Το παζάρι με τις Σεϋχέλλες

Αμπντουλάχ Οτζαλάν. «Οι Τούρκοι μπλοφάρουν, προσδοκώντας στην υποχωρητικότητα της Ελλάδας, την οποία και εκμεταλλεύονται», έλεγε στον Καλεντερίδη

Εγώ την ίδια μέρα 5/2/99 τηλεφώνησα στον αρχηγό της ΕΥΠ, τον ενημέρωσα ότι ο
φίλος μας έστειλε ένα γράμμα στον υπουργό το οποίο έπρεπε να δει και ο ίδιος
και ότι είχαμε μεταβολή δεδομένων και θα πρέπει να διαβάσει αυτήν τη στιγμή το
άρθρο του Γκιουνάι Ασλάν για να καταλάβει την καινούργια κατάσταση που είχε
δημιουργηθεί. Ο κ. πρέσβης ανησυχώντας για την κατάσταση, έδωσε στον κ.
Παπαϊωάννου το τηλέφωνο ένος φίλου του που είχε ισχυρούς δεσμούς με τις
Σεϋχέλες, για να εξεταστεί το ενδεχόμενο χορήγησης πολιτικού ασύλου και
διπλωματικού διαβατηρίου από τη χώρα αυτή στον Οτζαλάν και στη συνέχεια να
πραγματοποιηθεί η αποχώρησή του από το Ναϊρόμπι στις Σεϋχέλες.

Το υπουργείο Εξωτερικών επικοινώνησε με τον φίλο του κ. πρέσβη και κατόπιν
μάθαμε ότι οι Σεϋχέλες δέχτηκαν καταρχάς να φιλοξενήσουν το άτομο που πρότεινε
ο μεσολαβητής, χωρίς να αποκαλύψει τα πραγματικά στοιχεία ταυτότητας, έναντι
κάποιου χρηματικού ποσού. Αποφασίστηκε ο κ. Αριστείδου να μεταβεί στις
Σεϋχέλες και ο φίλος του πρέσβη να μας επισκεφθεί στο Ναϊρόμπι. Εν τω μεταξύ
από ότι άκουσα από τον ίδιο τον κ. Παπαϊωάννου, ο πρέσβης της Ελλάδας στη
Νότιο Αφρική προωθούσε τη χορήγηση ασύλου εκεί. Ο κ. Αριστείδου έψαχνε να βρει
λεφτά στην Ελλάδα από την ελληνική κυβέρνηση για να τα δώσει στις Σεϋχέλες και
να επιτευχθεί ο στόχος. Τελικά δεν βρήκε λεφτά στην Ελλάδα και πήγε στην
Ευρώπη, όπου, όπως μου είπε, η οργάνωση των Κούρδων του έδωσε 1.000.000 δολάρια.

Ταυτόχρονα ο Αριστείδου είχε κανονίσει να έρθουν στο Ναϊρόμπι δύο στελέχη για
την προστασία του Οτζαλάν, από τα τέσσερα που είχε υποσχεθεί ο αρχηγός της ΕΥΠ
στον ίδιο τον Οτζαλάν. Τα δύο αυτά άτομα ήρθαν στο Ναϊρόμπι, δεν μπόρεσαν όμως
να μπουν γιατί είχαν προσφυγικά διαβατήρια Ελλάδας και γύρισαν πίσω. Στη θέση
τους κατέφθασαν η Ντιλάν και η Νουζιάν.

Την Πέμπτη 11/2/99 η κατάσταση είχε διαμορφωθεί ως εξής: Μέχρι τότε όλες οι
επικοινωνίες της ομάδας Οτζαλάν με την Ελλάδα ελέγχονταν ασφυκτικά και
προσωπικά από εμένα. Μέσα στην πρεσβευτική κατοικία δεν υπήρχε υπεραστικό
τηλέφωνο και ούτε χρησιμοποιήθηκε ποτέ οποιαδήποτε κινητή – δορυφορική
τηλεφωνική συσκευή. Η τηλεφωνική επικοινωνία γινόταν ως εξής: Έπαιρνα τη Μέλσα
και την υποχρέωνα να μιλάει στη Ροζερίν μόνο στα ελληνικά, μεταφέροντας
κωδικοποιημένες τις ελάχιστες οδηγίες του Οτζαλάν. Μέχρι το διάστημα αυτό ποτέ
δεν έγινε καμία τηλεφωνική επικοινωνία ερήμην μου και ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε
άλλη γλώσσα πλην της ελληνικής. Μέχρι τότε κανένας Κούρδος δεν γνώριζε την
έδρα του Οτζαλάν εκτός από τον υπεύθυνο Ευρώπης και τα άτομα που δεν μπόρεσαν
να μπουν στην Κένυα.

