«Γιατί θέλετε να έρθετε στην Αμερική;»

«Θέλω οπωσδήποτε να έρθω για μερικά χρόνια σε κάποιο καλό Πανεπιστήμιο της
Αμερικής» μού είπε αμέσως μόλις πιάσαμε κουβέντα.

«Μα για ποιον λόγο να ‘ρθεις στην Αμερική, όταν είσαι στη Γαλλία, σε ένα
από τα καλύτερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης;» τού απάντησα.

«Ξέρεις, ό,τι και να λέμε, η Ευρώπη βρίσκεται σε παρακμή. Και πολλοί
καθηγητές Πανεπιστημίου, σαν και μένα, θεωρούν ότι αυτή τη στιγμή η χώρα που
πρέπει όλοι να παρακολουθούμε είναι η Αμερική» μού απάντησε χωρίς περιστροφές…

«Μα τι λες τώρα. Εδώ οι πολιτικοί πήγαν να ρίξουν τον πρόεδρο, επειδή είχε
μια γκομενίτσα και προσπάθησε να το κρύψει» του αντέτεινα…

«Ναι, αλλά ο κόσμος τον στήριξε και οι πολιτικοί… έχασαν στο δικό τους
γήπεδο. Και αυτό ακόμη έχει πολύ ενδιαφέρον για την αμερικανική κοινωνία που
φαίνεται να βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο» μου απάντησε.

«Μπορώ να καταλάβω ότι θέλεις να έρθεις στην Αμερική για να δεις πώς
σκέφτονται εδώ οι άνθρωποι, πώς λειτουργεί το σύστημα, πώς βγαίνουν οι
αποφάσεις. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η ισοπεδωτική αντιμετώπιση
για τη Γηραιά Ήπειρο» επέμεινα.

«Κοίταξε να δεις. Η Ευρώπη, ίσως πρώτη φορά, βρίσκεται πίσω σχεδόν σε όλους
τους τομείς σε σχέση με τις ΗΠΑ. Και δεν μιλάω μόνο για την τεχνολογία ή την
ιατρική, στις οποίες οι Αμερικανοί βρίσκονται μία γενιά μπροστά από μας, λόγω
χρημάτων. Μιλάω και για μία πολιτιστική επικράτηση, η οποία βασίζεται στο
διεθνές μάρκετινγκ και φαίνεται στην καθημερινή μας ζωή. Από τη μουσική που
ακούν τα παιδιά μας, από τον τρόπο που ντύνονται, από το φαγητό που τρώνε, από
τα κινηματογραφικά έργα και τις τηλεοπτικές σειρές που βλέπει ο περισσότερος
κόσμος. Είμαστε στην περίοδο του “Τιτανικού” και της Κόκα-Κόλα, του Ίντερνετ
και του Μακ Ντόναλντς»…

«Ναι, αλλά η “Ζωή είναι υπέροχη” είχε ρεκόρ εισιτηρίων ξένης ταινίας και
σάρωσε όλες τις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Στην Ουάσιγκτον διευθυντής της Όπερας
είναι ο Ντομίνγκο, ενώ το νέο Σκαθάρι της Φολκσβάγκεν σκίζει σε πωλήσεις…».

«Δεν είπα ότι η Ευρώπη έχει παραδοθεί άνευ όρων σε όλους τους τομείς. Όμως
έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη. Και τις επόμενες ημέρες ευρωπαϊκά αεροπλάνα
θα αρχίσουν να βομβαρδίζουν, μέσα στην Ευρώπη, γιουγκοσλαβικούς στόχους. Για
να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, ουσιαστικά, νέου αλβανικού
κρατιδίου, το οποίο, όπως έγραψε και ο Κίσινγκερ, αποτελεί την καλύτερη
συνταγή για την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων…».