ΜΑΤΙΕΣ Η καραμέλα

«Κάπου βραδιάζει/ μην κλαις, δεν πειράζει/ πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ…»
τραγουδάει εξαίσια ο Σταύρος Κουγιουμτζής. Βραδιάζει κι αυτή την ώρα, που
γράφω το χρονογράφημα της Τετάρτης. Κι ο νους μου, πάλι, βρίσκεται στο
Βελιγράδι. Σε λίγο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, ακόμα και μικρά παιδιά, θ’
αρχίσουν να νιώθουν στη ραχοκοκαλιά τους το παγερό χέρι του τρόμου. Γιατί, σε
λίγο, όπως συμβαίνει κάθε νύχτα εδώ κι ενάμιση μήνα, θ’ αρχίσουν να πέφτουν οι
βόμβες του ΝΑΤΟ παντού…

Το θυμάμαι αυτό το παγωμένο χέρι του τρόμου. Ήμουν 7-8 χρόνων. Κι έτρεχα από
καταφύγιο σε καταφύγιο. Με μια κουρελού παραμάσχαλα. Κι ένα σταμνί με νερό στο
άλλο χέρι. Το ίδιο έκανε κι η μάνα μου. Κι ο πατέρας μου και ο αδελφός μου. Κι
όλοι οι γειτόνοι. Φριχτές νύχτες! Κομματιασμένες από τις ριπές των πολυβόλων.
Μία βόμβα έπεσε κοντά μας, στην οδό Φιλιππίδου, και σκότωσε μια γυναίκα. Τα
ουρλιαχτά της κόρης της δεν θα τα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου… Ξεκοιλιάζεται από
τις βόμβες των αφρόνων, κάθε νύχτα, το Βελιγράδι. Κι εκείνο που μ’ έχει
εντυπωσιάσει είναι τούτο: ακόμη και μέσα σ’ αυτή την απίστευτη καταιγίδα του
θανάτου, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, το κράτος
λειτουργεί! Πέφτει μια βόμβα, ισοπεδώνει μια πολυκατοικία, και σε ελάχιστα
λεπτά σπεύδουν επιτόπου οι αντλίες της Πυροσβεστικής και τα σωστικά συνεργεία!
Ή, βυθίζεται στο σκοτάδι ολόκληρη η πόλη, αλλά τα νοσοκομεία με τις γεννήτριές
τους κάνουν τη δουλειά τους και με τις νοσοκόμες όλες στις θέσεις τους, στο
καθήκον τους!

Προ τριών ημερών, δοκίμασα μεγάλη συγκίνηση βλέποντας στην τηλεόραση μια
«ανθρώπινη ιστορία» στο περιθώριο του πολέμου: ένα βρέφος δύο μηνών είχε
προβλήματα με την καρδιά του και έπρεπε να χειρουργηθεί σε μεγάλο
καρδιοχειρουργικό κέντρο. Πού να βρεθεί, όμως, τέτοιο κέντρο ­ και μέσα στον
πόλεμο! ­ στο Βελιγράδι…

Ένας Έλληνας δημοσιογράφος, ο Μάκης Μουρατίδης, έμαθε για το περιστατικό,
ειδοποίησε τους γιατρούς τού «Χαμόγελου του Παιδιού» (;) και αυτοί,
συνεννοήθηκαν για τα περαιτέρω (εγχείρηση και νοσηλεία) με το Ωνάσειο.
Μαζεύτηκε όλη η γειτονιά για να κατευοδώσει το μωρό και τη μάνα του, την ώρα
που ‘μπαιναν στο νοσοκομειακό αυτοκίνητο για να φύγουν στην Αθήνα.

Κι εκείνη τη στιγμή, ένα μικρό αγόρι, αδελφάκι του άρρωστου βρέφους, έβγαλε
από την τσέπη του τη μοναδική του καραμέλα, που ήταν ολόκληρη η περιουσία του
και την προσέφερε, με συγκίνηση, στον γιατρό, για να τον ευχαριστήσει! Κι ο
γιατρός την πήρε, κοίταξε το αγοράκι στα μάτια, το χάιδεψε στο κουρεμένο του
κεφάλι κι έπιασε τα κλάματα…