Η φορολογική επιβάρυνση των συνταξιούχων

Πολύ ενδιαφέρουσα και στοιχειοθετη-μένη η επιστολή του κ. Λουκά Χαρέμη (Αγία
Παρασκευή Αττικής), επί τιμή διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας του υπουργείου Οικονομικών.

«Συντάσσοντας τη δήλωση φορολογίας εισοδήματος οικ. τους 1998 διεπίστωσα με
έκπληξη ότι η συνολική φορολογική μου επιβάρυνση ανέρχεται στο 15% επί της
λαμβανομένης συντάξεως, εγγίζουσα σε δραχμές το ένα εκατομμύριο. Διερωτήθην,
μήπως κατατάσσομαι και εγώ στην κατηγορία των εκατομμυριούχων και δεν το γνωρίζω!

Αλλά, ο υπογράφων την παρούσα επιστολή δεν είναι παρά ένας συνταξιούχος του
Δημοσίου, αποζών αποκλειστικά και μόνο εκ της συντάξεως, μη έχων άλλους
πόρους. Προκειμένου να βεβαιωθώ εάν και στα προηγούμενα οικον. έτη η
επιβάρυνση ήταν τόσο υψηλή ανέτρεξα στο αρχείο μου και μετά από επεξεργασία
των σχετικών στοιχείων προέκυψαν τα ακόλουθα:. 1. οικον. έτος 1992 φορολ.
επιβάρυνση 5,9% επί των αποδοχών.

2. οικον. έτος 1993 φορολ. επιβάρυνση 5,6% επί των αποδοχών.

3. οικον. έτος 1994 φορολ. επιβάρυνση 8,3% επί των αποδοχών.

4. οικον. έτος 1995 φορολ. επιβάρυνση 8% επί των αποδοχών.

5. οικον. έτος 1996 φορολ. επιβάρυνση 12,7% επί των αποδοχών.

6. οικον. έτος 1997 φορολ. επιβάρυνση 12,6% επί των αποδοχών.

7. οικον. έτος 1998 φορολ. επιβάρυνση 14,9% επί των αποδοχών.

Η αλματώδης αυτή αύξηση της φορολ. επιβάρυνσης οφείλεται:

α. Στο υφιστάμενο επί μακρόν αφορολόγητο όριο.

β. Στη μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας και

γ. Στους υψηλούς φορολ. συντελεστές, αφού φορολογητέο εισόδημα 4-7
εκατομμυρίων δραχμών φορολογείται με συντελεστή 30%.

Είναι προφανές ότι, με το σημερινό αδυσώπητο και ανάλγητο φορολογικό καθεστώς,
οποιαδήποτε αύξηση των αποδοχών των εργαζομένων και συνταξιούχων είναι, στην
ουσία, χωρίς κανένα αντίκρυσμα, δοθέντος ότι το μεγαλύτερο ποσοστό
διολισθαίνει προς τη φορολογία, απορροφούμενο απ’ αυτήν, το εναπομένον δε
μικρό υπόλοιπο ουδόλως εξαρκεί για την κάλυψη του τρέχοντος πληθωρισμού.

Η ασκούμενη αναδιανεμητική πολιτική είναι άδικη, άνιση, αντιαναπτυξιακή,
κοινωνικά ανεπίτρεπτη και φορολογικά απαράδεκτη, αφού παραβιάζει απροκαλύπτως
την αρχή της ισότητας της οικονομικής θυσίας, εμπεριέχουσα άπαντα τα
χαρακτηριστικά μιας ασύγγνωστης και ασύμβατης αβελτηρίας εκείνων που
διαχειρίζονται την οικονομική πολιτική.

Για την άθλια αυτή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι εργαζόμενοι και
συνταξιούχοι οι ευθύνες των ταγών του συνδικαλιστικού κινήματος είναι
τεράστιες, αφού οι πράξεις και οι όλες ενέργειές τους υποδηλούν κομματική
ευτέλεια και εξευτελιστική υποδούλωση στις επιθυμίες και τα κελεύσματα των
εκάστοτε υπουργών».