Επίσης, μέχρι την ημέρα εκείνη, εγώ προσωπικά αλλά και όλοι οι άλλοι
εμπλεκόμενοι στην υπόθεση δεν αντιληφθήκαμε οποιαδήποτε παρακολούθηση των
κινήσεών μας. Ειδικά όταν κινούμασταν εποχούμενοι, πρόσεχα και δεν αντιλήφθηκα
ποτέ καμία παρακολούθηση. Την κατάσταση αυτή την ανέφερα στον αρχηγό της ΕΥΠ.
Από την Πέμπτη άρχισαν οι έντονες πιέσεις για μετεγκατάσταση του Οτζαλάν σε
χώρο εκτός εθνικών χρωμάτων. Φυσικά οι οδηγίες της Αθήνας μεταβιβάζονταν με
απόλυτη ακρίβεια στον Οτζαλάν, ενισχυόμενες με την απαραίτητη
επιχειρηματολογία. Συναντούσαμε όμως δυσπιστία και σθεναρή αντίσταση από τον
Οτζαλάν, ο οποίος ζητούσε ως προϋπόθεση για να εγκαταλείψει την κατοικία
έγκυρο διαβατήριο στο χέρι του από χώρα που θα του χορηγούσε πολιτικό άσυλο
και ασφαλείς εγγυήσεις από τη χώρα μας και την Κένυα για την απομάκρυνσή του
από το Ναϊρόμπι.

Στο μεταξύ η πλευρά Οτζαλάν όταν άρχισε να δέχεται σοβαρές πιέσεις για την
αποχώρηση από την κατοικία, ειδοποίησε δικηγόρους για να διασφαλίσουν τη
νομιμοποίηση της αιτήσεως χορήγησης πολιτικού ασύλου που είχαν υποβάλει στην
πρεσβεία. Μάθαμε ότι αναμένεται η άφιξη δικηγόρου από Ελλάδα και Ευρώπη.
Κατόπιν αυτού ενημερώσαμε την ΕΥΠ και το ΥΠΕΞ για το γεγονός αυτό. Την
Παρασκευή για πρώτη φορά είχαμε διαφοροποίηση των θέσεών μας. Το ΥΠΕΞ και η
ΕΥΠ δίνουν εντολή να μετεγκατασταθεί ο Οτζαλάν στις εγκαταστάσεις της
Μητρόπολης. Ο κ. Αριστείδου είχε φτάσει στις Σεϋχέλες στις 10.00 της
Παρασκευής και μας δίνει ασαφείς απαντήσεις για την πορεία χορήγησης του
διπλωματικού διαβατηρίου.

Το βράδυ της Παρασκευής 12/2/99 μας δίνεται εντολή για μετεγκατάσταση στη
Μητρόπολη, η οποία αφενός μεν δεν γίνεται αποδεκτή από τον Οτζαλάν, αφετέρου
δε είναι αδύνατο να υλοποιηθεί, αφού στη Μητρόπολη κυκλοφορούν ύποπτα άτομα με
πολιτικά. Το ίδιο βράδυ γίνεται επαφή με επιχειρηματία που δραστηριοποιείται
στην Κένυα, για μετεγκατάσταση του Οτζαλάν σε τουριστικό θέρετρο και εκείθεν
λάθρα μετακίνησή του στις Σεϋχέλες. Ταυτόχρονα, επεξεργαζόμαστε σχέδιο
μετάβασης οδικώς με τα αυτοκίνητα της πρεσβείας στην Τανζανία και εκείθεν
λάθρα μετακίνηση προς Σεϋχέλες. Και τα δύο σχέδια γίνονται κατ’ αρχήν αποδεκτά
από τον Οτζαλάν, ο οποίος ήδη υποχωρεί από τις αρχικές του θέσεις στο σημείο
που αφορά τη διασφάλιση της μετακίνησής του και ότι μόνο πλέον ως μοναδική
προϋπόθεση για εγκατάλειψη της κατοικίας του πρέσβη θέτει την ύπαρξη στα χέρια
του ισχυρού διαβατηρίου των Σεϋχελών με τα δικά του στοιχεία και με όλα τα
εχέγγυα της πολιτογράφησής του.

