ΜΑΤΙΕΣ Ο Τύπος

Το είπα στην τηλεόραση, θα το επαναλάβω κι εδώ: αισθάνθηκα μελαγχολία, προχθές
το μεσημέρι, βλέποντας στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου, μόνον 100-150 άτομα,
από τον χώρο του Τύπου, στην εκδήλωση διαμαρτυρίας, που οργάνωσε η ΕΣΗΕΑ, για
τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς και τις διώξεις δημοσιογράφων, σε όλο τον κόσμο.

Και θα πρέπει να σημειώσω ότι απ’ αυτά τα 100-150 άτομα, δημοσιογράφοι δεν
ήταν ούτε οι μισοί! Ποιος φταίει; Όχι, πάντως, η ΕΣΗΕΑ. Η Ένωση Συντακτών
έκανε ό,τι μπορούσε, για να κινητοποιήσει τα μέλη της. Επομένως; Τα πράγματα
είναι καθαρά: εμείς οι ίδιοι, οι δημοσιογράφοι, σ’ ένα τεράστιο ποσοστό,
αδιαφορήσαμε για τη συγκέντρωση.

Θα σκεφτείτε, ίσως: «Χρειάζεται να βγαίνουν και στους δρόμους οι
δημοσιογράφοι, για να διαμαρτυρηθούν; Δεν τους φτάνουν οι εφημερίδες, τα
ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις, που έχουν στη διάθεσή τους»; Απάντηση:
Χρειάζεται. Ιδίως σε εποχές, όπως η σημερινή, όπου δίπλα μας δολοφονούνται από
τον Κλίντον και τη μαφιόζικη παρέα του, δημοσιογράφοι και τεχνικοί της
τηλεόρασης, την ώρα της δουλειάς τους!

Για τον «φερμουαράκια», τον Μπλερ, τον Κλαρκ και όλους αυτούς, οι
Γιουγκοσλάβοι δημοσιογράφοι, που με τις εικόνες τους και τις περιγραφές τους,
πληροφορούν τις χώρες που θέλουν να πληροφορηθούν, για τα εγκλήματα που
γίνονται στην Πρίστινα και το Βελιγράδι ­ πόσοι άμαχοι έχουν σκοτωθεί τις
τελευταίες δέκα μέρες; ­ είναι επικίνδυνοι. Και, άρα, πρέπει να χτυπηθούν. Όσο
για τους Έλληνες δημοσιογράφους, που κρατούν άγρυπνο τον ελληνικό λαό και τον
ευαισθητοποιούν, όλο και περισσότερο, καλό θα ήταν να σιωπήσουν ή να
χαμηλώσουν τους τόνους… Το έγραψα και μερικές μέρες πιο πριν: αισθάνομαι
υπερήφανος για τους συναδέλφους μου, που βρίσκονται στην «πρώτη γραμμή» και
παίζουν το κεφάλι τους κορόνα – γράμματα, για να μας στέλνουν, καθημερινώς,
επιστολές από την κόλαση. Και θέλω να σφίξω το χέρι τού ­ πολύ αγαπητού μου ­
Νίκου Χατζηνικολάου, για τον τρόπο ­ επιχειρηματολογία, ετοιμότητα, οργή, αλλά
και ευγένεια ­ με τον οποίο αντιμετώπισε, σε πρόσφατη εκπομπή, τον Α.
Ανδριανόπουλο, ο οποίος εξακολουθεί να επιμένει ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι
παπαγαλίζουν την προπαγάνδα του Μιλόσεβιτς. Έχω την πεποίθηση ότι αν και οι
ξένοι δημοσιογράφοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους, όπως οι Έλληνες συνάδελφοί
τους, θα είχε ξεσηκωθεί η Αμερική, θα είχε ξεσηκωθεί η Ευρώπη. Ο πόλεμος θα
είχε τελειώσει. Κανένας ηγέτης, όσο αλαζόνας, εκδικητικός, πεισματάρης,
κυνικός και να είναι, δεν αντέχει μιαν εχθρική κοινή γνώμη. Επιμένω, ωστόσο:
στην προχθεσινή συγκέντρωση, έπρεπε να ‘μαστε όλοι παρόντες.