Η μπάλα θα κοκκίνιζε!

Η… αλλεργία της αναξιοπιστίας προσέβαλε και φέτος, όπως κάθε χρόνο, τέτοια
εποχή, το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ενδείξεις τα λεγόμενα «παράξενα» και «ύποπτα»
αποτελέσματα αλλά και απαράδεκτες διαιτησίες που βαθμολογούνται με… άριστα!

Οι διαιτητές από το ’94 άλλαξαν χρώμα φανέλας, όχι όμως και… συνήθειες

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ποδόσφαιρο στην Ελλάδα φαίνεται ότι οι τελευταίες αγωνιστικές κάθε
περιόδου αναδύουν μια ύποπτη οσμή. Και δεν είναι μόνο οι υποψίες των φιλάθλων
για τα παράξενα αποτελέσματα, τις αδύναμες ομάδες που ξαφνικά γιγαντώνονται,
και τις αδιάφορες βαθμολογικά που βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν… δημόσιες
σχέσεις. Ακόμη και παράγοντες του ποδοσφαίρου, και μάλιστα υψηλόβαθμοι, άλλοτε
με υπονοούμενα και άλλοτε με σκληρές καταγγελίες, που είναι απορίας άξιον
γιατί δεν κινούν το ενδιαφέρον του εισαγγελέα, αποκαλύπτουν ότι ο θαυμαστός
κόσμος του ποδοσφαίρου δεν είναι αγγελικά πλασμένος.

Ακόμη και υποθέσεις που έχουν πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης σπάνια φτάνουν
στο ακροατήριο και ακόμα σπανιότερα οδηγούνται οι ένοχοι στη φυλακή. Διότι
στον άγριο κόσμο των συγκρουόμενων συμφερόντων κυριαρχεί ο νόμος της σιωπής.

Χειρουργοί χωρίς αναισθητικό

Πρωταγωνιστές των αγώνων, ιδιαίτερα στις τελευταίες κρίσιμες αγωνιστικές, δεν
είναι πια οι παίκτες, αλλά οι παράγοντες και οι διαιτητές. Οι τελευταίοι
μάλιστα, με την βοήθεια εκείνων που υποτίθεται ότι τους ελέγχουν, φέρνουν το
επιθυμητό αποτέλεσμα με επιστημονικές χειρουργικές μεθόδους. Κάποτε οι
διαιτητές έκαναν τις παλιοδουλειές τους πριν μπουν στο «ψυγείο» πληρώνοντας
για τα «ανθρώπινα λάθη τους». Σήμερα, όμως, και αυτό το μικρό εμπόδιο έχει
ξεπερασθεί με παρατηρητές διαιτησίας οι οποίοι απολαμβάνουν το παιχνίδι,
χαμογελούν στα εγκλήματα των συναδέλφων τους και έπειτα τους βγάζουν λάδι με
τις εκθέσεις τους ώστε να μπορούν να συνεχίσουν το έργο τους. Και επειδή η…
επιστήμη προχωράει οι διαιτητές δεν κάνουν την δουλειά τους μόνο με εξόφθαλμα
άδικες αποφάσεις στη μία ή την άλλη περιοχή, αλλά και με τους βοηθούς
διαιτητές (τους επόπτες) που φροντίζουν ώστε το «χειρουργείο» τους στα οφσάιντ
να μην μπορεί να το καταγράψει ούτε η τηλεοπτική κάμερα. Όπως λένε, με μία
έκφραση κάπως αργκό, οι νονοί του ποδοσφαίρου «τα πλαϊνά» (οι επόπτες) είναι
τα καλύτερα εργαλεία.

Υπόθεση Ακρίδα

Μα δεν βρίσκεται ούτε ένας έντιμος διαιτητής να αποκαλύψει το βρώμικο κύκλωμα
θα αναρωτηθείτε. Έντιμοι υπάρχουν πολλοί, αλλά θαρραλέοι ελάχιστοι. Τον Μάρτιο
του 1989 ο διαιτητής Κώστας Ακρίδας κατήγγειλε απόπειρα δωροδοκίας από
παράγοντα του Λεβαδειακού για να ευνοηθεί η ομάδα της Βοιωτίας στον αγώνα της
με την Λάρισα που θα σφύριζε ο Αθηναίος ρέφερι. Η καταγγελία ήταν πολύ
συγκεκριμένη, έγιναν συλλήψεις και επιβλήθηκαν ανάλογες ποινές. Με τη διαφορά
ότι ο μοναδικός που τιμωρήθηκε ήταν ο διαιτητής που έκανε την καταγγελία. Ο
Ακρίδας έχασε την σφυρίχτρα του, αλλά αυτοί που έδωσαν εντολή να πληρώσει ο
διαιτητής που άνοιξε το στόμα του δεν ενδιαφέρονταν για τον συγκεκριμένο
άνθρωπο ή τον Λεβαδειακό. Ήθελαν απλώς να περάσουν το μήνυμα στους υπόλοιπους
της παρέας ότι «όποιος μιλήσει μπορεί να θεωρεί ότι η καριέρα του τέλειωσε».

