξιοπιστία στην κοινή γνώμη, έχουν βρει έναν θαυμάσιο τρόπο για να απορροφούν
την αμφισβήτηση: τι πιο απλό από το να ελέγχουν διακριτικά τις κυριότερες μη
κυβερνητικές οργανώσεις; Πώς; Χρηματοδοτώντας τις, φυσικά.

Στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, όπως και σε πολλές άλλες διεθνείς συγκρούσεις,
ορισμένοι «ανθρωπιστές» έχουν αναλάβει έναν σημαντικό πολιτικό ρόλο.
Ιδιαίτερα, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και ο Μπερνάρ Κουσνέρ. Αυτοί φρόντισαν να
διοχετεύσουν στην κοινή γνώμη το στερεότυπο: «Οι Σέρβοι είναι οι εισβολείς,
σαν τους ναζί. Οι άλλοι είναι τα θύματα». Συνέβαλαν τα μέγιστα στην παρουσίαση
των Κροατών και Μουσουλμάνων εθνικιστών ως θυμάτων και προδιέθεσαν την κοινή
γνώμη θετικά για την επέμβαση του ΝΑΤΟ.

Αυτή η επιρροή ενισχύεται ακόμη περισσότερο από μια (σχεδόν) μονοπωλιακή
παρουσίαση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με την
αίγλη των αγαθοεργιών και το κύρος της μη κυβερνητικής οργάνωσης, που είναι
δηλαδή ανεξάρτητη από την εξουσία. Είναι όμως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα στα
αλήθεια ανεξάρτητοι;

Χρηματοδότηση

Όταν η πένα του συγγραφέα απηχεί τη φωνή του μουεζίνη. Σκίτσο από το βιβλίο του Μισέλ Κολόν

Την απάντηση τη δίνει, το 1992, ο Ρεζινάλντ Μορεέλ, που ήταν τότε πρόεδρος του
βελγικού παραρτήματος. «Ισχυριζόμαστε ότι το 80% των πόρων μας προέρχεται από
την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά δεν μπορούμε πια να λέμε πως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα
του Βελγίου είναι μια ανεξάρτητη οργάνωση, έστω και αν θα ήθελα να
εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για να ευχαριστήσω τον βασικό χρηματοδότη μας»,
υποχρεώνεται να ομολογήσει ο Μορεέλ, αφού προγράμματα της οργάνωσης
χρηματοδοτούνται κατά 75% από την κρατική Γενική Υπηρεσία Συνεργασίας για την
Ανάπτυξη. Μπορεί λοιπόν να λέγεται «μη κυβερνητική» μια τέτοια οργάνωση που
χρηματοδοτείται κατά τα τρία τέταρτα από την κυβέρνηση της χώρας της;

Πήραν υπουργεία

Στην πραγματικότητα, τα ηγετικά στελέχη των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και οι
κυβερνήσεις έχουν γίνει συγκοινωνούντα δοχεία. Στη Γαλλία, ο Μπερνάρ Κουσνέρ,
«ήρωας» των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και αργότερα των Γιατρών του Κόσμου,
χρησιμοποίησε το κύρος των ανθρωπιστικών οργανώσεων για να δικαιώσει την
πολιτική του Μιτεράν. Το 1986, ο Κλοντ Μαλιρέ, πρώην διευθυντής των Γιατρών
Χωρίς Σύνορα, μπήκε στη δεξιά κυβέρνηση του Σιράκ. Το 1993, ο Ζαν-Κριστόφ
Ρουφέν, αντιπρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, εργάστηκε για το υπουργείο
Άμυνας της δεξιάς κυβέρνησης του Μπαλαντίρ. Ο Μορεέλ έγινε το 1995 υφυπουργός
Συνεργασίας για την Ανάπτυξη. Ο Αλέν Ντεστέζ, διευθυντής του διεθνούς γραφείου
των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στις Βρυξέλλες έγινε γερουσιαστής του δεξιού βελγικού
κόμματος PRL. Τον Αύγουστο του 1995 εξαπέλυσε μια έντονη προπαγανδιστική
εκστρατεία υπέρ των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Βοσνία. Τέτοιες «μη
κυβερνητικές» οργανώσεις δεν έχουν πια καμιά ανεξαρτησία. Τα προγράμματά τους
είναι μονάχα αυτά που αρέσουν στις κυβερνήσεις. Σε μερικές περιπτώσεις,
μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να προωθούν ακόμη και συμφέροντα συγκεκριμένων
εταιρειών στο διεθνή χώρο. Τέτοια είναι η περίπτωση της Νεστλέ. Οι Γιατροί
Χωρίς Σύνορα έφτασαν στο σημείο να συνεργαστούν με τη Νεστλέ, που κυριαρχεί
στην παγκόσμια αγορά παιδικών τροφών, μολονότι είχε κηρυχθεί διεθνές μποϊκοτάζ
εναντίον της από άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Η Διεθνής Αμνηστία

