[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Η πλατεία ήταν γεμάτη κι απ’ το νόημά της κάτι έχει σωθεί», ο Μίκης ήταν
εκεί, τα λάβαρα ανέμιζαν, και… «ποια είναι εκείνη που ανεβαίνει»; Η πολιτική!

Ανακοίνωση: την Μπρίτζετ (Χολ) και τη Σαλόμ ­ Σαλώμη κατά πάσα πιθανότητα ­
(Χάρλοου), να μην τις περιμένουν στη Σαντορίνη. Είδαν που πέφτει το Κόσοβο,
είδαν και πού βρίσκεται η Ελλάδα, και το σκέφθηκαν ωριμότερα. Διότι τοπ μόντελ
είναι οι γυναίκες, δεν είναι υπηρεσιακοί παράγοντες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να
γνωρίζουν επακριβώς τον χάρτη. Ούτε στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ, απ’ όπου
κατευθύνονται οι «έξυπνες» μπόμπες, υπηρετούν, για να γνωρίζουν πόσο μεγάλη
είναι η απόσταση της Σαντορίνης από το Κόσοβο. Σε μόδιστρους εργάζονται, τα
πόδια τους ­ ω ναι, αυτά τα θεσπέσια πόδια ­ χρησιμοποιούν, όχι το κεφάλι
τους, που, εκτός των άλλων, απαιτεί και φαιά ουσία για να λειτουργήσει επαρκώς…

Ασχετοσύνη

Φωτογραφίες των τοπ μόντελ δεν δημοσιεύει η στήλη, διότι είμεθα μια σοβαρή
σελίδα εφημερίδας και όχι περιοδικού life style. Άλλωστε, επιδίωξή μας δεν
είναι να «επιδείξουμε» δύο εξαίσια κεφάλια ή τέσσερα ωραία πόδια, αλλά να
περιγράψουμε την νόσο της ασχετοσύνης που πλήττει βάναυσα ­ και εξαιτίας τού
πολέμου ­ τον ελληνικό τουρισμό! Αυτή λοιπόν η ασχετοσύνη, που δρα ενδημικά,
έχει πλήξει στρατιές και στρατιές Αμερικανών, κυρίως, υποψηφίων τουριστών που
ακυρώνουν μαζικά την έλευσή τους στην Ελλάδα, φοβούμενοι ότι τα σύννεφα του
πολέμου υπερκαλύπτουν και εμάς. Οι Αμερικανοί, επιπροσθέτως, είναι και
αγεωγράφητοι, διότι ως πολίτες του νέου imperium, σιγά μη σπαζοκεφαλιάσουν να
μάθουν πού βρίσκεται η Ελλάδα και πού το Κόσοβο. Εδώ δεν ξέρουν καλά καλά κατά
πού πέφτει το Ουαϊόμινγκ.

Α λα Ρήγκαν

Βεβαίως δεν θα δουν το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, που είναι το πρώτο από τα
δέκα πράγματα στον κόσμο, που οφείλει να δει κανείς στη διάρκεια της ζωής του,
αλλά για μας ουδέν κακόν αμιγές καλού. Θα κάνουμε υπέροχες διακοπές μόνοι ­
όπερ μάς είχε συμβεί και κατά το παρελθόν. Εκεί γύρω στο ’85 συγκεκριμένα με
την περίφημη ταξιδιωτική οδηγία της κυβέρνησης Ρήγκαν, που είχε πλήξει
ανεπανόρθωτα, και για πολύ καιρό, τον ελληνικό τουρισμό. Η κατηγορία που είχε
απευθύνει ο κύριος Ρήγκαν κατά της Ελλάδας ήταν ότι είμαστε χώρα όπου δρα
ανενόχλητη η τρομοκρατία.

Φρίκη

Όλα τα είχε ο ελληνικός τουρισμός, η τρομοκρατία του έλειπε. Και όμως, συνέβη
και αυτό και μάλιστα με τρόπο τραγικό: μια οργάνωση, από αυτές που επιμένουν
ότι οι μπόμπες είναι η λύση, σκότωσε με ωρολογιακό μηχανισμό μια γυναίκα και
τραυμάτισε βαριά έναν άνδρα, στο ξενοδοχείο «Ιντερκοντινένταλ». Ήθελαν, λέει,
να διαμαρτυρηθούν κατά της αμερικανονατοϊκής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία, του
ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού, του μεγάλου κεφαλαίου, της κυβέρνησης φυσικά,
και όσων την υπηρετούν. Πολύ ωραία. Να πάνε να τα πουν στην οικογένεια της
αδικοχαμένης Τζ. Κωνσταντίνου και στον 26χρονο Γιάννη Καναβά, που κινδυνεύει
να χάσει το πόδι του. Και όσο για τις τύψεις, μπορούν να χρησιμοποιήσουν το
ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιεί και ο Κλίντον: «Σε κάθε αναμέτρηση υπάρχουν
και θύματα». Είναι τόσο βολικό. Το επιχείρημα…

