ΠΡΟΣΩΠΑ Το λάθος των βομβαρδισμών

Γιατί να βομβαρδίζουν τη Γιουγκοσλαβία για το Κόσοβο κι όχι την Κίνα για το
Θιβέτ; ρωτούν πολλοί. Ούτε την Κίνα ούτε τη Γιουγκοσλαβία, απαντά ο ηγέτης των Θιβετανών.

Δαλάι Λάμα. «Το ΝΑΤΟ δεν έπρεπε να κάνει πόλεμο στο Κόσοβο»

Κι όμως νέοι πρόσφυγες εξακολουθούν να καταφθάνουν από το Θιβέτ ως την
Νταραμσάλα της Ινδίας, την έδρα της εξόριστης κυβέρνησης των Θιβετανών, αφού
περπατήσουν 40 μέρες για να περάσουν τα Ιμαλάια και να ξεφύγουν από τους
Κινέζους. Όπως και οι Κοσοβάροι, κουβαλάνε ιστορίες φρίκης για βιασμούς και
βασανιστήρια και φτάνουν σε μια χώρα ξένη. Σύμφωνα με πληροφορίες, 1,2 εκατ.
Θιβετανοί έχουν σκοτωθεί και 5.000 μοναστήρια καταστραφεί στο Θιβέτ από τους Κινέζους.

Πώς αισθάνεται λοιπόν ο Δαλάι Λάμα όταν βλέπει το ΝΑΤΟ να σπεύδει να βοηθήσει
τους Κοσοβάρους, ενώ ο κόσμος δεν έκανε τίποτε για να εμποδίσει την καταστροφή
του Θιβέτ; Μήπως η Κίνα δεν προσάρτησε τη χώρα αυτή πριν από σχεδόν 50 χρόνια,
δεν έπνιξε στο αίμα την εξέγερση του λαού της, δεν προσπαθεί να αλλάξει τα
δημογραφικά δεδομένα και να εξαφανίσει τον πολιτισμό της, δεν εκτελεί και
βασανίζει αμάχους; Δεν θα περίμενε κανείς ο ηγέτης αυτού του διωκόμενου λαού
να απαιτήσει από τη «διεθνή κοινότητα» να στηρίξει τους Θιβετανούς όπως
στηρίζει τους Κοσοβάρους; «Δεν πιστεύω ότι το ΝΑΤΟ έπρεπε να κάνει πόλεμο στο
Κόσοβο», λέει ωστόσο ο Δαλάι Λάμα. «Δεν έπρεπε να βομβαρδίσουν ­ είναι τρομερό
λάθος. Από τη στιγμή που ασκείς βία, η φύση της είναι απρόβλεπτη. Τώρα έχουμε
εκατοντάδες χιλιάδες Κοσοβάρους πρόσφυγες σε καταυλισμούς. Τουλάχιστον στο
Θιβέτ υπάρχουν ακόμη Θιβετανοί».

Ο Δαλάι Λάμα βρίσκεται στο Λονδίνο με την ευκαιρία της βρετανικής έκδοσης του
βιβλίου του «Αρχαία Σοφία, Σύγχρονος Κόσμος» (εκδ. Little, Brown) και δεν
κρύβει την ανησυχία του για την κατάσταση στη Δύση. «Ανεξάρτητα από θρησκεία,
από το αν είναι κανείς πλούσιος ή φτωχός, μορφωμένος ή όχι, της μιας φυλής ή
της άλλης, όλοι επιδιώκουμε την ευτυχία. Αυτή είναι η φύση μας», λέει στην
«Ντέηλυ Τέλεγραφ». «Νομίζω ότι εκείνοι που ζουν σε υλικά ανεπτυγμένες χώρες
είναι λιγότερο ευτυχισμένοι και περισσότερο αγχώδεις. Η αίσθηση της
κοινότητας, να ανήκεις κάπου, έχει αντικατασταθεί από τη μοναξιά και την
αποξένωση, την ανταγωνιστικότητα, το φθόνο και την προσποίηση. Θέλω να
βοηθήσω». ¨Πιστεύει άραγε ότι θα πετύχει εκεί που απέτυχαν εκατοντάδες
πολιτικοί, ψυχολόγοι και συγγραφείς εγχειριδίων περί ευτυχίας; «Αυτοί
ενδιαφέρονται μόνο για το άτομο», απαντά. «Τώρα που δεν εξαρτώμαστε πια από
τους γείτονές μας, αλλά από τους εργοδότες μας, μας ενθαρρύνουν να υποθέσουμε
ότι οι άλλοι δεν είναι σημαντικοί για την ευτυχία μας. Έτσι και η δική τους
ευτυχία γίνεται αδιάφορη για μας. Κι αυτό απλούστατα δεν είναι αλήθεια».