Προς έναν «αριστερό εθνικισμό»;

Για την ανάδυση ενός «αριστερού εθνικισμού» κάνει λόγο ο κ. Δημήτρης Γκιόκας,
από την Καλαμαριά:

«Απέτυχε ο Μαρξισμός να ερμηνεύσει ορθώς την καθυστέρηση του Τρίτου Κόσμου,
αποδίδοντάς την μόνο και μόνο στον ιμπεριαλισμό της Δύσης, όντας ασυνεπής
ακόμα και με τον εαυτό του, αφού κατά την Διαλεκτική του οι αλλαγές των
συστημάτων είναι κυρίως εγγενείς λόγω των εσωτερικών τους αντινομιών και
δευτερευόντως εξωγενείς.

Ο Μαρξισμός, προκειμένου να προφητεύσει την αυτοπραγμάτωσή του μέσω της
έλευσης του «Παραδείσου» για τους πιστούς του (προλεταριάτο), ανέθεσε
αυθαιρέτως την ερμηνεία αλλά και την αλλαγή του κόσμου σε ολιστικούς δήθεν
«νόμους» της Ιστορίας και της Οικονομίας, μη αναγόμενους σε θεμελιωδέστερα
επίπεδα της πραγματικότητας, σε αντίθεση με την κυρίαρχη επιστημονική
μεθοδολογία του αναγωνισμού (Στήβεν Γουάινμπεργκ, Νόμπελ Φυσικής). Το
αποτέλεσμα της εφαρμογής του κλειστού αυτού συστήματος σκέψης είναι γνωστό, η
παταγώδης κατάρρευσή του.

Ο αριστερός εθνικισμός, λοιπόν, εδραιωμένος σε μία λανθασμένη οικονομίστικη
θεωρία, αποδεικνύει την ουσιαστική σύμπτωση στο επίπεδο της νοοτροπίας ή της
χαρακτηροδομής (κατά τον Βίλχελμ Ράιχ) των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος:
της Δεξιάς (να θυμίσω το βάθρο της εθνικοφροσύνης: Πατρίς, Θρησκεία,
Οικογένεια) και της Αριστεράς, όπως ευκρινώς κατεγράφη στις οθόνες μας. Η
διαφορά τους έγκειται στο ότι η Αριστερά υπερασπίζεται όλους τους εθνικισμούς
αδιακρίτως, ενώ η Δεξιά υπερασπίζεται αποκλειστικά και μόνον τον δικό μας
εθνικισμό (με την εξαίρεση φυσικά του κουρδικού, συμφώνως προς την κουτοπόνηρη
και εξόχως ιδιοτελή λογική ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου)».