Η πορεία του UCK έως το Ραμπουγέ

Ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου (Ushtria Climitare e Kosoves –
UCK) εκπροσωπείται στο Ραμπουγέ. Αυτό καταδεικνύει ότι η Δύση έχει αναγνωρίσει
πολιτικώς την οργάνωση παρά τις δεινές στρατιωτικές ήττες της κατά τη διάρκεια
του 1998.

Το 1982, οι αλβανικές εθνικιστικές οργανώσεις δημιούργησαν την LPRK (Λαϊκό
Κίνημα για τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου), που μετονομάστηκε το 1991 σε LPK
(Λαϊκό Κίνημα του Κοσσυφοπεδίου), με την αδιάλλακτη θέση πως μόνον διά της
ενόπλου εξεγέρσεως θα υπάρξει ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο.

Το 1995 η LPK προχώρησε στην επανίδρυσή της ως στρατιωτικής οργανώσεως ­ έτσι
γεννήθηκε η UCK. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή διεδραμάτισε η υπογραφή της
Συμφωνίας του Ντέιτον, που έγινε δεκτή με ανακούφιση από όλους εκτός από τους
αξιωματούχους της «κυβερνήσεως της δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου» και τη
Γερμανία, που βάλθηκε να θάψει το Ντέιτον προτού καλά καλά γεννηθεί.

Την ίδια περίοδο εμφανίζεται η UCK, εκδίδοντας τα πρώτα ανακοινωθέντα, τα
οποία όμως συνάντησαν την αδιαφορία των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Ο πληθυσμός
δεν έδειχνε και πολλή διάθεση για «ένοπλη απελευθέρωση».

Η επιφυλακτική στάση του απέναντι στους επίδοξους «απελευθερωτές» οδήγησε τους
τελευταίους στο να επιλέξουν τη στρατηγική της τεχνητής πόλωσης.

Η UCK είχε να λύσει ένα μείζον πρόβλημα: την ανεύρεση όπλων. Τη διέξοδο
προσέφερε η εξέγερση στην Αλβανία, στις αρχές του 1997. Η οργάνωση εφοδιάστηκε
τότε με 100.000 ελαφρά όπλα κινεζικής και ρωσικής κατασκευής.

Τον Νοέμβριο του 1997, η UCK παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο χωριό Λάουσα και
κάλεσε σε ένοπλη εξέγερση για την απελευθέρωση του Κοσσυφοπεδίου. Η πολιτική
ηγεσία των Κοσοβάρων περί τον «πρόεδρο» Ιμπραήμ Ρουγκόβα διέψευδε αρχικώς την
ύπαρξη της UCK.

Επικεφαλής του Απελευθερωτικού Στρατού είναι ο «διοικητής του Γενικού
Επιτελείου» στον οποίο υπακούουν οι τοπικοί διοικητές.

Εν τούτοις δυτικός στρατιωτικός εξέφρασε την εκτίμηση ότι η UCK έχει οριζόντια
δομή διοίκησης. Αυτό σημαίνει ότι από περιοχές σε περιοχές υπάρχουν διάφοροι
«καπετάνιοι» και ότι η κάθετη στρατιωτική ιεραρχία δεν έχει καταστεί κτήμα των
τοπικών πολεμάρχων. Έτσι εξηγείται το πρόβλημα της κ. Ολμπράιτ, η οποία
κατέφθασε στο Παρίσι για να επιβάλει τη γραμμή περί βομβαρδισμών, για να
ανακαλύψει ότι άλλα λέγει στον γερουσιαστή Ντόουλ η μία UCK και άλλα πράττει η
άλλη. Στρατιωτικώς η UCK «ήταν τελειωμένη» ήδη όταν τον Οκτώβριο συμφωνήθηκε
μεταξύ Μιλόσεβιτς και Χόλμπρουκ η ανακωχή. Η έναρξη προσφάτως του «νέου γύρου»
παρέσχε και την αφορμή για την εμφάνιση μιας αναδιοργανωμένης UCK. Προέκυψε
ένα «Επιχειρησιακό Στρατηγείο» στελεχωμένο από Κοσοβάρους πρώην αξιωματικούς
του γιουγκοσλαβικού στρατού.

