ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απορίες

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Πάνος Μακρής, Δρυάδων 1, Ρέα – Δροσιά, γράφει:
«Έχω μία απορία: θα δεχτεί άραγε η Ιστορία να περιλάβει στις σελίδες της το
ό,τι γίνεται στον κόσμο σήμερα και ιδιαίτερα στην τόσο ευαίσθητη αυτή περιοχή
των Βαλκανίων ή θα τα απορρίψει συλλήβδην ως πλήρως απαράδεκτα;

Απαράδεκτα βέβαια, για πολλούς λόγους, με βασικότερο το ότι η Ιστορία, ως μόνη
υπεύθυνη, θα θελήσει να αποκρύψει ­ το ‘χει το δικαίωμα αυτό, κρίνουσα τη
σοβαρότητα ­ το θλιβερό γεγονός στους επιγόνους ότι προέρχονται από γενιά…
ηλιθίων!! Διαφορετικά, θα πρέπει να γράψει ότι στο λυκαυγές του 21ου αιώνα
κάποιοι άνθρωποι, οι πρώτοι της γης, είπαν σε κάποιους άλλους ότι θα τους
ελευθερώσουν από κάποιον άλλον, που τους είχε σκλαβωμένους.

Αλλά για τον σκοπό αυτό, έπρεπε πρώτα να τους βομβαρδίσουν, ώστε να τους
αναγκάσουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και μετά θα βρουν τρόπο να τους
ελευθερώσουν, γιατί τους ενδιέφερε και να νικήσουν αυτόν τον άλλον. Βλέπεις,
για να είσαι Μεγάλος, πρέπει και να νικάς. Αυτό βέβαια δεν άρεσε στους
“σκλαβωμένους” που διέτρεχαν έτσι και τον κίνδυνο να σκοτωθούν. Οι “Μεγάλοι”
όμως της γης, σοφά σκεπτόμενοι, τους καθησύχασαν, διαβεβαιώνοντάς τους ότι για
κάθε φόνο – λάθος θα τους ζητούσαν συγγνώμη. Αν λοιπόν η Ιστορία γράψει αυτά,
θα την ρωτήσουν οι τότε κάτοικοι αυτού του πλανήτη, καλά, την κοινωνία των
προγόνων μας αποτελούσαν μόνο οι ολιγοφρενείς βομβαρδιζολάτρεις; Εμείς έχουμε
κάπου ακούσει ­ διέρρευσε της λογοκρισίας ­ ότι υπήρχαν και άνθρωποι του
πνεύματος, της τέχνης, της επιστήμης, της έρευνας, τεραστίου αναστήματος.
Αυτοί τι έκαναν, πώς αντέδρασαν; Τι να απαντήσει η Ιστορία; “Ότι έβγαζαν
φιρμάνια, εκφράζοντες απλώς την αντίθεσή τους και στη συνέχεια «ένιπτον
χείρας», χρησιμοποιούντες μάλιστα τον ευρείας κατανάλωσης σάπωνα της εποχής
«λειπευθύνη;»”. Όχι βέβαια. Η Ιστορία, τραβώντας παύλα, θα γράψει, εδώ υπάρχει
κενό, διότι ελλείψει “ανθρώπων” δεν υπάρχει καν πολιτισμός. Η κυνικότης και η
από παντού υποκρισία δεν θεμελιώνουν, δεν συνθέτουν πολιτισμό, πολλώ μάλλον
όταν το πνεύμα υποτάσσεται στη δύναμη των όπλων.

Υ.Γ. Αν σκοτώσετε κάποιον, μην αμελήσετε να το δηλώσετε ως λάθος και να
ζητήσετε συγγνώμη. Έτσι, αποφεύγετε κάθε περαιτέρω συνέπεια. Επίτευγμα και
αυτό, ύστερα από πολλούς αγώνες και βομβαρδισμούς, του “σύγχρονου πολιτισμού μας”».

Ο Κ. Αλάτσης, Πετσόβου 11, Αθήνα, γράφει: «Απόδειξη της επιτυχίας των
“ανθρωπιστικών” ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών θεωρεί η ψυχρή αυτή υπολογίστρια, η
ύαινα Χίλαρι Κλίντον, το γεγονός ότι “δεν γίνονται πια συναυλίες στο
Βελιγράδι”. Θα μπορούσε να προσθέσει ότι δεν γίνονται πια και στην Αθήνα. Και
είναι, αλήθεια, φανερό ότι το εντυπωσιακό 97,4 του αντιΝΑΤΟϊκού ελληνισμού μας
έχει κουραστεί. Από καιρό σταμάτησαν τα ψυχωμένα συλλαλητήρια με τα συνθήματα
και τα τραγούδια, τα νέα της γιουγκοσλαβικής τραγωδίας δεν μονοπωλούν πια τα
πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και την πρωτιά των τηλεοπτικών ειδήσεων. Έχουμε
κουραστεί, ενώ συνεχίζει απτόητος και ακούραστος τη δουλειά του ο μαύρος
κόσμος του ΝΑΤΟ, ο κόσμος του Κλίντον, του Μπλερ, του Χαβιέ Σολάνα κι εκείνου
του κτήνους των τεσσάρων αστέρων, του στρατηγού Κλαρκ.

Αξιέπαινη, αλλά και αυτονόητη για Έλληνα χρονογράφο η δηλωμένη απόφασή σας να
κρατήσετε μόνιμο θέμα της στήλης σας τα γιουγκοσλαβικά πάθη. Νομίζω, ωστόσο,
ότι έχετε και την υποχρέωση και τις δυνατότητες για κάτι παραπάνω: για την
κινητοποίηση του κόσμου του πνεύματος, κυρίως, αλλά και των μαζικών οργανώσεων
σε μία ανανέωση και συνέχιση των εκδηλώσεων συμπαράστασης στον μαρτυρικό λαό
της Γιουγκοσλαβίας».