Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…

Βρισκόμαστε στο παρά πέντε της ψηφοφορίας για την Ευρωβουλή και δεν είναι
υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι οι ψηφοφόροι βρίσκονται σε σύγχυση για το
ποιο πράγμα ψηφίζουν. Και αυτό γιατί υπάρχει έλλειμμα πληροφόρησης και
πλεόνασμα παραπληροφόρησης, υπεραπλούστευσης και συνθηματολογίας.

Τα δύο κυρίως μεγάλα κόμματα που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού
καταφεύγουν στην παλιά τακτική του εντυπωσιασμού και των συνθημάτων με
υποσχέσεις και κινδυνολογίες που θυμίζουν εποχές που πιστεύαμε ότι έχουμε
αφήσει οριστικά πίσω μας.

Όπως τονίζουν έγκυροι παρατηρητές, η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) βρίσκεται σε
κρίσιμο σταυροδρόμι και οι επιλογές που θα κάνει και οι πρωτοβουλίες που θα
αναπτύξει θα προσδιορίσουν την πορεία της στον επόμενο αιώνα. Το αν θα γίνει,
δηλαδή, πραγματική Ένωση ή θα διολισθήσει προς μια απλή νομισματική ενότητα
και ένα χώρο ελεύθερων εμπορικών συναλλαγών.

Ο χώρος δεν μας επιτρέπει να αναπτύξουμε αυτό το ερώτημα. Έτσι, περιοριζόμαστε
στο να σημειώσουμε απλουστευτικά ότι υπάρχει στην Ε.Ε. πολιτικό έλλειμμα λόγω
ανυπαρξίας κοινής εξωτερικής πολιτικής και κοινής πολιτικής άμυνας. Εκτός αν
καλύψει αυτό το έλλειμμα ο ανεκδιήγητος κύριος Σολάνα. Υπάρχει ακόμη ένα
δημοκρατικό έλλειμμα που αντικατοπτρίζει τις περιορισμένες αρμοδιότητες του
Ευρωκοινοβουλίου και την υπερτροφική ανάπτυξη των τεχνοκρατικών δομών. Είναι
ανάγκη να συρρικνωθούν τα δυο αυτά ελλείμματα για να εξελιχθεί η Ε.Ε. σύμφωνα
με τους οραματισμούς των ιδρυτών της και τους πόθους των λαών της.

Τα θέματα αυτά και οι προβληματισμοί που συνεπάγονται θα έπρεπε να βρίσκονται
στο κέντρο της προεκλογικής εκστρατείας με προσέγγιση πληροφόρησης, εξήγησης
και πειθούς. Αντιθέτως, βλέπουμε να επικρατούν δυο τάσεις που υποβαθμίζουν την
σημασία αυτών των ερωτημάτων. Η πρώτη τάση είναι να υποβαθμίζονται όλα τα
θέματα – ερωτήματα σε οικονομίστικο επίπεδο με την μπακαλίστικη λογική τού τι
θα πάρουμε και τι θα δώσουμε σε δραχμές και σε ευρώ και πώς θα κοροϊδέψουμε
τους κουτόφραγκους.

Αλλά οι ανησυχίες και οι φόβοι του ελληνικού λαού από τα γεγονότα στη
Γιουγκοσλαβία δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι προβληματισμοί του σχετικά με την Ε.Ε.
ξεπερνούν τα ενδιαφέροντα των λογιστών και των κουτοπόνηρων τεχνοκρατών. Έτσι,
διερωτώνται πολλοί αν αξίζει να συγκλίνουμε προς μια Ε.Ε. σαν αυτή που
εμφανίζεται να είναι σήμερα.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ελληνικός λαός ξέρει ότι «ουκ επ’ άρτω μόνον
ζήσεται άνθρωπος».

Η δεύτερη τάση είναι να παραβλέπουμε την ευρωπαϊκή διάσταση των προβλημάτων
και να τα βλέπουμε μόνο από την ελληνική οπτική γωνία. Δεν υπάρχει αμφιβολία
ότι τα ευρωπαϊκά προβλήματα είναι και ελληνικά, αφού είμαστε μέλος της Ε.Ε.
Αλλά είναι υπεραπλούστευση και υπερβάλλων εθνοκεντρισμός να νομίζουμε ότι η
χώρα μας είναι ο ομφαλός της Ευρώπης και ότι οι Ευρωπαίοι ξημερωβραδιάζονται
με τα ελληνικά προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, άμυνας κ.λπ.

Με τέτοιες υπεραπλουστεύσεις οι εκλογές της 13ης Ιουνίου παίρνουν περισσότερο
χαρακτήρα εκλογών για το εθνικό Κοινοβούλιο παρά για το Ευρωκοινοβούλιο. Λόγω
έλλειψης χώρου θα αναφέρω μερικά μόνο παραδείγματα από την προεκλογική εκστρατεία.

ΟΝΕ ή Ν.Ε.

Δεν εξηγήθηκε στον ελληνικό λαό ότι η Οικονομική και Νομισματική Ένωση, η κατά
κόρον διατυμπανιζόμενη ΟΝΕ, μόνον οικονομική δεν είναι. Είναι Ν.Ε. αλλά όχι
ΟΝΕ. Άλλωστε μόνο Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα ιδρύθηκε και όχι ευρωπαϊκό
υπουργείο Ανάπτυξης και Οικονομικών.

