Γκαράζ εξαγγέλλονται χωρίς να τα βλέπουμε

Πλατεία Κολωνακίου. Δεκατέσσερα χρόνια πέρασαν από τότε που εξαγγέλθηκε η κατασκευή στεγασμένου χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων

Η είδηση πριν από λίγες μέρες, μας έλεγε… μια από τα ίδια: «Ο διαγωνισμός
για την κατασκευή των υπογείων γκαράζ, σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, απέβη
άκαρπος». Εξέλιξη ίσως αναμενόμενη, αφού την βιώνουμε διαρκώς, τα τελευταία 14
χρόνια (!) Πάντως αν κάποτε φτιαχτούν τα γκαράζ, θα έχουν και μια πρωτοτυπία.
Θα είναι δηλαδή ένα από τα έργα που ανακοινώθηκαν τον 20ό αιώνα (1985) και
ολοκληρώθηκαν τον 21ο. Παρ’ όλα αυτά, βέβαια, η κατασκευή τους επανέρχεται στο
προσκήνιο όποτε έχουμε δημοτικές ή βουλευτικές εκλογές. Και όταν αυτές πλέον
παρέρχονται, οι Αθηναίοι που διασχίζουν τις πλατείες Κολωνακίου, Αιγύπτου,
Κάνιγκος και την οδό Ευφράνορος διαπιστώνουν πως τα διπλοπαρκαρισμένα στους
δρόμους αυτοκίνητα είναι ακόμα περισσότερα.

Αυτές οι τέσσερις περιοχές ήταν που είχαν από τότε επιλεγεί για να
δημιουργηθούν ισάριθμοι χώροι στάθμευσης. Η συνολική χωρητικότητά τους θα
έφτανε τις 2.500 θέσεις. Η πρώτη φορά που οι Αθηναίοι άκουσαν το έργο να
εξαγγέλλεται ήταν το 1985, όταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ διατελούσε ο κ. Ευάγγελος
Κουλουμπής. Ο κ. Κουλουμπής, όπως λέει σήμερα στα «ΝΕΑ» ένας από τους τότε
στενούς του συνεργάτες, είχε αποφασίσει να προχωρήσει στο συγκεκριμένο έργο
για τρεις λόγους.

Τρεις λόγοι

«Πρώτον, λαμβάνοντας υπόψη του μία σχετική μελέτη του Τεχνικού Επιμελητηρίου
Ελλάδας, δεύτερον, το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της Αθήνας, και τρίτον, επειδή
από τότε είχε διαπιστωθεί ότι η πρωτεύουσα έπασχε από στεγασμένους χώρους
στάθμευσης».

Έτσι αποφασίστηκε να γίνουν τα γκαράζ με αυτοχρηματοδότηση, αρχικά στη
Μουστοξύδη και την Κοτζιά και έπειτα στις υπόλοιπες περιοχές. Το αποτέλεσμα
ήταν να κατασκευαστεί το έργο στη Μουστοξύδη, χρονική περίοδο που συνέπιπτε με
τη μεταφορά των δικαστηρίων στα κτίρια της Ευελπίδων, και να γίνει στην Κοτζιά
αργότερα από το Δήμο.

Από τότε το πράγμα έδειξε να «κολλάει» και οι σχετικοί διαγωνισμοί να
αποβαίνουν άκαρποι. Δύο από τους λόγους που ερμηνεύουν αυτό το αποτέλεσμα,
είναι αφενός ότι οι «ενδιαφερόμενοι κατασκευαστές» δεν θεωρούν ότι οι κάτοικοι
της πόλης θα αφήνουν το αυτοκίνητό τους στο γκαράζ, τη στιγμή που έχουν την
ευχέρεια να το παρκάρουν παρανόμως σε κάποιο παράδρομο. Και αφετέρου, δεν
θέλουν το έργο να κατασκευαστεί εξολοκλήρου με αυτοχρηματοδότηση, αλλά να
υπάρχει και επιδότηση από την Πολιτεία. Τα χρόνια πέρασαν και η σημερινή
ηγεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ εκπόνησε το 1994 ένα φιλόδοξο σχέδιο με την ονομασία Αττική
SOS, που στόχευε στη λήψη μέτρων και τη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα
έκαναν την πρωτεύουσα πιο βιώσιμη πόλη.

Το σχέδιο αυτό υιοθέτησε ξανά τη σκέψη για τα γκαράζ στις πέντε περιοχές και
προχώρησε ακόμη παραπέρα: «… υπάρχει πρόγραμμα κατασκευής επίσης με το
σύστημα της αυτοχρηματοδότησης και άλλων σταθμών αυτοκινήτων σε κρίσιμα από
απόψεως κυκλοφοριακών συνθηκών σημεία της πρωτεύουσας, με στόχο την κάλυψη της
ζήτησης στάθμευσης και την πλήρη εξάλειψη της παράνομης στάθμευσης παρά το κράσπεδο…».

Άλλοι σταθμοί

Οι άλλοι πέντε σταθμοί προσδιορίστηκε να γίνουν στην οδό Ριζάρη και Βασ.
Κωνσταντίνου, στο Δικαστικό Μέγαρο Αθηνών, στις οδούς Αργολίδος και Φθιώτιδος,
στο Μέγαρο Μουσικής και στην οδό Μ. Ασίας. Οι θέσεις των γκαράζ υπολογίστηκαν
στις 3.700. Αντίστοιχη πρόβλεψη υπήρχε και για τον Πειραιά, με δύο γκαράζ στις
οδούς Σανταρόζα – Βολονάκη και στην προβλήτα ΙΙΙ του ΟΛΠ.

Εκτός από αυτά, πάλι στο Αττική SOS, προβλεπόταν η κατασκευή άλλων πέντε χώρων
στάθμευσης, δυναμικότητας 2.000 θέσεων, σε κεντρικές περιοχές των δήμων
Καλλιθέας, Αμαρουσίου, Κηφισιάς, Ψυχικού και Χαλανδρίου. Και αφού όλα αυτά
γίνονταν, το Αττική SOS τόνιζε ότι… «προγραμματίζονται άλλοι δέκα σταθμοί
συνολικής χωρητικότητας περίπου 5.000 θέσεων. Η προώθηση των σταθμών αυτών θα
γίνει ανάλογα με το αποτέλεσμα από την εφαρμογή των σταθμών πρώτης προτεραιότητας…».

Οι συγκοινωνιολόγοι θεωρούν πως η λειτουργία των χώρων στάθμευσης θα
αποσυμφόριζε κυκλοφοριακά σημαντικές οδικές αρτηρίες στο κέντρο της πόλης.
Γεγονός που θα σήμαινε μεγαλύτερη ταχύτητα για τα αυτοκίνητα, λιγότερη
κατανάλωση βενζίνης όσο διαρκεί η αναζήτηση θέσης πάρκινγκ, και άρα λιγότερο νέφος.

Οι πολεοδόμοι θεωρούν πως μια καλή λύση για να προχωρήσει η κατασκευή αυτών
των γκαράζ θα ήταν να χρηματοδοτηθούν οι δήμοι στα όρια των οποίων έχουν
εξευρεθεί οι θέσεις, και στη συνέχεια οι ίδιες οι δημοτικές αρχές να
προχωρήσουν τα έργα με ιδιωτικές εταιρείες. Από την άλλη, πάλι, πλευρά θα
μπορούσαν τα συγκεκριμένα έργα να ενταχθούν σε κάποιο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.