Φθάνουν στο έγκλημα για να λυτρωθούν από το πάθος τους

«Θυμάμαι δύο υποθέσεις ανθρωποκτονίας με κίνητρο το πάθος. Στην πρώτη, θύμα
και θύτης ήταν άνδρες. Το θύμα ήταν έγγαμος και είχε σχέσεις με την επίσης
έγγαμη εξαδέλφη του δράστη. Η εξαδέλφη έκανε παρέα με τη φίλη του δράστη κι
εκείνος είχε την υποψία πως το θύμα επεδίωκε να δημιουργήσει ερωτική σχέση και
μαζί της. Τυφλωμένος από τη ζήλια και χωρίς να γνωρίζει το υποψήφιο θύμα του,
το δολοφόνησε. Στο δικαστήριο δεν προσκομίστηκε κανένα αποδεικτικό στοιχείο.
Δεν υπήρχε μάρτυρας, δεν είχαμε ομολογία του κατηγορουμένου. Οδηγηθήκαμε
ωστόσο στην καταδίκη του με ηθική απόδειξη. Τα τεκμήρια μάς έδειχναν πως
δράστης του εγκλήματος ήταν ο άνθρωπος που είχαμε μπροστά μας, όσο κι αν ο
ίδιος το ηρνείτο. Η δεύτερη υπόθεση ήταν εντελώς διαφορετική. Το θύμα
«πλήρωσε» με τη ζωή του το μίσος ­ μια εκδήλωση πάθους είναι κι αυτή ­ που
προκάλεσε στη δράστιδα. Διέδιδε πως εκείνη είχε σχέσεις με διάφορους άνδρες. Η
γυναίκα δεν το άντεχε και μια μέρα παραφύλαξε έξω από το ασανσέρ, κρατώντας
ένα ξύλινο δοκάρι. Μόλις εμφανίστηκε ο άνθρωπος που της είχε αναστατώσει τη
ζωή, τον χτύπησε στο κεφάλι. Δεν είχε σκοπό να τον σκοτώσει. Ήθελε μόνο να τον
τραυματίσει, να του δώσει ένα μάθημα. Ωστόσο, ο άνθρωπος πέθανε. Στο
δικαστήριο δεν προέκυψε αν μεταξύ τους υπήρχε ερωτική σχέση. Προκάλεσε
εντύπωση όμως το γεγονός ότι η γυναίκα του δεν εμφανίστηκε καθόλου και ότι η
οικογένειά του δεν δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής.

Χαρακτηριστικό των εγκλημάτων πάθους είναι το γεγονός ότι ο ένας από
τους δύο, δράστης ή θύμα, είναι έγγαμος. Όπως επίσης και το γεγονός ότι
σπανίως φθάνουν στο έγκλημα άνθρωποι υψηλού πνευματικού επιπέδου. Εκείνοι που
επιλέγουν το έγκλημα ως λύση είναι πρόσωπα χαμηλής στάθμης, χωρίς καλλιέργεια,
που δεν έχουν τη δυνατότητα άλλων επιλογών, δεν έχουν τα εφόδια να
αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες μιας σχέσης. Παράλληλα, δεν είναι λίγοι εκείνοι
που, μετά το έγκλημα, αυτοκτονούν. Κι αυτό γιατί δεν έχουν τη δύναμη να
αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της πράξης τους».

«Με τύφλωσε το πάθος», «Δεν ήξερα τι έκανα». Φράσεις καθιερωμένες από τους
δράστες εγκλημάτων πάθους, συνήθως ερωτικού. «Αν δεν σε έχω εγώ, καλύτερα να
μη ζεις, να μην σε έχει κανείς». Η σκέψη αυτή κυριαρχεί στο μυαλό εκείνων που
αποφασίζουν ­ γιατί είναι βέβαιο πως το αποφασίζουν συνειδητά ­ να αφαιρέσουν
τη ζωή του ανθρώπου που ισχυρίζονται ότι αγαπούν.

«Ποτέ δεν έπαψα να τον αγαπώ», φώναζε στην απολογία της η Κάτια
Γιαννακοπούλου, η οποία, μη μπορώντας να αντέξει την απόρριψη, σκότωσε τον
αρχιμανδρίτη Άνθιμο Ελευθεριάδη.

Τα εγκλήματα πάθους αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρωποκτονιών και έχουν
απασχολήσει ιδιαίτερα εγκληματολόγους, ψυχολόγους, ψυχιάτρους και άλλους
επιστήμονες. Απασχολούν όμως ιδιαίτερα και τον Τύπο, καθώς είναι από τα θέματα
που ενδιαφέρουν αναγνώστες και τηλεθεατές.

