[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο ταχυδρόμος μηνύματα μεταφέρει. Ένα τέτοιο μετέφερε, αν θυμάστε, τον
περασμένο Οκτώβριο στην κυβέρνηση. Εκείνη περίφροντις έσκισε τον φάκελο, το
διάβασε και το ξαναδιάβασε, κι αφού αναλώθηκε σε βαθυστόχαστες αναλύσεις του
είδους «ποιος μας χτύπησε περισσότερο, μ’ αυτόν να ασχοληθούμε», ενήργησε με
τον ίδιο τρόπο που συνήθως ενεργεί. Έμεινε στα λόγια. Το αποτέλεσμα ήταν την
Κυριακή, Κυριακή και 13 είχε ο μήνας, ο ταχυδρόμος να φέρει ακόμη ένα, σχεδόν
όμοιο με το προηγούμενο μήνυμα. Τώρα, βρισκόμαστε στη φάση που η κυβέρνηση
κρατάει το μήνυμα με τα δύο χέρια, το διαβάζει και προσπαθεί να δώσει απάντηση
στο μέγα φιλοσοφικό ερώτημα: «Με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι
έχουν τα έρμα και ψοφάνε». Έλα ντε…

Κυριακή κοντή γιορτή

Στην αρχή η κυβέρνηση δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς της είχε συμβεί. Κάποιοι,
από τους κορυφαίους λέμε τώρα, που είχαν έναν άγριο φόβο στην καρδιά ότι το
ΠΑΣΟΚ με το ζόρι θα ξεπερνούσε το… 28% στις εκλογές της Κυριακής, με το που
είδαν το ποσοστό να διαμορφώνεται κοντά στο 33%, το είδαν ως «νίκη» το πράγμα.
Άλλοι, που φοβόντουσαν ότι η διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία θα ήταν και
τέσσερις, και πέντε, και έξι μονάδες, διαπιστώνοντας ότι η διαφορά ήταν…
μόλις 3 ποσοστιαίες μονάδες, έτοιμοι ήταν να το πανηγυρίσουν. Και όλοι μαζί
έπεισαν εαυτούς και αλλήλους πως αφού το ΠΑΣΟΚ έδωσε τον αγώνα μόνο εναντίον
όλων ­ λες και θα μπορούσε να δώσει αγώνα με… συμμάχους ­ και πήρε 33%,
θεωρητικά νίκησε. Κυριακή μεσάνυχτα αυτά τού έλεγαν του Κ. Σημίτη στον 6ο
όροφο της Χαριλάου Τρικούπη, γι’ αυτό και τον είδατε λίγο μετά χαρούμενο στο
Ζάππειο να προβαίνει στις δηλώσεις που προέβη…

Έμαθαν το αποτέλεσμα

Δηλώσεις έκανε και την επομένη, αλλά οι δηλώσεις αυτές ήταν «αλλού». Τότε που
κατάλαβε ότι είναι κουτό να αντιμετωπίζει το εκλογικό αποτέλεσμα ως νίκη, αφού
είναι ήττα. Έτσι εμφανίσθηκε στους δημοσιογράφους «έχοντας επίγνωση» τού
αποτελέσματος, και υποσχέθηκε ότι τελεί εν επιγνώσει πλέον της αναγκαιότητας
«να γίνουμε καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι». Καλό; Καλό. Φτάνει να μην
μείνει στα λόγια. Και αναγκασθεί και την επόμενη φορά να ονομάσει την ήττα νίκη…

Όλοι μαζί οι νικητές

Νίκησε κανείς στις εκλογές; Πώς δεν νίκησε. Η τακτική της Νέας Δημοκρατίας,
πριν απ’ όλα. Που χωρίς να εισπράξει μεγάλα κέρδη από το ΠΑΣΟΚ και τους
υπόλοιπους κομματικούς χώρους, κατάφερε να συσπειρώσει τους δικούς της οπαδούς
στην προοπτική «σήμερα πρώτο κόμμα, αύριο κυβέρνηση». Βεβαίως, ο δρόμος είναι
μακρύς και δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Αλλά οι άνθρωποι φέρονται
αποφασισμένοι να το παλέψουν, πράγμα που κάνει ακόμη δυσκολότερη τη ζωή των
υπουργών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Ήδη, το νιώθουν. Ο Πρωθυπουργός τούς
έκοψε τις άδειες. Και μη βιαστεί κανείς να πει «ναι, αλλά αυτός φεύγει την
Τετάρτη για Λατινική Αμερική», διότι πρώτον αυτόν τον καιρό η Λατινική Αμερική
είναι χάλια, δεύτερον, για μία εβδομάδα θα λείψει, και τρίτον, πηγαίνει για
δουλειές ­ Σοσιαλιστική Διεθνής, Ευρωπαϊκή Ένωση, τέτοια. Το οποίο σημαίνει
ότι θα έχει και καλή παρέα ­ Μπλερ, Σρέντερ, και άλλους… νικητές της Κυριακής.

