30 Ερωτήσεις ΛΙΖΕΤΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Θεσσαλονίκη.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Πάντα στο καλύτερο.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Απο την καταστροφή του πλανήτη μας.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Την αχαριστία.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΗΣ ΓΩΝΙΑ: Η Καλαμαριά (οδός Ξιφιλίνων).

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Στο Μεξικό (Ακαπούλκο).

ΑΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΤΟ ΟΝΕΙΡΟ: Δεν έχω.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Στέλιο Καζαντζίδη σε μια ποντιακή γωνιά.

«Είμαι εδώ» λέει με το νέο της CD η Λιζέττα Νικολάου στο ελληνικό
τραγούδι, αν και όπως τονίζει «δεν πιστεύω ότι έφυγα από κάπου». Τον νέο της
δίσκο τον προετοίμαζε αρκετόν καιρό ώστε «να ωριμάσουν τα τραγούδια μέσα της»,
ενώ πιστεύει ότι αγωνία έχει κάθε ημέρα στη ζωή της και όχι μόνον όταν
κυκλοφορεί νέο CD. Γι’ αυτό πάντως που ανυπομονεί σήμερα, είναι «για την
ειρήνη στον κόσμο» και απογοητεύεται από την καταστροφή του πλανήτη μας.

ΕΡ.: Να ‘στε και πάλι εδώ…

ΑΠ.: Ο λαός λέει «αλάργα, αλάργα το φιλί για να ‘χει νοστιμάδα»… Αν
και εδώ που τα λέμε, εγώ δεν πιστεύω ότι έφυγα από κάπου.

ΕΡ.: Τι θέλετε να πείτε με τον τίτλο του νέου σας CD, «Είμαι εδώ»;

ΑΠ.: Στο ελληνικό τραγούδι, όπως αυτό εξελίσσεται μέσα στα χρόνια. Όπως
στο σχολείο που κάθε ημέρα φωνάζαμε «παρών».

ΕΡ.: Ο λόγος που απουσιάσατε αρκετό καιρό από τη δισκογραφία;

ΑΠ.: Να βρω κάτι ουσιαστικό για να τραγουδήσω.

ΕΡ.: Κάθε νέος δίσκος σημαίνει περισσότερη αγωνία;

ΑΠ.: Όχι μόνο κάθε νέος δίσκος, αλλά κάθε ημέρα της ζωής χρειάζεται
αγωνία. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα σήμερα.

ΕΡ.: Τι περιμένετε από το «Είμαι εδώ»;

ΑΠ.: Να αγαπήσει το κοινό τα τραγούδια που περιέχει το CD, όπως τα
αγάπησα και εγώ.

ΕΡ.: Τελικά, «Ο έρωτας πεθαίνει από ανία»;

ΑΠ.: Όπως και τα λουλούδια που πεθαίνουν όταν δεν τους ανανεώνεις κάθε
ημέρα το νερό.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα «ανυπομονείτε»;

ΑΠ.: Ανυπομονώ για την ειρήνη στον κόσμο.

ΕΡ.: «Μεσάνυχτα στη Θεσσαλονίκη». Το πρώτο πράγμα που κάνετε;

ΑΠ.: Αν δεν πάμε για πατσά, μια όμορφη βόλτα στην αγαπημένη μου Καλαμαριά.

ΕΡ.: «Μη συγκρίνεις τα ανόμοια». Εσείς το τηρείτε;

ΑΠ.: Όχι, είμαι της αρχής πως τα ανόμοια έλκονται.

ΕΡ.: «Αδιαφορείς. Αδιαφορώ». Για ποιο απ’ όλα;

ΑΠ.: Για την κακοήθεια που υπάρχει στον κόσμο και για την αχαριστία.

ΕΡ.: Πόσον καιρό προετοιμάζατε το «Είμαι εδώ»;

ΑΠ.: Αρκετό, μέχρι να ωριμάσουν τα τραγούδια μέσα μου και να τα αγαπήσω
σαν να τα είχα γράψει εγώ.