Δεν είναι μόνο το ενδιαφέρον υλικό που προσφέρουν. Δίνουν απαντήσεις σε όλα τα
ερωτηματικά που συνήθως προκύπτουν με αφορμή κάποιο έγκλημα. Τα ανεξιχνίαστα
εγκλήματα ή εκείνα που δεν εξηγούνται χάνουν γρήγορα την… αίγλη που
περιβάλλει μια δολοφονία, όσο άγρια κι αν είναι. Η κοινή γνώμη θέλει άμεσες
εξηγήσεις, απαιτεί να ικανοποιηθούν γρήγορα όλα τα «γιατί». Και μετά…
απολαμβάνει τις εξελίξεις. Συλλήψεις, δίκες, καταδίκες…

Τα εγκλήματα πάθους που έχουν καταγραφεί στα ελληνικά ποινικά χρονικά είναι
άπειρα. Και έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Βασικό στοιχείο η ζήλεια και συχνά η
εγκατάλειψη. Οι δράστες, άνδρες ή γυναίκες, μόλις πραγματοποιήσουν την τρελή
τους σκέψη, λυτρώνονται. Δεν τους ενδιαφέρει αν θα συλληφθούν, αδιαφορούν για
τη φυλακή που τους περιμένει.

«Επιτέλους τέλος» είχε γράψει με αίμα στον τοίχο του σπιτιού της φίλης του που
τη δολοφόνησε με φρικτό τρόπο, ο μαθηματικός Επ. Τάτσης. Η λύτρωση που ένιωσε
όταν έκαψε το ήδη κατακρεουργημένο σώμα της χορεύτριας, ήταν φανερή. Άλλωστε,
το αίμα της επιγραφής ήταν δικό της!

Μια άλλη κατηγορία εγκλημάτων πάθους, με εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό, είναι
εκείνα που διαπράττονται διά της… τεθλασμένης. Όταν δηλαδή ο δράστης δεν
επιλέγει μόνος το θύμα του, αλλά κατευθύνεται από άλλο πρόσωπο που τον
χρησιμοποιεί ­ εκμεταλλευόμενο το πάθος του για εκείνο ­ προκειμένου να
«βγάλει» έτσι από τη μέση ένα ανθρώπινο εμπόδιο.

Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση Κολιτσοπούλου-Σγουρίδη, όπου ο τελευταίος,
τρελά ερωτευμένος με την παντρεμένη Κάτια, δολοφόνησε τον άνδρα της εκτελώντας
­ κατά την κατηγορία ­ σχέδιο δικό της. Στην προκειμένη περίπτωση, η λύτρωση
δεν ήρθε ποτέ για τους δύο εραστές…

Κάτια Γιαννακοπούλου: «Νιώθω τύψεις για τον σύζυγό μου και τον γιο μου…»

Όταν αγόρασε την ξανθιά περούκα, είχε ήδη αποφασίσει. Τον ήθελε ζωντανό ή
νεκρό. Και αφού εκείνος την απέφευγε, δεν είχε άλλη επιλογή.

Η Κάτια Γιαννακοπούλου γνωρίστηκε με τον αρχιμανδρίτη Άνθιμο Ελευθεριάδη το
1989, στην Παναγίτσα του Παλαιού Φαλήρου, όπου εκείνος ήταν εφημέριος. Από
τότε αναπτύχθηκε μεταξύ τους σταδιακά μια περίεργη σχέση. Πνευματική στην
αρχή, όπως η ίδια τη χαρακτηρίζει, και ερωτική στη συνέχεια. «Εύχομαι καμία
γυναίκα να μην αγαπήσει τόσο απόλυτα, ολοκληρωτικά και τρελά, όπως εγώ αγάπησα
τον πατέρα Άνθιμο», λέει τώρα.

Παρασύρθηκε

Παντρεμένη και μητέρα ενός εφήβου τότε, η Κάτια Γιαννακοπούλου παρασύρθηκε
τόσο από το πάθος της για τον αρχιμανδρίτη, ώστε έπαψε να ενδιαφέρεται για
οτιδήποτε άλλο. Επί επτά χρόνια τού έδινε ό,τι ήθελε. Ακόμη και χρήματα. Και
όταν ο πατήρ Ανθιμος έφυγε για το Λονδίνο, εκείνη τον επισκεπτόταν όσο πιο
συχνά μπορούσε.

Όμως η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο και φαίνεται ότι ο αρχιμανδρίτης
άρχισε να ανησυχεί για τις συνέπειες. Αποφάσισε λοιπόν να δώσει τέλος στη
σχέση του με την Κάτια, συμβουλεύοντάς την να τον ξεχάσει και να ενδιαφερθεί
πάλι για την οικογένειά της.

