[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν δεν υπήρχε η ημερομηνία και η αναφορά στη Συμφωνία Ντέιτον του Νοεμβρίου
του 1995, πριν από τέσσερα δηλαδή χρόνια, δεν θα βρισκόταν άνθρωπος που να
αμφέβαλλε ότι η παρακάτω δήλωση του Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον είναι
τόσο φρέσκια… Και όχι μόνον, αφού θα μπορούσε να την θεωρήσει τόσο επίκαιρη
με τις τελευταίες εξελίξεις για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία.

«Έπειτα από αρκετά χρόνια, διακόσιους πενήντα χιλιάδες νεκρούς, δύο
εκατομμύρια πρόσφυγες και θηριωδίες, οι οποίες προκάλεσαν φρίκη σε ολόκληρο
τον κόσμο», έλεγε τότε ο κ. Κλίντον, «ο λαός της Βοσνίας έχει τελικά την
ευκαιρία να ξεφύγει από τον όλεθρο του πολέμου και να χαρεί την υπόσχεση της ειρήνης»…

«Καλώ τον αμερικανικό λαό και ιδιαίτερα το Κογκρέσο», έλεγε τότε, «να
υποστηρίξει την εφαρμογή της συμφωνίας με αμερικανικά στρατεύματα. Τώρα που
επιτεύχθηκε ένας λεπτομερής διακανονισμός, το ΝΑΤΟ θα ολοκληρώσει ταχύτατα τον
σχεδιασμό του. Η αμερικανική αρχηγία, μαζί με τους συμμάχους μας, είναι
απαραίτητη για να κάνουμε αυτή την ειρήνη πραγματική και διαρκή. Οι εθνικές
μας αξίες, τα συμφέροντά μας και ο ηγετικός μας ρόλος δοκιμάζονται αυτή τη στιγμή».

Η δήλωση αυτή είναι καταχωρημένη στη σελίδα 475 του ογκώδους βιβλίου του
Αμερικανού μεσολαβητή Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ και θα μπορούσε με μερικές
μικροαλλαγές ­ π.χ. με την αντικατάσταση της λέξης «Βοσνία» με τη λέξη
«Κόσοβο» ­ να συμπεριληφθεί στη δήλωση του Ιουνίου του ’99 του Αμερικανού προέδρου.

Και το καταπληκτικό: θα μπορούσαν και οι επόμενες φράσεις του Χόλμπρουκ, με
κάποιες μικροαλλαγές, να έχουν κι αυτές την επικαιρότητά τους. «Κατόπιν
προσυνεννοήσεως ο πρόεδρος Κλίντον τηλεφώνησε ­ Νοέμβριος του ’95 ­ στη σουίτα
του Κρίστοφερ την ώρα του γεύματος. Οι τρεις άντρες συγκεντρώθηκαν γύρω από το
ακουστικό προσπαθώντας να ακούσουν τον πρόεδρο Κλίντον, ο οποίος τούς έδινε
συγχαρητήρια. Ο Κρίστοφερ κι εγώ ανταλλάξαμε βλέμματα, μισοδιασκεδάζοντας
μπροστά στο θέαμα των Ιζετμπέκοβιτς, Τούτζμαν και Μιλόσεβιτς με τα κεφάλια
τους να αγγίζουν σχεδόν μεταξύ τους».

Από τότε πέρασαν μόλις τέσσερα χρόνια. Και η σκηνή, φαίνεται, ξαναγυρίζεται ­
για να είναι καλύτερη, πιο επιτυχημένη…