ΜΑΤΙΕΣ Άνευ όρων…

Αναρωτιόταν προχθές, σε άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο Μιχάλης Δούντας: «… Η
ασυγκράτητη αλαζονεία της υπερδύναμης δεν θα δημιουργήσει τελικώς αντισώματα
διεθνώς; Η ίδια η Ευρώπη δεν θα αντιδράσει ανήσυχη; Και οι μεγάλες ασιατικές
χώρες δεν θα θορυβηθούν από την ξέφρενη πορεία της αμερικανικής δύναμης; Αλλά
και στην ίδια την Αμερική, δεν θα ξεσηκωθούν φωνές και δυνάμεις μέτρου και
σύνεσης; Ακόμη και πασχάλιον εκεχειρία αρνήθηκε αυτός, που φωτογραφίζεται να
μπαινοβγαίνει σε εκκλησίες, προσευχόμενος με το ίδιο ύφος ευλαβούς συντριβής,
είτε πρόκειται για πανωλεθρία, είτε για εκτροπές (;) του υπογαστρίου του…».

Ήταν η πρώτη σκέψη μου, μόλις άρχισαν οι βομβαρδισμοί και έσπευσα να την
γράψω. Είπα: Τι θα κάνει ο πολιτισμένος κόσμος μπροστά σ’ αυτή την κτηνωδία;
Θα παρακολουθεί τη σφαγή των αμάχων και την ολοκληρωτική καταστροφή μιας
ευρωπαϊκής χώρας, μένοντας απαθής; Και η Ευρώπη, στην οποία τόσες ελπίδες
έχουν στηρίξει οι λαοί της, δεν θα χτυπήσει, κάποια στιγμή, το χέρι της στο
τραπέζι, φωνάζοντας στον Κλίντον, «έως εδώ»; Δεκαπέντε μέρες έχουν περάσει από
τότε. Η Γιουγκοσλαβία ισοπεδώνεται, οι νεκροί και οι τραυματίες ολοένα
αυξάνονται, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώνονται και παίρνουν τους
μαύρους δρόμους της ξενιτιάς και της οδύνης. Αλλά η Ευρώπη των «ανθρωπίνων
δικαιωμάτων», της δημοκρατίας και της ελευθερίας, η Ευρώπη των ιδεών,
εξακολουθεί να συμπλέει με τον χασάπη του Λευκού Οίκου. Άνευ όρων και άνευ ορίων!

Ήθελα να ‘ξερα: ο Σρέντερ, ο Μπλερ και ο Ζοσπέν, οι τρεις μεγαλοσοσιαλιστές
του γλυκού νερού, δεν αισθάνονται καμιά τύψη, γι’ αυτό το μεκελειό, που
γίνεται στη γειτονιά τους και με δική τους ευθύνη; Και δεν
αντιλαμβάνονται, ότι με τη φόρα που ‘χει πάρει ο αδίστακτος καουμπόι, αύριο,
μεθαύριο, επειδή έτσι θα επιτάσσει το συμφέρον της χώρας του, μπορεί να
απομονώσει τη Γερμανία, τη Βρετανία ή τη Γαλλία και να της ριχτεί για να την
κατασπαράξει; Δεν καταλαβαίνουν, ότι η Ενωμένη Ευρώπη είναι επίσης μια
υπερδύναμη, ικανή να θέσει φραγμό στη λυσσόδηκτη ­ λέξη του Μιχ. Δούντα ­
επιθετικότητα των Αμερικανών; Δεκαπέντε μέρες φωτιάς και αίματος κι ακόμη η
δημοτικότητα του Καίσαρα βρίσκεται ψηλά στην Αμερική: Και πώς να μη βρίσκεται
ψηλά, όταν, όπως μας πληροφορεί η ανταπόκριση των «ΝΕΩΝ» από την Ουάσιγκτον,
«τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ, διαμορφώνουν μια άποψη για την κρίση στο
Κοσσυφοπέδιο, που ταιριάζει γάντι με τις θέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης,
αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα, έτσι όπως τουλάχιστον όλοι οι
βαλκανικοί λαοί την αντιλαμβάνονται»; Δυστυχώς ­ θα το ξαναπώ ­ οι Αμερικανοί,
μόνο με τα φέρετρα των στρατιωτών τους υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσουν από τα
βαθιά τους μεσάνυχτα.