Εκείνη δεν μπορούσε να το διανοηθεί. Της φαινόταν αδύνατον να σκεφτεί τον
εαυτό της χωρίς τον πατέρα Άνθιμο. Ήλπιζε όμως πως αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ.
Και όταν τον Σεπτέμβριο του 1996 αναγκάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με την
πραγματικότητα, ακούγοντας τον αρχιμανδρίτη να δίνει το οριστικό τέλος,
διαπιστώνει πως τον θέλει «ζωντανό ή νεκρό».

Οι προσπάθειές της να τον ξαναφέρει κοντά της αποδεικνύονται μάταιες. Σ’ ένα
ξέσπασμα θυμού, τού επιτίθεται με μαχαίρι, στο διαμέρισμά του στη Ν. Σμύρνη.
Αυτό ήταν. Ο αρχιμανδρίτης Άνθιμος Ελευθεριάδης τρομοκρατείται, τη θεωρεί
επικίνδυνη και διακόπτει κάθε επικοινωνία μαζί της.

Τον περίμενε

Τότε η Κάτια Γιαννακοπούλου, που δεν έχει κατορθώσει να ξανακερδίσει τον
άνθρωπο που την έχει τρελάνει, προχωρεί στη δεύτερη φάση του σχεδίου της.
Πρώτη κίνηση είναι να αγοράσει μια ξανθιά περούκα και στη συνέχεια ένα όπλο.
«Θα πατήσω τη σκανδάλη κι όπου τον πετύχω», αποφασίζει. Και τον περιμένει να
έρθει στην Αθήνα από το Λονδίνο…

Ανυποψίαστος εκείνος, επιστρέφει στο σπίτι του, χωρίς βεβαίως να επικοινωνήσει
μαζί της. Την επομένη, ένα ζεστό πρωινό του Ιουλίου του 1997, η Κάτια,
μεταμφιεσμένη, στήνεται έξω από την πολυκατοικία του, επί της οδού
Φιλαδελφείας, στη Νέα Σμύρνη. Μόλις τον βλέπει, κλείνει τα μάτια και πυροβολεί.

Πέθανα μαζί του

Αιμόφυρτος ο αρχιμανδρίτης πέφτει στο πεζοδρόμιο νεκρός. «Πέθανα μαζί του τη
στιγμή που τον σκότωσα…» θα πει αργότερα η δράστις. Αμέσως μετά το έγκλημα
ωστόσο, μπήκε στο αυτοκίνητο του κουνιάδου της που το είχε δανειστεί την ημέρα
εκείνη. Οδήγησε μέχρι την περιοχή του Ασυρμάτου, όπου άλλαξε ρούχα, πέταξε
εκείνα που φορούσε ­ όπως και το όπλο ­, εγκατέλειψε το αυτοκίνητο και έφυγε.

Με το λεωφορείο έφτασε στην Ομόνοια και αγόρασε ένα ποδήλατο. Από τη στιγμή
εκείνη άρχισε να περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας επί δύο 24ωρα. Όταν
συνελήφθη έξω από το μοναστήρι της Παναγίας, στη Μάνδρα, δεν προέβαλε καμιά αντίσταση.

Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας τής επέβαλε ποινή κάθειρξης 20 χρόνων,
αναγνωρίζοντάς της δύο ελαφρυντικά. Του προτέρου εντίμου βίου και της
ανάρμοστης συμπεριφοράς του θύματος. Υπερίσχυσε η άποψη των τεσσάρων ενόρκων,
που αποτελούν την πλειοψηφία στα Κακουργιοδικεία. Ωστόσο, από την Εισαγγελία
Εφετών ασκήθηκε ­ ως είθισται σε τέτοιου είδους αποφάσεις ­ έφεση υπέρ του νόμου.

Πάντως ο σύζυγος, ο γιος της και όλοι οι συγγενείς της στάθηκαν από την πρώτη
στιγμή στο πλευρό της…

Κάτια Κολιτσοπούλου. Η στάση σιωπής που τήρησε στις δίκες της δεν τη βοήθησε

Η χήρα του αστυνομικού, ντυμένη στα κατάμαυρα, πενθεί μαζί με τους δικούς του
για τον άδικο χαμό του άνδρα της. Απορεί. Ποιος μπορεί να τον σκότωσε τόσο άνανδρα;

Λίγες ημέρες αργότερα, η Κάτια Κολιτσοπούλου συλλαμβάνεται. Ο φίλος της, ο
24χρονος Γιάννης Σγουρίδης, έχει ήδη ομολογήσει το έγκλημα. Δεν θέλει να της
κάνει κακό, αλλά όταν διαπιστώνει την προδοσία, όταν μαθαίνει πως εκείνη
δηλώνει άγνοια, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια το σχέδιο δολοφονίας του
αστυφύλακα Χρήστου Κολιτσόπουλου, που εκτέλεσε ο ίδιος «τυφλωμένος» από το
πάθος του για την Κάτια.