ΕΡ.: Το σουξέ είναι μέσα στα σχέδιά σας;

ΑΠ.: Τα σουξέ πεθαίνουν… τα τραγούδια μένουν.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι που σας λέει πολλά;

ΑΠ.: Το «Παζάρι» από τον Θεσσαλικό Κύκλο των Μαρκόπουλου – Βίρβου.

ΕΡ.: Ποιο τραγούδι συναδέλφου σας θα θέλατε να είχατε πει εσείς;

ΑΠ.: Πολλά γιατί το ελληνικό τραγούδι κάθε χρόνο βγάζει τα διαμαντάκια του.

ΕΡ.: «Arigato». Τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Η πρώτη μου επαφή με το κοινό. Κέντρο στη Θεσσαλονίκη και εκεί,
εγώ 16 χρόνων να τραγουδάω.

ΕΡ.: Επαγγελματίας τραγουδίστρια από τα 16;

ΑΠ.: Ας το πούμε και ας το ξεχάσουμε αμέσως.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει στην έως τώρα καριέρα σας;

ΑΠ.: Για τίποτα αν και κάποια λάθη μου όσο περνάει ο καιρός τα αγαπάω,
γιατί με μάθανε να μην τα ξανακάνω.

ΕΡ.: Και για ποιο αισθάνεστε ευτυχισμένη;

ΑΠ.: Για το ότι έχω γίνει μητέρα.

ΕΡ.: Τι σας πληγώνει στον χώρο σας;

ΑΠ.: Το κυνήγι με κάθε μέσο της επιτυχίας.

ΕΡ.: Το ποντιακό τραγούδι κυλάει στο αίμα σας;

ΑΠ.: Είναι η καταγωγή μου… Οι γονείς μου είναι Πόντιοι.

ΕΡ.: Η Θεσσαλονίκη με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Θεσσαλονίκη μεγάλη φτωχομάνα.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τα χρόνια που ήσασταν πλάι στον Στράτο Διονυσίου;

ΑΠ.: Την αξιοπρέπειά του και το πόσο κύριος ήταν.

ΕΡ.: Πόσο σας βοήθησε στα πρώτα σας βήματα ο Τάκης Σούκας;

ΑΠ.: Το πρώτο μου βήμα στη δισκογραφία. Ένα σταθερό βήμα.

ΕΡ.: Και ο Γιάννης Μαρκόπουλος;

ΑΠ.: Με δίδαξε τι πάει να πει αληθινό τραγούδι και όχι σουξέ.

ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τον Βασίλη Τσιτσάνη στα «Ωραία του Τσιτσάνη»
(1973) και στο «Σοπευτήριο» (1975);

ΑΠ.: Οι… μεταπτυχιακές μου σπουδές στο τραγούδι.

ΕΡ.: Με τον Δήμο Μούτση;

ΑΠ.: Σπουδαίος συνθέτης.

ΕΡ.: Τον Γιάννη Σπανό;

ΑΠ.: Η ευαισθησία του στο τραγούδι.

ΕΡ.: Τον Χρήστο Νικολόπουλο;

ΑΠ.: Η συνέχεια του λαϊκού μας τραγουδιού.

ΕΡ.: Όταν τραγουδάτε «Της Γερακίνας γιος» τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Η επταετία. Δεν ξέρω αυτό το τραγούδι πόσοι το θεωρούν ένα καθαρά
αντιστασιακό τραγούδι και όχι απλά ένα ωραίο ζεϊμπέκικο.

ΕΡ.: Τι σας λέει ο Αλέξανδρος και σας ανεβάζει στον ουρανό;

ΑΠ.: Τη λέξη που λέει κάθε γιος στη μάνα του. Τη μία και μοναδική. ΜΑΝΑ.