Η αλλαγή του ΠΑΣΟΚ στην αλλαγή της εποχής

Για να είμαστε εντός του κλίματος των ημερών, μια αναδρομή-χαιρετισμός στο
ΠΑΣΟΚ είναι απαραίτητη.

Το ΠΑΣΟΚ «συνελήφθη» σαν προέκταση του αντιχουντικού ΠΑΚ (που για τους κάτω
των 30 ετών είναι γνωστό περισσότερο σαν διαφημιστικό της ομώνυμης μπαταρίας)
με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Όπως είπε και ο Θεόδωρος Πάγκαλος στην προσυνεδριακή του ομιλία, στο Χίλτον,
το ΠΑΣΟΚ ήρθε να καλύψει το κενό που είχε αφήσει πίσω της η παλαιά Ένωσις
Κέντρου και να πάρει στους κόλπους του (να εγκολπωθεί) εκείνη τη μερίδα της
Αριστεράς που δεν αναγνωριζόταν πια στο διασπασμένο κόμμα (Εσ. και Εξ.).

Πράγματι, η ανοδική πορεία του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε από τη Μεταπολίτευση και μετά,
αφού φρόντισε πρώτα να ξεκαθαρίσει τις σχέσεις του με τους εν δυνάμει
συμμάχους του της Δημοκρατικής Άμυνας και με τα γκρουπούσκουλα της έξω Αριστεράς.

Διπλασιάζει τους οπαδούς του από τη μία εκλογική αναμέτρηση στην άλλη, ώσπου
το ’81 γίνεται εξουσία. Που αντί να φθαρεί με τη φυσιολογική φθορά κάθε
κυβέρνησης, κρατεί γερά ένα συμπαγές ποσοστό της τάξεως του 40% στις
αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις του ’89-’90, ώσπου να ξαναπάρει τα ηνία
της κυβέρνησης στο 1993, τα οποία και θα διατηρήσει έκτοτε.

«Η ανοδική πορεία του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε από τη Μεταπολίτευση και μετά, αφού φρόντισε πρώτα να ξεκαθαρίσει τις σχέσεις του με τους εν δυνάμει συμμάχους του»

Όλα αυτά σημαίνουν (όπως το τόνισε στην επίσης προσυνεδριακή ομιλία του στο
«Παρκ» ο Γιώργος Ρωμαίος) ότι: για πρώτη φορά η χώρα μας μέσα σε αυτό τον
αιώνα συμπληρώνει μια συνεχή 25ετία ειρήνης και κανονικής λειτουργίας του
δημοκρατικού πολιτεύματος, ενώ τη μερίδα του λέοντος στο διάστημα αυτό την
έχει το ΠΑΣΟΚ, με 17χρονη νομή της εξουσίας.

Αυτονόητο για ένα ή μία κάτω των τριάντα. Διόλου αυτονόητο για όποιον ξεπερνά
την ηλικία αυτή. Επίτευγμα για τους παλιότερους, εθισμός για τους αναγνώστες
των «in» περιοδικών της νεολαίας και τους θαμώνες των «face control» κέντρων διασκέδασης.

Ενώ για μας το face control το έκανε ο μπάτσος ή μπασκίνας, όπως τον λέγαμε, ή
ο ΚΥΠατζής (μανούλες στο κυνήγι των αριστερών), σήμερα γίνεται από τους
μυώδεις μπράβους των νάιτ και λάιτ ον λάιν μπάι κέντρων και «σουβαδόν»
ινστιτούτων αδυνατίσματος.

Πού βρίσκεται τώρα το πρόβλημα: ότι η καλοπέραση αυτή των Ελλήνων, που αλλιώς
είχαν διδαχτεί από τους πατέρες και τις μάνες τους τούς άγραφους νόμους της
επιβίωσης, δημιουργεί και την αμνησία για την πραγματική μεταπελευθερωτική
ιστορία του τόπου μας.

Που είναι γεμάτη αναστατώσεις, ακυρώσεις, αναιρέσεις, διαμελισμούς, φυλακές κι
εξορίες για τους αντιφρονούντες.

Έτσι, ακούγεται συχνά τώρα τελευταία το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει μόνο η ΟΝΕ.
Υπάρχει και η «ψυχή» και τα ιδανικά της φυλής.

Αλλά αν τους πεις ότι γι’ αυτά ακριβώς τα ιδανικά πρέπει να μπούμε στην ΟΝΕ,
γιατί αλλιώς θα μοιάζουμε τα ά-ριζα νούφαρα που τα παρασέρνει το κάθε ρεύμα,
περιτριγυρισμένα από κλαίουσες ιτιές ­ αν τους πεις ότι κάθε πολυεθνική θα
μπορεί να προκαλεί αναστάτωση της δραχμής και της οικονομίας, ότι θα μείνουμε
δεμένοι αιώνια στο άρμα των Αμερικανών, ενώ με την Ευρώπη μπορεί (χωρίς να
είναι διόλου σίγουρο), ενδέχεται και να τη γλιτώσουμε, τότε θα σου πουν ότι
κρατάς μπακαλοτέφτερο και ότι η δύναμη στον άνθρωπο δεν είναι το πορτοφόλι,
αλλά ο ψυχικός του κόσμος.

Έτσι είναι. Μόνο που ο δεύτερος καθορίζεται εν πολλοίς από τις τραπεζικές
καταθέσεις. Τουλάχιστον εμείς, οι παλαιομαρξιστές, αυτό πιστεύουμε. Το πίστευε
όμως και ο Μπαλζάκ, πριν από τον Μαρξ. Και όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς πριν
διηγηθούν μια ιστορία αρχίζουν με την κοινωνική και οικονομική περιγραφή των
ηρώων τους.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο ίδιο το Κίνημα του ΠΑΣΟΚ. Παλιά λέγαμε πως μοιάζει
με το καρπούζι. (Γιατί όπως το καρπούζι είναι προσιτό σε όλους). Το οποίο
είναι πράσινο από έξω, κόκκινο από μέσα με πολλά «μαύρα» κουκούτσια.

Ήρθε η στιγμή, λοιπόν, σαν ώριμο καρπούζι μιας 25ετίας, να ξεσποριαστεί από τα
μαύρα κουκούτσια του, γιατί αυτά μόνον κακό κάνουν στο στομάχι.

Από τη λέξη έθνος πηγάζει και ο διεθνισμός και ο εθνισμός και ο εθνικισμός.
Διαλέγετε και παίρνετε.

Στις γαλλικές ευρωεκλογές, λόγου χάρη, εκτός από τα δύο μεγάλα κόμματα,
κατεβαίνει και ένα κόμμα του εθνισμού, που το αντιπροσωπεύει ο ανανήψας δεξιός
Πασκουά, ένα κόμμα εθνικιστικό, με τους ακροδεξιούς Λεπέν και Μεγκρέ, και ένα
πατροπαράδοτο διεθνιστικό, το ΚΚΕ Γαλλίας.

Σε μας όσοι κραδαίνουν την παντιέρα του εθνικισμού και του σοσιαλισμού μπορούν
από τη σύνθεση αυτή να καταλήξουν σε κάτι που οι ίδιοι είμαι σίγουρος ότι το
απεχθάνονται. Ο εθνικοσοσιαλισμός, παντού στον κόσμο, όπου εμφανίζεται, μόνο
ρίγη ανατριχίλας μπορεί να φέρει.