Ο γάμος της Κάτιας Κολιτσοπούλου δεν πήγαινε καλά. Στις συχνές συναντήσεις της
με τον νεαρό ηλεκτρολόγο, του παραπονιόταν για τη συμπεριφορά του συζύγου της.
Ο Σγουρίδης, ένα παιδί κλειστό και άβγαλτο, ένιωθε να αγαπάει την Κάτια όλο
και περισσότερο. Δεν άντεχε να ακούει πως υποφέρει. Θα έκανε τα πάντα, αρκεί
να την έβλεπε ευχαριστημένη.

Ήταν Σάββατο βράδυ ­ 6 Νοεμβρίου 1982 ­ και η Κάτια μαζί με τον άνδρα της και
τον τετράχρονο γιο τους Αλέξανδρο επέστρεφαν στο σπίτι τους, στο Παγκράτι,
ύστερα από μια επίσκεψη στο σπίτι των γονιών του αστυνομικού. Πριν μπουν στην
είσοδο της πολυκατοικίας, επί της οδού Αλκέτου 17, στο Παγκράτι, η Κάτια
ψώνισε λίγα πράγματα από την ΕΒΓΑ της γειτονιάς, τα έδωσε στον άνδρα της και
τον άφησε να ανέβει στο σπίτι μαζί με τον Αλέξανδρο, έως ότου εκείνη
συμπληρώσει ένα ΠΡΟ-ΠΟ.

Τον περίμενε

Στο διάστημα αυτό, ο Γιάννης Σγουρίδης, κρυμμένος στο διαμέρισμα του ζεύγους,
περίμενε. Είχε κατεβάσει τον γενικό διακόπτη του ρεύματος και κρατώντας ένα
μαχαίρι στεκόταν πίσω από την πόρτα. Δεν ήθελε να απογοητεύσει την αγαπημένη του…

Κρατώντας αγκαλιά τον μικρό Αλέξανδρο, αλλά και τα ψώνια στο άλλο χέρι, ο
Χρήστος Κολιτσόπουλος προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα με τα κλειδιά του.
Μόλις το κατάφερε δέχτηκε την επίθεση. Αιμόφυρτος κατέβηκε τις σκάλες, ενώ ο
δράστης είχε προλάβει να εξαφανιστεί. Ο αστυφύλακας έπεσε νεκρός προκαλώντας
τον θρήνο της γυναίκας του!

Η Κάτια Κολιτσοπούλου ουδέποτε παραδέχτηκε ότι έβαλε τον Γιάννη Σγουρίδη να
σκοτώσει τον άνδρα της. Από την πρώτη στιγμή της σύλληψής της αρνήθηκε
οποιαδήποτε συμμετοχή στο έγκλημα. Για όλες τις περίεργες συμπτώσεις, είχε και
μια μοναδική απάντηση

Δεν έπεισε

«Υπέφερα τόσα για να κάνω ένα παιδί, θα το άφηνα να ανέβει στο σπίτι με τον
πατέρα του αν γνώριζα ότι επρόκειτο να δολοφονηθεί;». Ο ισχυρισμός της δεν
έπεισε κανένα δικαστήριο. Τόσο πρωτοδίκως, όσο και σε δεύτερο βαθμό
καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, όπως άλλωστε και ο Γιάννης Σγουρίδης.

Τώρα έχουν και οι δύο αποφυλακιστεί, ύστερα από φυλάκιση 17 χρόνων. Η Κάτια
όμως εξακολουθεί να τιμωρείται με τον χειρότερο τρόπο. Από την ημέρα του
εγκλήματος δεν ξαναείδε τον γιο της, τον 21χρονο σήμερα Αλέξανδρο, που
μεγάλωσε στις οικογένειες των αδελφών του πατέρα του. Ο Γιάννης Σγουρίδης, που
πλήρωσε το τίμημα του παράφορου πάθους του, φιλοσοφεί: «Όταν έχεις προδοθεί
από κάποιον που έχεις αγαπήσει δεν μπορείς να αισθανθείς μίσος, γιατί το μίσος
έχει σχέση με την αγάπη…».