Πολλοί πιστεύουν ότι οι διαιτητές έχουν γίνει πλούσιοι σφυρίζοντας τον σκοπό
που θέλουν οι ισχυροί παράγοντες για μερικά χρόνια στα γήπεδα. Αυτό, όμως,
αφορά μόνο ελάχιστες περιπτώσεις και τις περισσότερες φορές εκείνο που κάνει
τους άρχοντες του αγώνα να είναι υποτελείς είναι η ματαιοδοξία τους να κάνουν
καριέρα διεθνούς διαιτητή ή να αποκτήσουν ­ όπως πιστεύουν ­ δυνατούς φίλους
για παν ενδεχόμενο. Αν ψάξει κανείς τους καταλόγους μισθοδοσίας μεγάλων
επιχειρηματιών που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο θα βρει σε αυτούς ονόματα
συγγενών των διαιτητών, παλαιμάχων ή εν ενεργεία, των οποίων οι ισχυροί άνδρες
δεν θυμούνται ούτε τα ονόματα. «Πρόεδρε, είμαι ο διαιτητής που σε είχα παίξει
με την “Χ” ομάδα», είναι η συνήθης έκφραση των ανθρώπων με τα μαύρα, οι οποίοι
θυμίζουν στους παράγοντες τις υπηρεσίες που τους προσέφεραν και ζητούν την
αμοιβή τους σε ρουσφέτι.

Δήθεν διαμαρτυρίες

Ο Θεολόγης Παπαδόπουλος στον αθλητικό δικαστή. Η υπόθεση δωροδοκίας του συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1988 αλλά κατέληξε στο αρχείο

Και μη φαντασθείτε ότι οι ομάδες που αδικούνται εξοργίζονται πάντα με τους
διαιτητές. Η διαιτησία είναι ένας εύσχημος τρόπος για να «στηθεί» ένα παιχνίδι
όταν οι δύο πρόεδροι επιθυμούν το ίδιο αποτέλεσμα, αλλά κανένας δεν μπορεί να
το πει ευθέως στους παίκτες. «Πρώτα απ’ όλα, όπως παραδέχεται πρόεδρος που
επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, επειδή από τα αποδυτήρια μπορεί να
υπάρξουν διαρροές προς τον Τύπο. Και δεύτερον γιατί όταν ο πρόεδρος ζητήσει
από τον παίκτη κάτι τέτοιο είναι σαν να του λέει ότι και ο ίδιος έχει δικαίωμα
να παίξει χαλαρά σε έναν άλλο αγώνα με οποιοδήποτε αντάλλαγμα».

Φαίνεται αστείο, αλλά τα είκοσι χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου άλλαξαν
τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μόνο των ποδοσφαιριστών και όχι των παραγόντων
και των διαιτητών. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, όταν το ελληνικό
ποδόσφαιρο γνώριζε τις δωροδοκίες, οι πρόεδροι των ομάδων έτρεμαν μήπως
κάποιοι παίκτες τους κάνουν τη «λαδιά». Σήμερα μάλλον οι παίκτες θα πρέπει να
φοβούνται τους προέδρους. Τα κρούσματα που έχουν ακουσθεί για μειωμένες
αποδόσεις ποδοσφαιριστών έναντι ανταλλάγματος είναι πια ελάχιστα σε σχέση με
το παρελθόν και αυτό έχει «περάσει» και στους φιλάθλους οι οποίοι από ένστικτο
γνωρίζουν ότι δεν ευθύνονται τόσο οι ποδοσφαιριστές για τα περίεργα
αποτελέσματα όσο οι παράγοντες των ομάδων.

