Ένας γονιός που κάνει για δύο

Εκείνη πηγαίνει κάθε πρωί τον μικρό στο σχολείο και είναι πάλι εκεί όταν
σχολάει το μεσημέρι. Εκείνος παίζει τα απογεύματα με την κόρη του στη βεράντα
ή στην κοντινή παιδική χαρά. Τα καλοκαίρια πάνε πάντα μαζί διακοπές ή
επισκέπτονται τη γιαγιά. Δεν πρόκειται για μία οικογένεια, αλλά για δύο
διαφορετικές. Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες που μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά
τους, δεν είναι πλέον μετρημένοι στα δάχτυλα.

Αναλαμβάνοντας εξολοκλήρου τα «γλυκά» βάρη της ζωής, αφήνουν πίσω την εικόνα
του πατέρα που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι και της μητέρας νοικοκυράς. Και
προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στον γονιό και τον φίλο.

Δεν υπάρχει άλλη λύση

Όταν πήρε την απόφαση, είχε υπόψη του τις δυσκολίες. Αλλά «δεν υπήρχε άλλη
λύση», όπως λέει. Ο γιος του, Παναγιώτης, ήταν τότε έξι ετών. Ο Φώτης ήξερε
τότε πως «σύμφωνα με τη σύγχρονη παιδοψυχολογία, ο χαρακτήρας του μικρού είχε
σε γενικές γραμμές διαμορφωθεί», αλλά υπήρχε και η γιαγιά, η οποία «ήταν πολύ
ικανή στον ρόλο της μητέρας και ήταν πρόθυμη να βοηθήσει».

Άλλωστε, δεν άφησε ποτέ «σκοτεινό» το θέμα της μητρικής απουσίας, αφού «συχνά
επεδίωκα συζητήσεις για το ζήτημα, αλλά πάντα διακριτικά». Σ’ αυτό τον βοήθησε
ιδιαίτερα το επάγγελμά του ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης: «κρατάω στενή επαφή
σε καθημερινή βάση, ειδικά τώρα που ο Παναγιώτης είναι στην εφηβεία».

Σήμερα, εννέα χρόνια μετά, ο Παναγιώτης είναι δεκαπέντε ετών και φοιτά στην Γ’
Γυμνασίου. Ο Φώτης παίζει τον ρόλο και του πατέρα και της μάνας ταυτόχρονα και
παρόλο που «κανένας δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτή τη μοναδική σχέση»,
πιστεύει πως «έστω και με μια δόση υπερβολής, υπάρχουν άνδρες που έχουν
περισσότερο ανεπτυγμένο το αίσθημα της μητρότητας απ’ ό,τι μερικές γυναίκες».

Όσο για τις μεταξύ τους σχέσεις, «καθημερινά μοιραζόμαστε δουλειές του σπιτιού
όπως μαγείρεμα, πλύσιμο και καθαριότητα». Σημαντικό ρόλο στη ζωή τους παίζει
και η μουσική: «Το σπίτι είναι γεμάτο μουσικά όργανα και αν κάναμε ένα
γκρουπάκι δεν θα το ονομάζαμε βέβαια Νο Mother no Cry, αλλά ίσως Boys and
Papas, κατά το Mamas and Papas, αν δεν βρίσκαμε κάτι ελληνικό τέλος πάντων».

Τώρα που ο Παναγιώτης είναι στην εφηβεία, ο Φώτης φαίνεται να «ακροβατεί»
ανάμεσα στους ρόλους του πατέρα και του φίλου. «Ο Παναγιώτης ζητεί περισσότερη
ανεξαρτησία, παρασύρεται περισσότερο από τις παρέες του, αναζητεί επίμονα
ελεύθερο χρόνο. Υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί η προσωπική επαφή μεταξύ μας, όπως
το να λέει ο ένας τα μυστικά του στον άλλον».

Είναι όμως και οι ρυθμοί της ζωής, οι αποστάσεις της Αθήνας, η ανάγκη για
κάλυψη του δεύτερου μισθού που λείπει, τα φροντιστήρια του μικρού, που
«μειώνουν τις ώρες που μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί, όπως να τον βοηθάω στο
διάβασμα ή να παίζουμε παρέα μουσική ή να πάμε μαζί για καφέ». Παρά τις
δυσκολίες όμως, ο Φώτης πιστεύει πως «όταν υπάρχει αγάπη, οι δυσκολίες και οι
αδυναμίες μεταμορφώνονται σε δύναμη και επιταχύνουν την ωριμότητα».

ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ άνδρες-γονείς, σε σύνολο εκατό μονογονεϊκών οικογενειών, εντόπισε
έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 1990 στην περιοχή του Περιστερίου από τον
Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας.

Το 42% των μονογονεϊκών οικογενειών είχαν ένα παιδί, φτάνοντας μέχρι και έξι
παιδιά σε ποσοστό 2% των οικογενειών. Το 48% των ερωτηθέντων ήταν ηλικίας από
30 έως 44 ετών, κανείς όμως δεν υπερέβαινε τα 64, ενώ ήταν όλοι ενήλικοι.
Επίσης, το 34% των ερωτηθέντων ήταν διαζευγμένοι. Ιδιαίτερα χαμηλό εμφανίστηκε
το μορφωτικό επίπεδο με 33% αποφοίτους Δημοτικού, 20% αναλφάβητους ή σχεδόν
αναλφάβητους και μόνο 4% πτυχιούχους Ανωτέρων ή Ανωτάτων Σχολών.

Θα μπορούσαν να είναι αδελφές. Η Ειρήνη και η Αναστασία, μαμά και κόρη, μπορεί να μην είναι αδελφές, αλλά είναι φίλες

Παιδί σχεδόν ήταν η Ειρήνη όταν έμεινε μόνη με τη μικρή Αναστασία. Μόλις 18
ετών, τελείωνε το σχολείο και η Αναστασία ήδη ενός έτους. Τώρα που το θυμάται
λέει: «Απορώ πώς άντεξα. Μου έπεσαν όλα μαζί. Και οι πρακτικές δυσκολίες δεν
ήταν λίγες. Όλες μου οι κινήσεις εξαρτώνταν από εκείνη, από το πού θα την
αφήσω για να πάω κάπου. Στερήθηκα πολλά και ό,τι έκανα, το έκανα με άγχος».

Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, η Αναστασία της είναι δεκατριών και η ίδια τώρα
φαίνεται να συνειδητοποιεί τι έκανε. Το «αποτέλεσμα» όμως την αποζημιώνει.
«Άξιζε τον κόπο. Τώρα είμαστε φίλες. Διαβάζουμε μαζί, πάμε μαζί σινεμά, τρώμε
μαζί, φοράμε τα ίδια ρούχα», λέει η Ειρήνη Απόσογλου.

Δύσκολο πράγμα να υπάρχει στο σπίτι ένας γονιός και η Ειρήνη το επιβεβαιώνει.
«Πέφτει όλο το βάρος πάνω σου. Αισθάνομαι συνέχεια άγχος μήπως συμβεί κάτι,
αφού υπάρχουν πράγματα με τα οποία θα έπρεπε να ασχολείται ένας πατέρας. Τότε
είναι που δεν ξέρω τι να κάνω, αλλά πάντα βρίσκω τη λύση», λέει η Ειρήνη. Μία
από τις δυσκολίες που θυμάται είναι «όταν έπρεπε να πηγαίνω σε εκδηλώσεις του
σχολείου, όπου όλα τα παιδιά πήγαιναν και με τους δυο γονείς τους. Εκτός των
άλλων, ήταν και η μικρή μου ηλικία που δεν συνέπιπτε με την ηλικία των άλλων
γονιών που βρίσκονταν εκεί. Είχα να παίξω ένα δύσκολο ρόλο, που με άγχωνε,
αλλά έπρεπε να το κάνω για χάρη της», εξομολογείται.

Τώρα που η Αναστασία μπαίνει στην εφηβεία και «αρχίζουν τα δύσκολα» η Ειρήνη
αισθάνεται πως πρέπει να κρατήσει τις ισορροπίες. «Πρέπει να είμαι και μάνα,
και πατέρας και φίλη. Προσπαθώ να τα συνδυάσω αυτά και να κρατάω πάντα τις
σωστές αποστάσεις», λέει. Πιστεύει, ωστόσο, πως για την ίδια τα δύσκολα
πέρασαν, αλλά τώρα ξεκινούν για την 13χρονη κόρη της, γιατί «τώρα αρχίζει να μεγαλώνει».

Και επειδή οι δυο τους «πάνε πακέτο», όπως λέει η 31χρονη μητέρα, μελαγχολεί
στη σκέψη ότι σε λίγο καιρό η Αναστασία θα φύγει από κοντά της για να πάει
διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά. «Θα ερημώσω τώρα που θα φύγει.
Κοιμόμαστε αγκαλιά, μιλάμε. Δεν θέλω να είμαι υπερβολική, αλλά λυπάμαι όταν
φεύγει από κοντά μου. Είναι η ζωή μου ολόκληρη», καταλήγει η Ειρήνη.