Οι Σέρβοι τούς μαύρισαν

Νικητές από την ανάποδη, δηλαδή. Διότι το πατατράκ που έπαθαν οι Ευρωπαίοι
σοσιαλιστές σ’ αυτές τις εκλογές θυμίζει Βατερλώ ­ όρος με σαφείς πολεμικές
προεκτάσεις. Τι πλήρωσαν ή τι «εισέπραξαν»; Τη συμμετοχή τους στον πόλεμο,
ναι, αυτόν τον πόλεμο που διεξήγαγαν στην Ευρώπη εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.
Και εκείνες οι δημοσκοπήσεις που έλεγαν ότι οι λαοί της Ευρώπης εγκρίνουν τον
πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, τι έγιναν παιδιά;

Ξεφτίζει ο θεσμός

Οι δημοσκοπήσεις και το πόσο απεικονίζουν την αλήθεια είναι μια ιστορία που
έρχεται και ξανάρχεται στο προσκήνιο, ειδικά σε περιόδους εκλογών. Βασικά οι
δημοσκόποι προσπαθούν οι άνθρωποι να προσεγγίσουν αναλύοντας νούμερα και
τάσεις, την πραγματικότητα που θα προκύψει από τις κάλπες. Μερικοί πιστεύουν
ότι αφού υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις, και καταγράφουν αυτό ή εκείνο το
αποτέλεσμα, δεν χρειάζεται και να ψηφίζουμε. Τώρα τελευταία έχει γίνει τής
μόδας το να δηλώνουν οι ψηφοφόροι, με το που βγαίνουν από το εκλογικό κέντρο,
τι ψήφισαν, έτσι που οι «μερικοί» να θεωρούν ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε
ούτε την καταμέτρηση των ψήφων. Όλα αυτά σωστά, μόνο που άλλη μια φορά να
πέσουν έξω οι δημοσκοπήσεις, όπως έπεσαν την Κυριακή το βράδυ, ο «θεσμός» θα
πάει περίπατο, πριν καν στεριώσει. Και δικαίως…

Ποια δίαιτα; Καλόγεροι

Δικαίως ή αδίκως, η καταιγίδα που έχει πλήξει το πιάτο μας, τις τελευταίες
εβδομάδες απειλεί ευθέως το διαιτολόγιο των Νεοελλήνων, που περιείχε πολύ
κρέας, πολλά λιπαρά, πολύ ­ από το γνωστό ­ αναψυκτικό, και καθόλου από αυτά
με τα οποία μεγάλωσαν οι γονείς και οι παππούδες μας. Ήτοι, ψωμάκι, λαδάκι
αγνό, ελίτσες, καμιά φετούλα, ψαράκια, φρούτα και λαχανικά κάθε είδους, και
κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα κρέας. Η περίφημη μεσογειακή δίαιτα που διδάσκεται
σε όλο τον κόσμο ως η ιδανικότερη διατροφή. Εμείς μάθαμε να τρώμε ευρωπαϊκά
και αμερικάνικα. Και έπειτα μας φταίνε οι διοξίνες…

Stop. Διοξίνες

Οι διοξίνες που έχουν μετατρέψει όλα τα ζωικά προϊόντα σε τροφικές βόμβες
έχουν ως αιτία τον αλόγιστο ανταγωνισμό των Ευρωπαίων παραγωγών που θέλουν
υψηλά κέρδη με το μικρότερο δυνατό κόστος. Αυτή είναι η μία παράμετρος τού
πολέμου της διατροφής. Η άλλη είναι ο πόλεμος των πολυεθνικών που μαίνεται, εξ
αφορμής των αποκαλύψεων για τα δηλητηριασμένα τρόφιμα. Και στη μέση ο δυστυχής
καταναλωτής που δεν ξέρει τι να φάει πλέον. Και πέφτει και πάλι στις διοξίνες.
Στη λογική «αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει». Για το
επόμενο πιάτο, φυσικά…

Και ποιος να έρθει;

Αφύσικα εντελώς είναι όλα αυτά που συμβαίνουν ύστερα από μια εκλογική
αναμέτρηση, σε ό,τι αφορά το κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση, εν Ελλάδι.
Έχασε; Να κάνει ανασχηματισμό ο Πρωθυπουργός. Ναι, ανασχηματισμό να κάνει,
αλλά ποιον να βάλει; Διότι καλό είναι να ανανεώνεται το Υπουργικό Συμβούλιο,
αλλά αυτό ισχύει για μας τους δημοσιογράφους που γνωρίζουμε νέους υπουργούς.
Διότι περισσότερο αποδοτικό αποκλείεται να γίνει το έργο της κυβέρνησης. Πάρτε
παράδειγμα την περίφημη «καθημερινότητα» στον τομέα υγείας. Αν αλλάξει ο
Παπαδήμας και γίνει υπουργός, ας πούμε ο… Παπαφώτης, πρόκειται αύριο να
λειτουργήσει το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη; Ή το πανεπιστημιακό
νοσοκομείο της Λάρισας; Προφανώς όχι, αφού οι λόγοι που τα κρατούν κλειστά
είναι καθαρά γραφειοκρατικοί. Λοιπόν, γιατί μιλάμε; Εκτός πια κι αν πρόκειται
για μια «κολοκυθιά», οπότε δεν υπάρχει κανένας αντίλογος. «Θα βάλω αυτόν».
«Και γιατί αυτόν;». «Και ποιον να βάλω;». «Να βάλεις εκείνον». «Και γιατί
εκείνον;». «Και ποιον θέλετε να βάλω;»…