Κλίντον κατά Χόλιγουντ

Αστεία με τα όπλα. Τα παιδιά παίζουν, αλλά ο Κλίντον θεωρεί ότι τα φονικά περιστατικά σε σχολεία της Αμερικής οφείλονται στις ταινίες του Χόλιγουντ

Πρώτα ήταν το συνδικάτο των οπλοφόρων, τώρα το Χόλιγουντ. Στις Ηνωμένες
Πολιτείες προσπαθούν ακόμη να διαπιστώσουν τι φταίει για το πρόσφατο κύμα
βίαιων επεισοδίων στα σχολεία και σε ποιον να ρίξουν την ευθύνη, που λευκοί
έφηβοι της μεσαίας τάξης εξελίχτηκαν σε εκτελεστές μαζών. Τώρα, όμως, το καυτό
πεδίο αναζήτησης υπευθύνων έχει μεταφερθεί από τον Εθνικό Οργανισμό Οπλοφόρων
στη βιομηχανία κινηματογράφου.

Την περασμένη εβδομάδα τα στούντιο τρομοκρατήθηκαν, όταν η Ουάσιγκτον
σχημάτισε ολόκληρο υβρεολόγιο εναντίον τους για διοχέτευση υπερβολικής δόσης
ανόητης βίας σε άτομα νεαρής ηλικίας. Το Χόλιγουντ είναι βεβαίως συνηθισμένο
στις επιθέσεις Ρεπουμπλικανών βουλευτών, όμως, αιφνιδιάστηκε όταν άκουσε τον
καλό του φίλο, πρόεδρο Κλίντον, να ανακοινώνει την περασμένη Τρίτη ότι το
υπουργείο Δικαιοσύνης και η Επιτροπή Ομοσπονδιακού Εμπορίου θα διεξαγάγει
έρευνες για την πιθανότητα εγκληματικής ευθύνης όσον αφορά τις κατακλυσμικές
σκηνές βίας που πλήττουν τα παιδικά μάτια.

Οι υπηρεσίες μάρκετινγκ των στούντιο έχουν κλητευθεί να παρουσιάσουν το υλικό
τους, για να διαπιστωθεί αν τα νιάτα του έθνους σκόπιμα και εν γνώσει των
συνεπειών πέφτουν θύματα ηθικής διαφθοράς. Είναι η πρώτη φορά εδώ και
δεκαετίες που οι επιτελείς του Χόλιγουντ φοβούνται επίσημη λογοκρισία και
κυβερνητική παρέμβαση σε ό,τι μπορούν και δεν μπορούν να δείξουν στις οθόνες.

Θα περίμενε κανείς προκλητική αντίδραση, με τους εκπροσώπους της βιομηχανίας
κινηματογράφου να διατρανώνουν ότι η βία στις οθόνες δεν σχετίζεται με τη βία
στην πραγματική ζωή. Αυτό ακριβώς συνέβη: ο Τζακ Βαλέντι, πρόεδρος της Motion,
αρνήθηκε με πείσμα κάθε συσχετισμό ανάμεσα στην παιδική εγκληματικότητα και
την προβολή της βίας από τηλεοράσεως, τονίζοντας ότι η άσκηση λογοκρισίας θα
αποτελούσε παραβίαση της ελευθερίας του λόγου, την οποία εγγυάται η Πρώτη
Τροποποίηση του Συντάγματος.

Όμως, μια πρόχειρη σφυγμομέτρηση μεταξύ συγγραφέων, ηθοποιών και παραγωγών
αντιτείνει ότι υπάρχει στα αλήθεια μεγάλη αίσθηση ταπεινότητας, ενοχής, ακόμη
και φόβου. «Υπάρχει μια αναμφισβήτητη σχέση αιτίας και αποτελέσματος σε ό,τι
διαδραματίζεται στις οθόνες και τη συμπεριφορά των ατόμων. Πρέπει να μάθουμε
για την επίδραση που ασκούμε στον κόσμο», δήλωσε ο συγγραφέας και
σεναριογράφος Γουίλιαμ Μαστροσιμόνε, που συμμετείχε σε φόρουμ με τίτλο «Τα
όπλα δεν σκοτώνουν τους ανθρώπους, αλλά οι συγγραφείς».

Αν και κανείς στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση δεν πιστεύει ότι έχουν άμεση
ευθύνη για εκδήλωση εγκληματικής συμπεριφοράς, φαίνεται πως είναι κοινή
πεποίθηση ότι υπάρχει πολλή βία και αυτό, σχεδόν, είναι καταστρεπτικό.

«Όποια σκηνή έγραψα, βγήκε στις οθόνες περισσότερο βίαιη και πρέπει να
αναρωτηθείτε γιατί», είπε ο Στίβεν Ντε Σούζα, σεναριογράφος των δύο πρώτων
ταινιών «Die Hard».

Η σεναριογράφος τού «Θέλμα και Λουίζ» Κάλι Κιουρί τόνισε ότι η βία, όπως
παρουσιάζεται στον κινηματογράφο, είναι αποτέλεσμα της τεμπελιάς των παραγωγών
και της τάσης της βιομηχανίας να πετάει σκουπίδια στο κοινό.

Η σχέση μεταξύ των καλλιτεχνικών προϊόντων και του πραγματικού εγκλήματος
είναι δύσκολο να καταγραφεί. Όταν όλοι κατηγόρησαν τον Άλφρεντ Χίτσκοκ ότι
διαφθείρει το μυαλό του κοινού του, έδειξε ένα άρθρο σε μια εφημερίδα για έναν
άνδρα που στραγγάλισε την αγαπημένη του, αφού την πήγε στον κινηματογράφο να
δει… τη «Χιονάτη και τους επτά νάνους».

Η μεγαλύτερη πρόκληση από το Χόλιγουντ βρίσκεται στην άποψη ότι η απάντηση
μπορεί να βρεθεί στην αυτολογοκρισία και τα υψηλά επίπεδα παραγωγής και όχι
στους κατασταλτικούς νόμους. Και υπάρχει σαφώς συλλογική μνήμη παραδειγμάτων
από το παρελθόν πολιτικής καταστολής στο Χόλιγουντ… όπως οι
αντικομμουνιστικές διώξεις στις δεκαετίες του ’40 και του ’50.