Οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ

Ο Χάρτης του ΟΗΕ απαγορεύει την άσκηση βίας που παραβιάζει την κρατική
κυριαρχία· η Παγκόσμια Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα εγγυάται τα
δικαιώματα των ατόμων εναντίον καταπιεστικών κρατών. Το θέμα της
«ανθρωπιστικής επέμβασης» προκύπτει απ’ αυτή την αντίφαση. Το δικαίωμα της
«ανθρωπιστικής επέμβασης» είναι αυτό που επικαλούνται οι ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στο Κόσοβο
και το οποίο υποστηρίζουν γενικά τα μέσα ενημέρωσης.

Το δικαίωμα της ανθρωπιστικής επέμβασης, εφόσον υφίσταται, βασίζεται στην
«καλή πίστη» εκείνων που επεμβαίνουν, κι αυτή διαπιστώνεται όχι απ’ όσα λένε,
αλλά από τις επιδόσεις τους στη συμμόρφωση προς τις αρχές του Διεθνούς
Δικαίου, τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου και πάει λέγοντας. Όταν, για
παράδειγμα, οι Ιρανοί προσφέρθηκαν να επέμβουν στη Βοσνία για να προλάβουν
σφαγές σε μια στιγμή που η Δύση δεν μπορούσε να το πράξει, η προσφορά τους
απορρίφθηκε με κοροϊδίες επειδή η «καλή πίστη» του Ιράν δεν ήταν δεδομένη. Το
προφανές ερώτημα είναι τώρα το εξής: οι ιρανικές επιδόσεις σε επεμβάσεις και
τρομοκρατία είναι άραγε χειρότερες απ’ αυτές των ΗΠΑ; Τίθενται επίσης άλλα
ερωτήματα, όπως: Πώς μπορεί να μιλήσει κανείς για «καλή πίστη» της μοναδικής
χώρας (ΗΠΑ) που άσκησε βέτο σε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας η οποία
καλούσε όλα τα κράτη να υπακούουν στο Διεθνές Δίκαιο;

Δεν υπάρχει καμιά σοβαρή αμφιβολία ότι οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ υπονομεύουν
ό,τι απομένει από την εύθραυστη δομή του Διεθνούς Δικαίου. Εκτός από τη
Βρετανία (σήμερα τόσο ανεξάρτητη όσο η Ουκρανία στην προ Γκορμπατσώφ εποχή),
οι χώρες του ΝΑΤΟ είναι επιφυλακτικές όσον αφορά την πολιτική των ΗΠΑ. Σήμερα,
όσο περισσότερο πλησιάζει κανείς στην περιοχή της σύγκρουσης, τόσο μεγαλύτερη
είναι η αντίθεση στην επιμονή της Ουάσιγκτον στη χρήση βίας, ακόμη και στους
κόλπους του ΝΑΤΟ (Ελλάδα και Ιταλία). Η Γαλλία ζήτησε μια απόφαση του
Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που να εγκρίνει την ανάπτυξη ειρηνευτικών
δυνάμεων του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ αρνήθηκαν απερίφραστα επιμένοντας, όπως εξήγησαν
αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να μπορεί να δρα
ανεξάρτητα από τα Ηνωμένα Έθνη». Οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να προσδώσουν οποιοδήποτε
κύρος στον Χάρτη του ΟΗΕ και στο Διεθνές Δίκαιο.

Οι ΗΠΑ επέλεξαν μια δράση που κλιμακώνει τις ωμότητες και τη βία, μια δράση
που πλήττει τη διεθνή τάξη, η οποία προσφέρει στους ασθενέστερους τουλάχιστον
μία μορφή προστασίας από αρπακτικά κράτη. Μακροπρόθεσμα, οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες.

Μια εύστοχη παρατήρηση που έκαναν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της 27ης Μαρτίου είναι
ότι «κάθε βόμβα που πέφτει στη Σερβία και κάθε φόνος με εθνοτικά κίνητρα στο
Κόσοβο καθιστά ακόμη περισσότερο αδύνατο για τους Σέρβους και τους Αλβανούς να
ζήσουν ο ένας δίπλα στον άλλο εν ειρήνη».