Η Διεθνής Αμνηστία ισχυρίζεται ότι είναι «αμερόληπτη». Το πόσο αυτό είναι
αληθινό φαίνεται από μια εγκύκλιο της οργάνωσης προς τα μέλη της, από το
καλοκαίρι του 1995: «Μερικές απαντήσεις σε ερωτήσεις που θα μπορούσαν να σας
θέσουν σχετικά με τη δράση στη Βοσνία. – Η Δ.Α. υποστηρίζει την ένοπλη
επέμβαση; – Η Δ.Α. δεν παίρνει θέση ούτε υπέρ ούτε κατά των ενόπλων
επεμβάσεων.

Η έκκλησή μας αφορά τη διεθνή κοινότητα που δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για
να προστατέψει τους πληθυσμούς. Αν αυτό γίνει με μια ένοπλη επέμβαση δεν είναι
δικό μας θέμα» (!)

Ο δόλιος Ανρί Λεβί

Αυτά για τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Όσο για τους «ανθρωπιστές» συγγραφείς,
η περίπτωση του μεγαλομανούς και ματαιόδοξου Μπερνάρ-Ανρί Λεβί σίγουρα
ξεχωρίζει. Για να κερδίσει τη δόξα, η ματαιοδοξία είναι υποχρεωμένη να
υποκύψει στην κυρίαρχη ιδεολογία.

Γιατί ο Λεβί δεν θα γινόταν ποτέ το αγαπημένο παιδί της γαλλικής κρατικής
τηλεόρασης, αν καταδίκαζε τα εγκλήματα της γαλλικής αποικιοκρατίας στην
Αφρική, αν κατήγγειλε τη γενοκτονία στη Ρουάντα από τους Γάλλους και τους
Βέλγους, αν στηλίτευε το εμπάργκο που δολοφονεί 4.500 παιδιά το μήνα στο Ιράκ.
Δεν θα γινόταν ποτέ η βεντέτα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Γι’ αυτό, στο
βιβλίο του «Le Lys et la Cendre» δεν γράφει ούτε λέξη για την επίθεση των
στρατευμάτων του Ιζετμπέκοβιτς εναντίον άλλων μουσουλμάνων στο Μπίχατς, τον
Οκτώβριο του 1993 και τον Αύγουστο του 1994. Όπως και στην ταινία του
«Μπόσνα», θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε πως στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του
Γιασένοβατς οι Κροάτες φασίστες σκότωσαν μόνο Εβραίους (λες και αυτό μας
καθησυχάζει), ενώ στην πραγματικότητα εξόντωσαν πολύ περισσότερους Σέρβους.

Η δολιότητα του Λεβί είναι ότι, ενώ παρουσιάζεται ως επικριτής του δυτικού
συστήματος, στην ουσία είναι υποταγμένος σε αυτό. Και όχι χωρίς λόγο. Γιατί ο
«ανεξάρτητος» συγγραφέας μας είναι και αυτός ένας μεγαλοκαπιταλιστής.
Αντιπρόεδρος του ομίλου Becob, νούμερο 2 της γαλλικής βιομηχανίας ξύλου,
κατέχει με την οικογένειά του το 65% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας.

Στο πόνημά του «Σαράγεβο: Σταματήστε τη σφαγή» δεν λέει ότι ο Ιζετμπέκοβιτς
εμπόδισε τους κατοίκους του Σαράγεβο να εγκαταλείψουν την πόλη, δεν λέει ότι
οι μαυραγορίτες πολιτοφύλακες του Ιζετμπέκοβιτς έκρυβαν στις αποθήκες τα
τρόφιμα και την ανθρωπιστική βοήθεια για να ανέβουν οι τιμές στην αγορά, δεν
λέει ότι Μουσουλμάνοι ελεύθεροι σκοπευτές έβαλαν εναντίον των κατοίκων της
πόλης. Ποιος είναι τελικά ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί; Ένα όργανο του ΝΑΤΟ που ζητούσε
με νύχια και με δόντια στρατιωτική επέμβαση, δηλαδή αυτό ακριβώς που ήθελαν οι
ΗΠΑ και η Γερμανία. Ένα πιόνι στην εκστρατεία παραπληροφόρησης που οδήγησε
στην επέμβαση στη Βοσνία και αργότερα στο Κοσσυφοπέδιο.