Βαθύ σκοτάδι

Όσο κατεβαίνουμε κατηγορίες τόσο περισσότερο θόρυβο για ύποπτα κυκλώματα
παραποδοσφαίρου συναντάμε. Ιδιαίτερα στη Β’ Εθνική, όπου οι μισές ομάδες
ελπίζουν σε άνοδο ή σε παραμονή και οι άλλες μισές είναι αδιάφορες, οι
καταγγελίες, οι ψίθυροι, τα απρόσμενα αποτελέσματα, οι ύποπτες διαιτησίες και
οι επιταγές δίνουν και παίρνουν χωρίς καμία αθλητική αρχή να μπορέσει ποτέ να
αποκαλύψει πού είναι η αλήθεια και πού το ψέμα.

Η αδυναμία της πολιτείας και των ποδοσφαιρικών αρχών να εξασφαλίσουν όρους
θεμιτού ανταγωνισμού και διαφάνειας στο ποδόσφαιρο δεν φαίνεται μόνο από τις
δεκάδες των υποθέσεων που έμειναν στο αρχείο, αλλά και από εκείνες για τις
οποίες επιβλήθηκαν ποινές, που στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν «κίνητρο»
για να συνεχίσουν το σκοτεινό έργο τους οι «νονοί» του ποδοσφαίρου. Όσες φορές
πλήρωσαν κάποιοι για μια τέτοια υπόθεση ήταν είτε μικρά ονόματα παραγόντων
είτε ομάδες χωρίς πολιτικές διασυνδέσεις και μεγάλη λαϊκή στήριξη. Οι μεγάλοι
έμεναν πάντα ατιμώρητοι είτε με νομικά τεχνάσματα, είτε με συμπαραστάτες που
κάποτε έτυχαν να είναι ακόμα και αιώνιοι αντίπαλοι.

Ιδού οι τέσσερις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις δωροδοκίας που αποκαλύφθηκαν
στα είκοσι χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και οι ποινές που επιβλήθηκαν:

Περτσινίδης και Κοσκωτάς

Ο πρώην ποδοσφαιριστής Ντίνος Μπαλλής περιμένοντας να καταθέσει τα όσα του καταμαρτυρούσε ο Θεολόγης Παπαδόπουλος για την υπόθεση δωροδοκίας στο ματς ΑΕΚ – Ολυμπιακός

* Στην πρώτη κιόλας χρονιά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (1979-80) είχαμε την
απόπειρα δωροδοκίας εις βάρος του ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ Φιλώτα Πέλλιου από
τον πρόεδρο της ΠΑΕ Ηρακλής Κώστα Περτσινίδη. Ο Ηρακλής πλήρωσε για την
ενέργεια του προέδρου του και υποβιβάστηκε στη Β’ Εθνική.

* Στο αρχείο μπήκε την περίοδο 1981-82 η υπόθεση δωροδοκίας που είχε
καταγγείλει ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλή Γ. Ορφανίδης από τον πρόεδρο της
Καστοριάς Γ. Χαλκίδη για λογαριασμό του Παναθηναϊκού.

* Καραμπινάτη υπόθεση δωροδοκίας είχαμε την περίοδο 1985-86 από την ΑΕΚ εις
βάρος παικτών του Πανσερραϊκού. Είχε συλληφθεί ο γενικός αρχηγός της ΑΕΚ Ι.
Χρυσοβιτσάνος, που είχε προσφέρει 2 εκατ. δραχμές στους παίκτες του
Πανσερραϊκού Γαλατίδη, Σφακιανάκη και Αντωνιάδη προκειμένου να έχουν μειωμένη
απόδοση. Η ΠΑΕ ΑΕΚ είχε κριθεί ένοχη και είχαν αφαιρεθεί από την ομάδα της
τρεις βαθμοί από το επόμενο πρωτάθλημα.

* Την πιο κραυγαλέα υπόθεση δωροδοκίας την είχαμε την περίοδο 1987-88, στον
αγώνα Κυπέλλου μεταξύ της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού. Είχε τότε κατηγορηθεί ο
Σταύρος Κοσκωτάς ότι σε συνεργασία με τους Ι. Γούναρη, Ντ. Μπαλή και τον
παράγοντα του Άρη Θ. Μητρούδη είχαν κάνει πρόταση στον γκολκίπερ της ΑΕΚ Θ.
Παπαδόπουλο να έχει μειωμένη απόδοση. Τα στοιχεία ήταν συγκλονιστικά, αλλά η
αθλητική δικαιοσύνη βρήκε γι’ αυτή την υπόθεση μια καλή θέση στο… αρχείο.