Αλλά και αυτή η τράπεζα δεν περιλαμβάνει στους στόχους της την ανάπτυξη και
την απασχόληση κι αυτό σε αντίθεση με την αντίστοιχη τράπεζα των ΗΠΑ. Έχει
δημιουργηθεί εσφαλμένα και υποκριτικά η εντύπωση ότι η ΟΝΕ είναι πανάκεια,
είναι ο αυτόματος οικονομικός πιλότος που θα φέρει στη χώρα μας ευημερία,
πρόοδο και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η εντύπωση ότι έτσι και πιάσουμε το δεύτερο δεκαδικό ψηφίο 2-3 αριθμοδεικτών
και μπούμε στην ΟΝΕ «θα τρώμε με χρυσά κουτάλια». Δεν λένε στον ελληνικό λαό
ότι μπαίνοντας στην ΟΝΕ (εμείς λέμε Ν.Ε.) τελειώνει μια εποχή αλλά αρχίζει μια
άλλη πιο δύσκολη.

Αρχίζει η εποχή που πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να επιτύχουμε την σύγκλιση
της πραγματικής οικονομίας, την σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων
προς τα επίπεδα των πλέον ανεπτυγμένων χωρών της Ε.Ε. Δεν λένε στον ελληνικό
λαό ότι μπαίνοντας στην ΟΝΕ βουτάμε στα βαθιά νερά και όποιος αντέξει. Λένε
όμως στον λαό ότι αντί δραχμές θα έχει στην τσέπη του ευρώ και ξεχνάνε ότι το
θέμα δεν είναι το χρώμα των χαρτονομισμάτων, αλλά πόσα απ’ αυτά έχεις στην
τσέπη σου.

Υποκύπτοντας στον πειρασμό ότι οι εθνικές εκλογές απέχουν λίγους μόνο μήνες,
τα μεγάλα κόμματα σχεδίασαν και εφαρμόζουν μια προεκλογική εκστρατεία με όλα
τα χαρακτηριστικά των εσωτερικών, εθνικών αναμετρήσεων και με υπερβολικά
έντονα τα σημάδια του μικροκομματισμού. Και ως συνήθως η υπεραπλούστευση και η
παραπληροφόρηση θριαμβεύουν και οι υποσχέσεις αφθονούν. Οι εκλογές αυτές
μοιάζουν περισσότερο με πρόκριση για εθνικές εκλογές και λιγότερο με εκλογή
εθνικών αντιπροσώπων για την Ευρωβουλή.

Παλιές τακτικές

Ένα ανησυχητικό χαρακτηριστικό αυτής της προεκλογικής εκστρατείας είναι η
επιστροφή σε τακτικές του παρελθόντος. Ο εντυπωσιασμός με συγκεντρώσεις
μεταφερομένων χειροκροτητών, οι πλαστικές σημαιούλες και πανό, τα βεγγαλικά
και οι ντουντούκες είναι και πάλι εδώ και ας απουσιάζουν σε όλες τις άλλες
ευρωπαϊκές χώρες προς τις οποίες υποτίθεται ότι συγκλίνουμε μέσα στην Ε.Ε.

Αλλά ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το βρυκολάκιασμα καταδικασμένων από τον
ελληνικό λαό συνθημάτων του τύπου εγώ ή το χάος, εμείς οι υπερέλληνες και οι
άλλοι αμφιβόλου εθνικής υπόστασης, οι εκλογές αυτές είναι δημοψήφισμα και άλλα
παρόμοια. Ο ένας βάζει πρώτα την Ελλάδα λες και υπάρχουν Έλληνες που την
βάζουν δεύτερη, ο άλλος μιλάει για νέο ξεκίνημα λες και το κόμμα του προήλθε
από παρθενογένεση, ο τρίτος έχει πάθος για την Ελλάδα και ξεχνάει ότι τα πάθη
βλάπτουν και πάει λέγοντας. Όλα αυτά έχουν κοινό παρονομαστή την υποεκτίμηση
του ελληνικού λαού, που όμως έχει και μνήμη και νοημοσύνη. Σταματάω τα
παραδείγματα λόγω χώρου.

Ο νόμος

Τελειώνω με μια επισήμανση – πρόταση. Ο ισχύων νόμος για τις ευρωεκλογές δεν
είναι δημοκρατικός. Περιορίζει την ελευθερία του λαού να επιλέγει αυτούς που
θεωρεί ικανούς και άξιους να τον εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν θα
προχωρήσω σε λεπτομέρειες, αλλά πιστεύω ότι θα πρέπει να τροποποιηθεί ο νόμος
ώστε να μην αποφασίζουν τα κόμματα και οι αρχηγοί τους αλλά οι ψηφοφόροι ποιος
θα πάει στο Ευρωκοινοβούλιο. Οι ευρωβουλευτές πρέπει να εκλέγονται και όχι,
κατ’ ουσίαν, να διορίζονται.

Πιστεύω ότι θα πρέπει να υπάρχει κοινό ψηφοδέλτιο με 100-150 ονόματα από τα
οποία θα επιλέγουν οι ψηφοφόροι με σταυρό προτίμησης τους 25 ευρωβουλευτές.

Σημειώνω ότι το σύστημα της σταυροδοσίας στις ευρωεκλογές εφαρμόζεται σήμερα
με παραλλαγές σε αρκετές χώρες της Ε.Ε. Εύχομαι οι επόμενες ευρωεκλογές να
είναι πιο ευρωπαϊκές.

Ο Δημήτρης Θ. Κουλουριάνος είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής ΔΗΚΚΙ, πρώην
υπουργός Οικονομικών.