ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Και τώρα τι;

Την ειρήνη τη φέρνουν τα βομβαρδιστικά. Τα περιστέρια είναι πλέον παλαιάς
τεχνολογίας. Ειρήνη με βομβαρδισμούς. Με το ΝΑΤΟ να απαιτεί νεκρή ζώνη που θα
απομονώσει το Κοσσυφοπέδιο. Με την προοπτική αυτονομίας, η οποία με τη μέριμνα
των ειρηνοποιών πιθανόν θα εξελιχθεί σε απόσχιση. Χωρίς να διαλυθεί ο UCK. Και
ποιος θα αφοπλίσει, έστω, τις ένοπλες συμμορίες του;

Η αντοχή του λαού της Σερβίας ίσως υποχρεώσει τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους
δουλοπάροικους σε συμβιβασμό. Αλλά αν μαζί με την αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου
υπάρξει και εγγύηση για την ακεραιότητα της Γιουγκοσλαβίας, αν υπάρξει ειρήνη,
τότε γιατί έγινε ο πόλεμος; Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας είχε σχεδιαστεί
από τις αρχές της δεκαετίας: Η Γιουγκοσλαβία αποτελούσε ανωμαλία. Με τον πρώτο
πόλεμο κόπηκαν οι βόρειες Δημοκρατίες. Τώρα είχε έλθει η σειρά του Νότου. Με
τον διαδοχικό διαμελισμό και με τη δημιουργία ενός αστερισμού μικρών υποτελών
κρατών, οι ΗΠΑ θα εδραιώσουν την στρατιωτική, την πολιτική και την οικονομική
επικυριαρχία τους στη Βαλκανική.

Με τον πρώτο πόλεμο, πέρα από τις σφαγές και τις οικονομικές καταστροφές, στη
Σερβία κατέφυγαν 250.000 πρόσφυγες από την Κράινα. Τι θα απογίνουν τώρα οι
νέοι πρόσφυγες, θύματα, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, των βομβαρδισμών; Και
πώς θα ανοικοδομηθεί το ερειπωμένο Κοσσυφοπέδιο και ευρύτερα η Γιουγκοσλαβία;
Ήδη οι πολυεθνικές ετοιμάζονται για το μεγάλο φαγοπότι. Η Γιουγκοσλαβία, με
κατεστραμμένη τη βιομηχανική υποδομή της, θα υποδουλωθεί οικονομικά. Θα
υποχρεωθεί να υποταχθεί στη Νέα Τάξη. Αλλά πώς θα ζήσουν οι άνθρωποι σε μια
χώρα γεμάτη χημική μόλυνση και ραδιενέργεια;

Γιατί ένας λαός πρέπει να γονατίσει τσακισμένος από τη σύγχρονη πολεμική
τεχνολογία; Για να απαντήσουμε, πρέπει να δούμε τη φύση της κεφαλαιοκρατικής –
εμπορευματικής οικονομίας. Η κεφαλαιοκρατική παραγωγή επαναστατικοποιεί
διαρκώς την τεχνολογία. Έχει όλο και περισσότερο ανάγκη από πρώτες ύλες, φθηνή
εργατική δύναμη και αγορές. Ήδη η πρωταρχική καπιταλιστική συσσώρευση έγινε με
την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, το ξερίζωμα των αγροτών, την
καταλήστευση των αποικιών, τη σφαγή των «υπανάπτυκτων», Ινδιάνων, Μαύρων και
Κίτρινων. Η ιστορία του καπιταλισμού είναι μια ιστορία πολέμων με κέντρο, τις
περισσότερες φορές, την Ευρώπη ­ την πρώτη καπιταλιστικά αναπτυγμένη ήπειρο.

Με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, η μόνη (επί του παρόντος)
υπερδύναμη φαντάστηκε ότι μπορεί να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήδη,
μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και στο όνομα της αναχαίτισης του κομμουνισμού,
οργάνωσε όπου μπόρεσε δικτατορίες, εμφυλίους πολέμους, εξαπέλυσε τον πόλεμο
της Κορέας και του Βιετνάμ. Οι σημερινοί πόλεμοι (Κόλπος, Σομαλία,
Γιουγκοσλαβία, κ.λπ.) υπηρετούν την κοσμοκρατορική πολιτική των ΗΠΑ.

Αλλά οι πόλεμοι χρειάζονταν πάντα ιδεολογική νομιμοποίηση. Τώρα λοιπόν
θυμήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα! Το έθνος – κράτος είναι ­ λέει ­ έννοια
ξεπερασμένη! Πράγματι το έθνος – κράτος αποτελεί εμπόδιο στην ασύδοτη κίνηση
του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Οι «ιδεολόγοι» ανακάλυψαν λοιπόν μια
αντίφαση ανάμεσα στην εθνική κυριαρχία και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η
«παραβίαση» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ­ μας λένε ­ νομιμοποιεί την παραβίαση
του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας. Έτσι, με την έγκριση του ΟΗΕ
οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Τώρα δεν χρειάζονταν ούτε καν
τον πειθήνιο ΟΗΕ. Οι 19 χώρες του ΝΑΤΟ δίδουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να
εξοντώνουν όποιο λαό δεν συμμορφώνεται, χάριν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!

Και η Ελλάδα, «μη μετέχοντας» αλλά μετέχοντας στον πόλεμο, πηγαίνει μαζί με
τους άλλους για εκλογές! Με τι κριτήριο θα ψηφίσουμε, εν πολέμω; Το 96% των
Ελλήνων είναι κατά. Το ίδιο και τα δύο μεγάλα κόμματα. Αλλά και τα δύο, ενώ
είναι κατά του πολέμου, είναι υπέρ της καπιταλιστικής Ευρώπης και του ΝΑΤΟ.
Ειρήνη και ΝΑΤΟ αντίφαση εν τοις όροις. Αντίφαση λόγων και έργων. Ο ΣΥΝ είναι
ενεργά κατά του πολέμου, αλλά ελπίζει στην Ευρώπη των λαών διά της Ευρώπης των
διεθνικών! Το ΚΚΕ αγωνίζεται εναντίον του πολέμου. Αλλά πώς θα υπερβεί την
αντίφαση πατριωτισμού – εθνικισμού, αναπτυξιακής ιδεολογίας και λαϊκών
συμφερόντων, την προσκόλληση στο νεκρό παρελθόν με τη σοσιαλιστική προοπτική,
την αντίφαση θεωρίας και εμπειρισμού;

Υπάρχει βέβαια και το Μέτωπο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αλλά για τον Τύπο
και τα ΜΜΕ είναι ανύπαρκτο.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.