ΜΑΤΙΕΣ Ο Μίκης

Ήταν όλοι εκεί, στο Σύνταγμα, στη συναυλία. Και ο Νταλάρας και ο Μητροπάνος
και ο Μητσιάς και ο Μακεδόνας και ο Μαχαιρίτσας και ο Τσακνής και η Αρβανιτάκη
και ο Παπακωνσταντίνου και η Γαλάνη και ο Λιδάκης και η Φαραντούρη και ο
Λαζόπουλος. Και οι δώδεκα ­ και ξεχνώ, σίγουρα, πολλούς ακόμη ­ αγαπημένοι
καλλιτέχνες, που γεμίζουν μπουάτ, νυκτερινά κέντρα, θέατρα και γήπεδα.

Και «η πλατεία ήταν γεμάτη/με το νόημα που ‘χει κάτι απ’ τις φωτιές».
Ασφυκτικά γεμάτη! Ως την Ερμού και τη Σταδίου και την Καραγεώργη της Σερβίας
και τη Μητροπόλεως και τη Φιλελλήνων. Και ανέμιζαν σημαίες. Κόκκινες,
κίτρινες, μπλε. Κι ανάμεσα στα τραγούδια, ακούγονταν συνθήματα. Και το πλήθος
­ χιλιάδες νέοι, αγόρια και κορίτσια, αλλά και μεσόκοποι και παπάδες και
γέροντες ­ παραληρούσε!

Και εκεί κατά τις 10, ανέβηκε στην εξέδρα Εκείνος. Ντυμένος στα μαύρα, όπως
πάντα στις συναυλίες. Και με το πόδι του να πονάει, από την πρόσφατη
εγχείρηση. Ανέβηκε στην εξέδρα, κοίταξε τον κόσμο, ως πέρα, μεθώντας απ’ το
χειροκρότημα. Κάποιοι, για να του δημιουργήσουν πρόβλημα ­ έτσι πίστεψαν ­
άρχισαν να κραυγάζουν «Λευτεριά στον Οτζαλάν»! Μια, δυο, τρεις φορές.

Ο Μίκης, δεν αντέδρασε. Σήκωσε τα πελώρια χέρια του, γύρισε προς το μέρος της
ορχήστρας κι έκανε νόημα στον Μητροπάνο, «να μπει»: «Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες
και περπατώ στα ξένα», έπιασε να ερμηνεύει ο τραγουδιστής. Και την ίδια
στιγμή, οι κραυγές για τον Οτζαλάν, σταμάτησαν. Και δεν ξανακούστηκαν. Και
όλοι οι τραγουδιστές, ξεχνώντας ταμπέλες, διαφορές, μεροκάματα, σουξέ, φτιάξαν
ένα ημικύκλιο, πήραν τα μικρόφωνα στα χέρια και χωρίς να τους το πει κανείς,
κύλησαν κι αυτοί στο τραγούδι.

Ένα, δύο, πέντε, δέκα τραγούδια. Κι ύστερα, βγήκε μπροστά ο ίδιος ο
Θεοδωράκης. Με τον «Απρίλη». Με τον «Καημό». Με το «Είμαστε δυο». Με τη
«Ρωμιοσύνη». Με το «Άξιον Εστί». Και πριν περάσουν δέκα λεπτά, η πλατεία είχε
γίνει ένα ηφαίστειο, από τον ενθουσιασμό! Οι σπουδαίοι ­ όντως ­ τραγουδιστές,
που πλαισίωναν τον μεγάλο συνθέτη, λες και είχαν εξαφανισθεί! Στην εξέδρα,
υπήρχε μόνον ο Μίκης! Με το πάθος του. Με την αλλοιωμένη από τη συγκίνηση φωνή
του. Με το στόμα του να στραβώνει από την προσπάθεια. Με τον ιδρώτα να
μουσκεύει το πρόσωπό του…

Ήταν μια νύχτα, βγαλμένη από την απελευθέρωση. Από το Στάδιο Καραϊσκάκη, το
1974. Με τους τραγουδιστές να είναι μαθητές και ν’ ανοίγουν δρόμο, με σεβασμό,
για να περάσει ο Δάσκαλος. Και με τον λαό, να αισθάνεται ως το τελευταίο του
κύτταρο, πως «κάτι συμβαίνει εδώ». Κάτι αληθινό, μοναδικό, αξεπέραστο.

Έγραψε, προχτές, στα «ΝΕΑ» ο Χρ. Μασούρας: «Μίκη είσαι η Ελλάδα! Είναι ένας
και μοναδικός ο Μίκης. Ο Μίκης και οι υπόλοιποι. Ένα ταπεινό “ευχαριστώ” στον
μεγάλο Έλληνα έφηβο. Ευτυχώς που είναι δικός μας. Ο Θεός να μας τον φυλάει».
Ναι. Ο Θεός να μας τον φυλάει.