Αναμέτρηση των ισχυρών

Η μάχη τώρα αρχίζει. Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση αποτελεί το πεδίο
οικονομικής ­ και πολιτικής ­ αντιπαράθεσης των ισχυρών της Ευρώπης. Πρώτο
θύμα τής μάχης ο Όσκαρ Λαφοντέν.

Στις 11 χώρες της ζώνης του ευρώ η ανεργία είναι στο 10,7 κατά μέσον όρο ενώ στις ΗΠΑ (εν συγκρίσει) είναι στο 4,5%

Ο αναγνώστης της Συνθήκης του Μάαστριχτ ­ που δημιούργησε το ευρώ ­
καταλαβαίνει εύκολα τι κρύβεται πίσω από αυτήν: ένα μεγάλο γαλλογερμανικό
παζάρι. Οι δύο ισχυροί της Ευρώπης έκαναν αμοιβαίες παραχωρήσεις για να
υπογραφεί τελικά η συνθήκη. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Η γαλλική κυβέρνηση ήθελε μέσω της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης να
αποκτήσει και πάλι λόγο στην άσκηση της νομισματικής πολιτικής.

Μετά την αποτυχία του σοσιαλιστικού πειράματος Μιτεράν της περιόδου 1981-83, η
πολιτική του «ισχυρού φράγκου» σήμαινε την πρόσδεση του γαλλικού νομίσματος
στο άρμα του μάρκου, δηλαδή την άσκηση της γαλλικής νομισματικής πολιτικής από
τη Μπούντεσμπανκ.

Η Γερμανία, από την άλλη πλευρά, επεδίωκε την πραγματοποίηση ενός ακόμη
βήματος προς την κατεύθυνση της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, κάτι που δεν
ήταν στους στόχους της Γαλλίας.

Οι γαλλικοί όροι έγιναν δεκτοί με αντάλλαγμα το οκέι του Μιτεράν στη γερμανική
ενοποίηση το 1990.

Η Κεντρική Τράπεζα

Η απώλεια του μάρκου ήταν το βαρύ τίμημα που πλήρωσαν οι Γερμανοί για το
σχέδιο της «ομόσπονδης» Ευρώπης.

Μόνο που οι προοπτικές του κοινού νομίσματος έπρεπε να διαχωριστούν από τις
αναξιόπιστες κυβερνήσεις του μεσογειακού γκρουπ της Ε.Ε. ­ Ιταλία, Ισπανία
ακόμη και τη Γαλλία.

Η δημοσιονομική, όπως και η νομισματική πολιτική στην Ευρώπη απομακρύνθηκε
από τον πολιτικό ­ δημοκρατικό ­ έλεγχο.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν δίνει πλέον λογαριασμό σε κανέναν, αφού
υποτίθεται ότι εφαρμόζει ένα είδος νομισματικής πολιτικής που ανταποκρίνεται
στις ανάγκες όλων.

Επιπλέον, η Συνθήκη του Μάαστριχτ και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης
καθορίζει τους κανόνες για όλες τις χώρες που συμμετέχουν στην ΟΝΕ, με
κυριότερο από αυτούς τον μηδενισμό μεσοπρόθεσμα (μέχρι το 2002) του
δημοσιονομικού ελλείμματος.

Προσθέστε αυτό στην αδυναμία άσκησης νομισματικής πολιτικής ­ λόγω ευρώ ­ και
το άθροισμα είναι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που δεν μπορούν ­ τελικά ­ να
ασκήσουν οικονομική πολιτική.

Πληθωρισμός

Ωστόσο, τα προβλήματα που καλείται να λύσει η οικονομική πολιτική είναι
υπαρκτά και σοβαρά.

Η ανεργία στη ζώνη ευρώ βρίσκεται στο 11%, ενώ στη Βρεττανία είναι στο 6,2%
και στις ΗΠΑ στο 4,4%.

Μια μικρή ώθηση της ζήτησης θα μπορούσε να δοκιμαστεί με ασφάλεια, δεδομένου
του πληθωρισμού που βρίσκεται κοντά στο μηδέν. Αυτή ακριβώς ήταν η πρόταση του
Όσκαρ Λαφοντέν.

Αν όμως η γερμανική ­ ή η ιταλική ­ κυβέρνηση το αποτολμούσαν θα παραβίαζαν
αυτόματα το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα απαντούσε άμεσα εφαρμόζοντας ακόμη πιο σφιχτή
νομισματική πολιτική.

Το αποτέλεσμα θα ήταν ο περαιτέρω αποπληθωρισμός στη Γαλλία και την Ισπανία,
χώρες όπου η εσωτερική ζήτηση είναι ασθενής και το Σύμφωνο Σταθερότητας τηρείται.

Ανεργία

Υπάρχει, όμως, μια ακόμη λύση. Οι διαρθρωτικές αλλαγές. Αναγκαία συστατικά της
συνταγής για τη μεγάλη και διατηρήσιμη μείωση της τραγικά υψηλής ανεργίας στην
ζώνη ευρώ είναι η ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας όσον αφορά τις
προσλήψεις, τις απολύσεις και τους μισθούς.

Πώς είναι δυνατόν, όμως, οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι να δεχτούν λιγότερη σιγουριά
όσον αφορά την απασχόληση και τους μισθούς τους, όταν η νομισματική και η
δημοσιονομική πολιτική στην Ευρώπη δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο;

Είναι πολύ πιο πιθανό να δούμε ικανοποίηση των καταστροφικών αιτημάτων που
θέτουν τα συνδικάτα για αυξήσεις μισθών όπως για παράδειγμα συνέβη πρόσφατα με
το γερμανικό συνδικάτο Μετάλλου.

Επίσης, θα δούμε τις κυβερνήσεις να κάνουν κινήσεις προστατευτισμού των
εργαζομένων, όπως την πρόταση για το 35ωρο που προωθεί η Γαλλία.

Ομοσπονδία

Η σύγχυση των δυνάμεων που ασκούν την οικονομική πολιτική στην Ευρώπη θα
οδηγήσει στην άνοδο της ανεργίας και στην απογοήτευση του γερμανικού λαού για
την ΟΝΕ.

Ο μόνος λογικός δρόμος είναι η πραγματοποίηση βημάτων προς μια δημοκρατική
ομοσπονδιακή Ευρώπη.

Αυτό, όμως, σημαίνει ότι οι Γάλλοι θα χάσουν τον έλεγχο στην άσκηση της
ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής και οι Γερμανοί θα αποδεχτούν ότι οι
ψηφοφόροι του μεσογειακού κλαμπ της Ε.Ε. θα έχουν λόγο για το κοινό νόμισμα.