Με δις ισόβια πλήρωσε τη ζήλεια

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα έγκλημα χωρίς αιτία. Ήταν η ζήλεια που
κατέτρωγε την ψυχή του δράστη, του 52χρονου Μιχάλη Λάμπρου, τον οποίο οι
συγχωριανοί του περιέγραψαν στις καταθέσεις τους με τα μελανότερα χρώματα,
σκιαγραφώντας το προτρέτο του κατηγορουμένου.

Ποτέ δεν μπόρεσαν να τον συγχωρέσουν, γιατί αναίτια σκόρπισε τον θάνατο.
Αφαίρεσε δύο ζωές συνανθρώπων του και τραυμάτισε ένα ακόμα άτομο, εκείνο το
απόγευμα της 16ης Οκτωβρίου 1993, βυθίζοντας στο πένθος το χωριό Δροσιά Ηλείας.

Θύματά του ήταν ο εξάδελφος του δράστη Αναστάσιος Λάμπρου και ο γαμπρός του
Γιώργος Αφράτης, ενώ τραυμάτισε και τη σύζυγο τού Αν. Λάμπρου, Ελένη.

Κανένας από όλους τους μάρτυρες που εξετάστηκαν στο δικαστήριο δεν μπόρεσε να
προσδιορίσει το κίνητρο που όπλισε το χέρι του κατηγορουμένου.

Τους πυροβολούσε συνέχεια

Και είναι χαρακτηριστικό, όπως αναφέρεται και στο παραπεμπτικό βούλευμα, ότι ο
Μιχάλης Λάμπρου εξακολουθούσε να πυροβολεί εις βάρος των θυμάτων του και αφού
αυτοί είχαν πέσει αιμόφυρτοι στο έδαφος. Ούτε αυτή η εικόνα, όμως, τον
αποθάρρυνε.

Εκείνος συνέχισε να δείχνει το σκληρό πρόσωπό του προς τα ανυπεράσπιστα θύματά
του. Λίγη ώρα αργότερα, οι δύο άνδρες ξεψύχησαν. Πιο τυχερή στάθηκε η σύζυγος
του ενός, η οποία τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά επέζησε..

Οι δικαστές τους Μεικτού Ορκωτού Εφετείου της Αθήνας, οι οποίοι ασχολήθηκαν με
την υπόθεση αυτή, δεν αναγνώρισαν κανένα ελαφρυντικό στον 52χρονο
κατηγορούμενο, τον οποίο καταδίκασαν δύο φορές σε ισόβια για τις
ανθρωποκτονίες και επιπλέον σε 19 χρόνια κάθειρξη για το αδίκημα της απόπειρας
ανθρωποκτονίας. Ουσιαστικά, επικύρωσαν την πρωτόδικη κρίση των συναδέλφων
τους, οι οποίοι είχαν εξαντλήσει και τα όρια της αυστηρότητάς τους με την
τιμωρία που του είχαν επιβάλει.

Οι δικαστές έλαβαν υπόψη τους τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το διπλό
έγκλημα, αλλά και την προσωπικότητα του δράστη. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι
δεν βρέθηκε ούτε ένας μάρτυρας υπεράσπισης να καταθέσει για τον Μιχάλη
Λάμπρου. Δεν βρέθηκε ένας δικός του άνθρωπος, ένας φίλος του, να πει μία καλή
κουβέντα. Να ελαφρύνει τη θέση του.

Επικαλέστηκε… μάγια

Αντ’ αυτού, οι δικαστές και οι ένορκοι άκουγαν μόνο αρνητικά σχόλια για το
πρόσωπο του ανθρώπου που είχαν απέναντί τους, στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
«Άτομο αντικοινωνικό, εριστικό, που συχνά έπαιζε χαρτιά». Έτσι περιέγραψαν οι
μάρτυρες τον κατηγορούμενο, ο οποίος προσπάθησε να δικαιολογήσει την
εγκληματική πράξη του υποστηρίζοντας ότι έφτασε στο σημείο να γίνει δολοφόνος,
γιατί πίστευε ότι η θεία του… τού είχε κάνει μάγια.

Και όταν έφτασε η ώρα της αγόρευσης, ο εισαγγελέας της έδρας κ. Αθανάσιος
Καφίρης ήταν αμείληκτος. Το κατηγορώ του για τον Μιχάλη Λάμπρου κατέληξε σε
πρόταση για την επιβολή της διπλής ισόβιας κάθειρξης, όσες και οι ζωές των
ανθρώπων που είχε αφαιρέσει.

Ο εισαγγελικός λειτουργός μίλησε για έγκλημα προσχεδιασμένο. «Ο κατηγορούμενος
­ τόνισε ο κ. Καφίρης ­ είχε σχεδιάσει τα πάντα. Και αυτό προκύπτει από το ότι
είχε δανειστεί χρήματα από τον ανιψιό του για να αγοράσει το όπλο. Είχε
φροντίσει, μάλιστα, να ενοικιάσει και ένα αυτοκίνητο για να παρακολουθεί,
στιγμή προς στιγμή, τις κινήσεις των υποψηφίων θυμάτων του.

Η κακία του, η ζήλεια, και ο αντικοινωνικός του χαρακτήρας ήταν που τον ώθησαν
να διαπράξει αυτό το έγκλημα». Οι συγγενείς των θυμάτων, πάντως, ξέσπασαν εις
βάρος του κατηγορουμένου, στον οποίο επιτέθηκαν την ώρα που έβγαινε από τη
δικαστική αίθουσα. Τον κτύπησαν φωνάζοντάς του: «Θα λιώσεις στη φυλακή».

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, που ξέρουν πως καμία καταδικαστική απόφαση δεν
είναι ικανή να ξαναφέρει στη ζωή τούς συγγενείς τους, η επιβολή της ανώτερης
ποινής στον κατηγορούμενο ήταν η μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση. Ήταν η τιμωρία
που του άξιζε για τα εγκλήματά του.