Η νύφη

Αντιθέτως, δεν είναι καθόλου βολικό το επιχείρημα που προβάλλουν στις χώρες
της Ευρώπης οι κυβερνήσεις για την οικονομική αιμορραγία αυτού του πολέμου,
ότι δηλαδή «οι πόλεμοι κοστίζουν». Ναι, κοστίζουν, αλλά τι φταίμε εμείς να μας
κοστίσει αυτός ο παρανοϊκός πόλεμος γύρω στα 300 δισεκατομμύρια, την ώρα που
όλα (μας) πήγαιναν καλά ως οικονομία και ως κράτος. Αλλά και σε εκείνους που
πρώτοι σέρνουν τον χορό της αναμέτρησης, δεν είναι καλύτερα τα πράγματα: 3
εκατομμύρια στερλίνες ημερησίως κοστίζει ο πόλεμος στη Βρετανία ­ ήδη έχει
ξεπεράσει τα 110 εκατομμύρια στερλίνες. Και άλλα 300 εκατομμύρια γαλλικά
φράγκα ημερησίως στους Γάλλους. Οι Αμερικανοί δεν έχουν κάνει ακόμη ταμείο ή
μπορεί και να τους το κρατάει για έκπληξη ο πρόεδρος. Πάντως, αυτή η ιστορία
του ποιος θα πληρώνει τη νύφη μπορεί να αποτελέσει το πιο ισχυρό όπλο για την
επίσπευση της διαδικασίας ειρήνευσης στην περιοχή…

Πηγαινέλα

Αυτή η πολυπόθητη ειρήνη είναι που έχει στήσει ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι επαφών
μεταξύ φαινομενικώς ασχέτων με την κρίση, που πάνε και έρχονται από πρωτεύουσα
σε πρωτεύουσα εντός Ευρώπης. Το τελευταίο ραντεβού δόθηκε στην Κόκκινη
Πλατεία, όχι για να δουν το μαυσωλείο του αιωνίως βασανιζόμενου Λένιν, ούτε τα
τείχη του Κρεμλίνου. Αλλά για να συναντήσουν τον Ίγκορ Ιβανόφ, τον Ρώσο
υπουργό Εξωτερικών, που έχει πάρει πάνω του το παιχνίδι αυτή την περίοδο και
κάνει μπαλιές προς τα άκρα. Ως και ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε στη Μόσχα να τον
συναντήσει ­ τόσο σοβαρά είναι τα πράγματα…

Λασπομαχία

Ασόβαρη εντελώς είναι η ελληνική Βουλή, που αυτή την εβδομάδα μετεβλήθη σε μια
απέραντη λασπομαχία. Ο πόλεμος μέχρις εσχάτων μεταξύ Ευάγγελου Γιαννόπουλου
και Βασίλη Κεδίκογλου για το πόσο αντιστασιακός δεν ήταν ο Ευάγγελος και το αν
ήταν δωσίλογος ο πατέρας του Κεδίκογλου, εξελίχθηκε σε κανονική λασπομαχία.
Έντρομοι οι υπόλοιποι βουλευτές κρύβονταν κάτω από τα έδρανα για να μην
εισπράξουν κατακέφαλα καμιά από τις λάσπες που υπερίπταντο. Ο Μήτσος
Κωστόπουλος του ΚΚΕ δεν την γλίτωσε τελικά ­ θα τον «κανονίσει» ο Ευάγγελος,
όπως του υποσχέθηκε.

Χωρίς απάντηση

Και του υπουργού Δικαιοσύνης, πάντως, του είχαν υποσχεθεί ότι την Τρίτη το
βράδυ θα τελείωνε το θέμα της άρσης της ασυλίας του Κεδίκογλου, αλλά φαίνεται
πως δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους. Εξ ου και οι έντονες, μα πολύ έντονες,
διαμαρτυρίες του Ευάγγ. Γιαννόπουλου αμέσως μετά την λήξη της συνεδρίασης της
Βουλής. Τις διατύπωσε στο γραφείο του γενικού γραμματέα του Υπουργικού
Συμβουλίου Σωκράτη Κοσμίδη και αφορούσαν την απουσία μεγάλης μερίδας βουλευτών
του ΠΑΣΟΚ από την ψηφοφορία. «Τον Κεδίκογλου προστατεύετε;», ρώτησε οργισμένος
ο Ευάγγ. Γιαννόπουλος τον Σ. Κοσμίδη, αλλά απάντηση δεν έλαβε…

Με απάντηση

Ηταν βεβαίως και κουρασμένος ο κ. Κοσμίδης, διότι όλες τις προηγούμενες ώρες
απαντήσεις έδινε. Ενώπιον της Εξεταστικής των Πραγμάτων Επιτροπής που
ασχολήθηκε με την υπόθεση Οτζαλάν ­ τον θυμάστε καθόλου τον κύριο Οτζαλάν; ­
κατέθεσε τις απόψεις του, είπε ότι ο Πρωθυπουργός απλώς ενημερωνόταν και αυτό
ήταν. Η Επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της ταυτόχρονα ­ ω, της συμπτώσεως ­ με
την έναρξη της δίκης του Κούρδου ηγέτη στην φυλακή του Ιμραλί. Τυχαίο ή όχι,
από εβδομάδα θα μάθουμε και για τα πορίσματα που, κατά την παράδοση, θα
εκδώσει κάθε ένα κόμμα χωριστά. Συμβαίνουν αυτά στις Επιτροπές της Βουλής ­ να
μην ομονοούν δηλαδή τα κόμματα. Αντιθέτως, στο δικαστήριο του Ιμραλί όλα
δείχνουν ότι οι δικαστές θα «ομονοήσουν»: σε καιρό πολέμου δύσκολα θα γλιτώσει
το απόσπασμα ο Οτζαλάν. Έτσι κι αλλιώς δύσκολα θα την γλίτωνε και σε καιρό ειρήνης…

Ανάμεσα στις «λασπομαχίες» της Βουλής και τη φρίκη της φονικής βόμβας στο
«Ιντερκοντινένταλ» συνεχίζεται το πηγαινέλα για διπλωματική διέξοδο από τη
φρίκη του πολέμου