ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ολέθριοι μεσσιανισμοί

Συντριπτικό το επιχείρημα της σερβικής ορθόδοξης Εκκλησίας: επειδή τη
δικαιοσύνη την ενσαρκώνει ο Θεός, και όχι το «στημένο» Δικαστήριο της Χάγης, ο
Μιλόσεβιτς πρέπει να παραιτηθεί.

Πατριάρχης Παύλος: «Ποιος; Δεν τον γνωρίζω τον κύριο!»(του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Ενθουσιάστηκαν πολλές δυτικές πρωτεύουσες και αναθάρρησε η σερβική
αντιπολίτευση από την ανακοίνωση που εξέδωσε την περασμένη Τρίτη η Σύνοδος των
ορθοδόξων επισκόπων με την οποία καλούσε τον πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας και
την κυβέρνησή του να παραιτηθούν. Η Βέσνα Πέσιτς, η μόνη ηγέτις της
αντιπολίτευσης που δεν «φλερτάρισε» ποτέ με τον εθνικισμό, απέδωσε την
ανακοίνωση σε προοδευτικά ρεύματα στους κόλπους της Εκκλησίας. Οι φιλελεύθερες
δημοκρατίες, από την πλευρά τους, βλέπουν με θαυμασμό, σχεδόν με ζήλεια, την
Πίστη να καθυποτάσσει την Πολιτική και να αναγορεύεται ως ανώτατος ηθικός
κριτής. Είχε δίκιο λοιπόν ο Μαλρώ που έλεγε ότι ο επόμενος αιώνας ή θα είναι
θρησκευτικός ή δεν θα υπάρξει καθόλου.

Στην πραγματικότητα, γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη «Στάμπα», ο αιώνας μας
δεν τελειώνει με μια καινοτομία αλλά με μια ρεπλίκα. Από τα συντρίμμια του
κομμουνισμού αναβλύζει για να σώσει τους απελπισμένους μια νέα, αποκομμένη από
την πραγματικότητα ιδεολογία που καθαγιάζει και προσκυνά το εθνικό κράτος. Οι
πιστοί δεν ακολουθούν πλέον αυτή την ιδεολογία στο όνομα της φυλής ή της
Ιστορίας, αλλά του Θεού. Αντίθετα μ’ αυτό που πίστευε ο Μαλρώ, η Ιστορία δεν
ανανεώνεται: συνεχίζει να καλλιεργεί ολέθριους μεσσιανισμούς. Κι όταν δεν
αποδίδονται ευθύνες, όταν η λογική κοιμάται και η μνήμη δεν επαγρυπνά, η
Ιστορία επιμένει να εκκρίνει τέρατα.

Αφού δικαιολόγησαν την τελευταία δεκαετία τους πολέμους και την εθνοκάθαρση, ο
πατριάρχης Παύλος και οι συνεργάτες του πρωταγωνιστούν σήμερα σε μια καθαρά
πολιτική επιχείρηση. Ανακηρύσσοντας τον Μιλόσεβιτς ως μοναδικό ένοχο,
προσπαθούν να απαλλαγούν από την ευθύνη για τα δικά τους κηρύγματα μίσους. Και
να αποτρέψουν αυτό που η Σερβία, όπως και η Ρωσία, έχει σήμερα ανάγκη: την
κάθαρση, τη ρήξη με το παρελθόν, ένα «mea culpa» σαν κι αυτό που είχε το
θάρρος να πει η γερμανική δημοκρατία, μια αυτοκριτική που διακρίνει κανείς
σιγά-σιγά και στους κόλπους της καθολικής Εκκλησίας.

Ορθόδοξος ιερέας προσκείμενος στον Οικουμενισμό, ο Σεργκέι Τσιστζακώφ έλεγε
πριν από λίγες μέρες στην Ιταλίδα δημοσιογράφο στη Μόσχα ότι η επίσημη
Εκκλησία της χώρας αποτελεί σήμερα ένα πραγματικό ολοκληρωτικό κόμμα που έχει
πάρει τη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος παρέχοντάς του σε αντάλλαγμα άφεση
αμαρτιών και ατιμωρησία για τα εγκλήματα του παρελθόντος. Οι σλαβόφιλες και
αντιδυτικές παραδόσεις έχουν επιστρέψει δριμύτερες. Με τη Βίβλο στο χέρι, η
Εκκλησία υπερασπίζεται το έθνος με κάθε κόστος, κηρύσσοντας το μίσος εναντίον
των εχθρών της πατρίδας και του Θεού. Τις πρώτες εβδομάδες των βομβαρδισμών, ο
μητροπολίτης Κύριλλος είχε βροντοφωνάξει: «Οι πυρηνικοί πύραυλοι της Δύσης
είναι σατανικοί, ενώ οι δικοί μας είναι άγιοι». Από μια άλλη ταραγμένη γωνιά
της Ευρώπης, ο Παύλος τον άκουγε και χειροκροτούσε.