Αυτοί οι επιτελείς έχουν καταφέρει να παραγκωνίσουν τους «επαναστατικούς
διοικητές» της πρώτης περιόδου, που εξακολουθούν όμως να διαθέτουν σημαντικά
ερείσματα σε τοπικό επίπεδο. Οι «πολέμαρχοι» ελέγχουν τις περιοχές Μιτρόβιτσα,
Ντραγκομπίλ, Στίμλγιε, Γκλοάνε και Μαλίσεβο – Ντρένιτσα.

Οι «τεχνοκράτες» ελέγχουν το βόρειο τμήμα της Ντρένιτσα, το τμήμα μεταξύ
Μαλίσεβο και Σίβα Ρέκα και μεταξύ Γιούνικ και Ντεσάνι. Τραχύς αγώνας
διεξάγεται για το ποιος θα επικρατήσει στην περιοχή Ποντούγιεβο.

Η δύναμη της UCK ανέρχεται σε 165 «ταξιαρχίες» κυμαινόμενης αριθμητικής
συνθέσεως. Το θέρος του 1988 ­ πριν από την επιχείρηση του σερβικού στρατού
που οδήγησε στην ήττα της ­ η δύναμη της UCK ήταν 12.000 άνδρες. Εν τω μεταξύ
έχουν συγκροτηθεί και επίλεκτες ταξιαρχίες ειδικών αποστολών.

Υπήρξε και μεταβολή της στρατιωτικής τακτικής της UCK. Το επιχειρησιακό
στρατηγείο επέβαλε την επιστροφή στον κλασικό ανορθόδοξο πόλεμο. Στον «νέο
γύρο» η UCK απέφυγε επιμελώς να αμφισβητήσει τη σερβική στρατιωτική κυριαρχία
στα αστικά κέντρα. Η διαμορφωθείσα κατάσταση κατά το μεσοδιάστημα Οκτωβρίου
’98 – Ιανουαρίου ’99, καίτοι λίαν ευνοϊκή για τους Σέρβους από στρατιωτικής
σκοπιάς, ήταν πολιτικώς επικίνδυνη: η UCK, ελέγχουσα μέρος της υπαίθρου,
εδύνατο να αμφισβητεί εμπράκτως την κυριαρχία του Βελιγραδίου. Όπερ εσήμαινε
ότι οι Αλβανοί είχαν την άνεση να «ανεβοκατεβάζουν το θερμόμετρο» στην περιοχή
κατά βούληση. Τούτο κατεδείχθη τον Ιανουάριο, με τη μυστηριώδη σφαγή στο
Ρατσάκ και την άγρια πολιτική εκμετάλλευση που επακολούθησε, ώστε να
«νομιμοποιηθεί» ηθικά μια καταφανώς έκνομη δυτική πολεμική ενέργεια εναντίον
της Γιουγκοσλαβίας. Ο οπλισμός της νέας UCK έχει αλλάξει σημαντικά. Μέχρι τη
συμφωνία του παρελθόντος Οκτωβρίου σήμα κατατεθέν της οργάνωσης ήταν το
Καλάσνικοφ. Στα τέλη του 1998 η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική: η οργάνωση
εμφανίζεται να κατέχει μεγάλες ποσότητες βαρέων όπλων. Ιδιαιτέρως σημαντικό
από πολιτικής σκοπιάς θεωρούμε το γεγονός ότι η UCK ευρέθη να διαθέτει φορητά
αντιαρματικά και φορητούς πυραύλους Στίνγκερ. Σημαντική πολιτικώς γιατί από
εποχής Αφγανιστάν ισχύει διεθνώς ότι όπου Στίνγκερ εκεί και η CIA.