ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποια υγιεινή διατροφή;

Στην κρίση των μεταλλαγμένων τροφών ήμουν, ως μητέρα, πολύ θυμωμένη με τη
γνωστή σειρά καταστημάτων ξένης πίτσας, αλλά και την «έγκυρη» πολυεθνική
εταιρεία δημητριακών, που βρέθηκαν να χρησιμοποιούν μεταλλαγμένη ντομάτα και
καλαμπόκι. Ίσως ήμουν θυμωμένη και με τον εαυτό μου, που τις εμπιστευόμουν ­
φίρμες γαρ ­ για τη διατροφή του βλασταριού μου. Δεν πρόλαβε να καταλαγιάσει ο
θυμός μου ­ ούτε και η γκρίνια του γιου μου, που του έκοψα μία από τις λίγες
επιτρεπόμενες εκτός σπιτιού γευστικές απολαύσεις ­ και η λαίλαπα της διοξίνης
ήρθε σαν τυφώνας να σαρώσει κάθε πιάτο και ποτήρι της καθημερινής ζωής μας,
κάθε κατασταλαγμένη διατροφική γνώση και κάθε συνήθεια. Καλά ­ σκέφθηκα ­ τα
κρέατα (πάντα ήταν λίγο στο μυαλό μας εν αμφιβόλω), αλλά το γάλα, το γιαούρτι,
η βρεφική κρέμα;

Αισθάνθηκα τελείως ηλίθια. Που οδηγούσα επί ώρα για να βρω το παγωτό
εισαγωγής, γιατί δεν είχε, λέει, (κούνια που με κούναγε!) πολλά Ε στην ετικέτα
του, όπως τα ελληνικά…

Που δεν παρέλειπα να αγοράζω καθημερινά ­ ως συνεπής «φαν» των υγιεινών ­ το
«τονωτικό»… διοξινάτο γιαουρτοποτό… Που απέφευγα το εντελώς άπαχο γάλα,
γιατί δεν ήταν, λέει, υγιεινό ­ αυτό που τώρα μας συνιστούν επισήμως να αγοράζουμε!

Ως οπαδοί, λοιπόν, της υγιεινής διατροφής, «κλείσαμε»! Η τέλεια σύγχυση ­ αυτή
που επικρατεί τα τελευταία δέκα χρόνια και στην ιδεολογία της πολιτικής ­ ήρθε
και στο φαγητό μας. Ύστερα από αυτό, κανένα σημείο αναφοράς, κανένα στάνταρτ,
καμιά (σχετική) σιγουριά. Με τι επιχείρημα πια να εκπαιδεύσω το παιδί μου τι
να τρώει, με ποια βάση δεδομένων θα στηρίξω τα ρεπορτάζ μου για «υγιεινό»
τρόπο ζωής;

«Είδες, μαμά, που δεν με άφηνες να τρώω γαριδάκια;», με αποτέλειωσε αμείλικτος
ο νεοσσός μου. «Αφού, όλα τα ίδια χάλια είναι!».