30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΛΑΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Θεσσαλονίκη το 1927 και μένει φανατικά εκεί…

ΦΟΒΑΤΑΙ: Μην κάποτε χάσει την αξιοπρέπειά του…

ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ…: Πάψει να ζει.

ΠΑΘΙΑΖΕΤΑΙ: Όταν καταπατείται το δίκιο.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Λογοτεχνία κυρίως.

ΑΚΟΥΕΙ: Κάθε είδους μουσική, ελληνική ή ξένη και… ειδήσεις.

Η ιστορία – μύθος – θρύλος και πραγματικότητα του λήσταρχου Γιαγκούλα από
τη Μακεδονία της δεκαετίας του ’20 έγινε μυθιστόρημα με τίτλο «Μπέσα για
μπέσα». Ο Νίκος Μπακόλας ­ πτυχιούχος μαθηματικός του ΑΠΘ, απόμαχος πλέον
δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου, μάχιμος όμως σθεναρά λογοτέχνης,
πολυβραβευμένος ­ εκπροσωπεί αυτή τη φορά με το «Μπέσα για μπέσα» την ελληνική
λογοτεχνία για το βαλκανικό λογοτεχνικό Βραβείο Μπαλκάνικα και… «μπέσα για
μπέσα» το διεκδικεί με αξιώσεις.

ΕΡ.: Η υποψηφιότητα για το Βραβείο Μπαλκάνικα μια ακόμη διάκριση;

ΑΠ.: Σίγουρα ναι…

ΕΡ.: «Μπέσα για μπέσα» είναι το τελευταίο βιβλίο σας;

ΑΠ.: Όχι, μπέσα για μπέσα… Ακολουθεί κι άλλο.

ΕΡ.: Ο Φώτης είναι τυπική βαλκανική μορφή;

ΑΠ.: Νομίζω ναι και φαίνεται στο βιβλίο.

ΕΡ.: Είναι τελικά ο λήσταρχος Γιαγκούλας;

ΑΠ.: Κατά κάποιον τρόπο, ναι…

ΕΡ.: Γιατί ένα βιβλίο για ένα λήσταρχο;

ΑΠ.: Γιατί είναι ένας άνθρωπος διωκόμενος και άρα ενδιαφέρων.

ΕΡ.: Οι αρνητικοί ήρωες είναι τελικά πιο αγαπητοί;

ΑΠ.: Ίσως είναι πιο ενδιαφέροντες.

ΕΡ.: Το βιβλίο ενέχει προσωπικές μνήμες;

ΑΠ.: Όπως όλα τα λογοτεχνήματα, ναι.

ΕΡ.: Τι σημαίνει το νούμερο επτά;

ΑΠ.: Γεννήθηκα το 1927, πήγα στο Γυμνάσιο το 1937, φαντάρος το 1947,
παντρεύτηκα το 1957, διεκδίκησα βραβείο το 1967, εξέδωσα τη «Μυθολογία» το
1977, τη «Μεγάλη πλατεία» το 1987, πήρα το Κρατικό Βραβείο το 1997, ποιος
ξέρει το 2007…

ΕΡ.: Ποιο ιστορικό πρόσωπο θα μπορούσε να γίνει βιβλίο σας;

ΑΠ.: Η Ολυμπιάδα ­ η σύζυγος του Φιλίππου και η μάνα του Μεγαλέξαντρου. Νομίζω
ότι πετυχαίνω στους γυναικείους χαρακτήρες.

ΕΡ.: Μαθηματικός, κριτικός θεάτρου, δημοσιογράφος, διευθυντής θεάτρου,
διευθυντής της ΕΡΤ, συγγραφέας. Ποιον αγαπάτε πιο πολύ;

ΑΠ.: Τώρα πια το συγγραφέα.

ΕΡ.: Δημοσιογραφία και λογοτεχνία πορεύονται μαζί ή αλληλοεξοντώνονται;

ΑΠ.: Είναι πιασμένες χέρι χέρι.

ΕΡ.: Ο πιο δικός σας ήρωας είναι;

ΑΠ.: Ο Αγαμέμνονας στον «Κήπο των πριγκίπων».

ΕΡ.: Η «Μεγάλη πλατεία» δεν έγινε τελικά σίριαλ. Ο Φώτης του «Μπέσα για μπέσα»;

ΑΠ.: Αυτό το ξέρουν οι παραγωγοί. Η αρνητική εμπειρία της «Μεγάλης πλατείας»
δε μ’ αφήνει να συγκινηθώ πια.

ΕΡ.: Είπαν πως είστε ο Έλληνας Ισμαήλ Κανταρέ…

ΑΠ.: Ούτε είμαι ούτε θέλω να είμαι…

ΕΡ.: Το «Μπέσα για μπέσα» βγάζει στοιχεία του «Ρημαγμένου Απρίλη» του Κανταρέ;

ΑΠ.: Συ είπας…

ΕΡ.: Οι Βαλκάνιοι είναι τελικά ένας λαός;

ΑΠ.: Από μια γενική άποψη ναι, αλλά οι Έλληνες είναι «ανάδελφοι».

ΕΡ.: Η λογοτεχνία σκοτώνει τη δημοσιογραφία;

ΑΠ.: Θα ‘λεγα το αντίθετο.

ΕΡ.: Το αντίθετο;

ΑΠ.: Πάλι το αντίθετο.

ΕΡ.: Το φαινόμενο των δημοσιογράφων-συγγραφέων είναι εποχική μόδα;

ΑΠ.: Νομίζω ότι απλώς είναι σύμπτωση.

ΕΡ.: Η μόδα της πληθώρας νέων εκδόσεων;

ΑΠ.: Νομίζω φταίνε οι εκδότες που άνοιξαν τις πόρτες.

ΕΡ.: Τελικά πώς ξεχωρίζει σήμερα ένα λογοτεχνικό έργο;

ΑΠ.: Ο ανυποψίαστος αναγνώστης δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ο υποψιασμένος ναι…

ΕΡ.: Τα Βαλκάνια έχουν δική τους λογοτεχνική γλώσσα;

ΑΠ.: Νομίζω όχι, η επίδραση της Ευρώπης είναι μεγάλη.

ΕΡ.: Τι σχέση μπορεί να ‘χει ο Πάβιτς, ο Κανταρέ, ο Σεφέρης και ο Νεσίν;

ΑΠ.: Έχουν απλώς κάποια κοινά βιώματα. Ιδιαίτερα ότι όλοι πέρασαν κάτω από τον
τουρκικό ζυγό…

ΕΡ.: Στα Βαλκάνια παράγουμε περισσότερη λογοτεχνία απ’ όση μπορούμε να καταναλώσουμε;

ΑΠ.: Δε νομίζω.

ΕΡ.: Τελικά το ζητούμενο είναι βαλκανική ταυτότητα ή βαλκανική ετερότητα;

ΑΠ.: Η ταυτότητα, όση υπάρχει…

ΕΡ.: Σε τι εξυπηρετεί η γραφή στα Βαλκάνια;

ΑΠ.: Είναι μια έκρηξη ύστερα από πολλά χρόνια αναγκαστικής σιωπής.

ΕΡ.: Η πορεία στο θέατρο και τη δημοσιογραφία ενέχει στοιχεία μυθιστορήματος;

ΑΠ.: Πολλά και ετοιμάζεται…