Σε επικοινωνία που είχα εγώ προσωπικά με τον Αριστείδου που ήταν στις Σεϋχέλες
του τόνισα την κρισιμότητα της κατάστασης και του ζήτησα να εξαντλήσει τις
δυνατότητές του και να πετύχει έκδοση διαβατηρίου την ίδια ημέρα. Εκείνος μου
είπε ότι υπάρχουν ελπίδες και ότι σε περίπτωση που πάρει το διαβατήριο θα το
στείλει το Σάββατο το πρωί με κατάλληλο πρόσωπο στο Ναϊρόμπι. Τα διαβατήρια
δεν ήρθαν ποτέ και έτσι ματαιώθηκαν και οι δύο επιχειρήσεις.

Το Σάββατο 13/2/99 κατέφθασε στο Ναϊρόμπι ο δικηγόρος κ. Φ. Κρανιδιώτης, ο
οποίος ζήτησε από την πρεσβεία να συναντηθεί με τον πελάτη του. Ο δικηγόρος
οδηγήθηκε στον πελάτη του και απομονώθηκαν και συζήτησαν για κάποιο χρονικό
διάστημα. Στην συνέχεια ο κ. Κρανιδιώτης μας είπε για τις πιέσεις που δέχεται
ο πελάτης του και αναφέρθηκε στους κινδύνους που διατρέχει αν εγκαταλείψει την
πρεσβεία μας. Μας είπε ότι θα αποχωρήσει το συντομότερο δυνατό και ότι θα
συζητήσει το θέμα με τον υπουργό Εξωτερικών.

Στο μεταξύ, το Σάββατο οι πιέσεις από την Αθήνα για απομάκρυνση έγιναν
αφόρητες. Εγώ προσωπικά δέχτηκα μομφές από τον αρχηγό της ΕΥΠ ότι στηρίζω και
ότι συμβουλεύω τον Οτζαλάν και ότι κανονικά δεν έπρεπε να μείνω εκεί. Μου
ζήτησε δε να αποχωρήσω το ταχύτερο δυνατό. Προγραμμάτισα την αναχώρησή μου την
13/2, ώρα 23.30, με το ίδιο αεροπλάνο που θα έφευγε ο δικηγόρος Κρανιδιώτης. Ο
διοικητής της ΕΥΠ μου είπε ότι στέλνει τέσσερις άνδρες της ΕΥΠ για να
κανονίσουν την εκκένωση της πρεσβευτικής κατοικίας από τον Οτζαλάν και την
ομάδα του. Του γεγονότος έλαβαν γνώση και ο δικηγόρος του Οτζαλάν και μέλη από
την συνοδεία του που τους εξήγησα ότι πρόκειται για τη φρουρά που ο ίδιος ο
Οτζαλάν έχει ζητήσει. Φυσικά δεν έγινα πιστευτός, λαμβανομένου υπόψη του
κλίματος που είχε δημιουργηθεί και των αφόρητων πιέσεων που δέχονταν να
εγκαταλείψουν την κατοικία. Σημειώνεται ότι ο κ. Παπαϊωάννου το Σάββατο είχε
ζητήσει από τον πρέσβη να πληρώσει “μπράβους” ντόπιους από το Ναϊρόμπι για να
βγάλουν τον Οτζαλάν βίαια από την πρεσβευτική κατοικία. Δεν θυμάμαι να άκουσα
τη λέξη “μπράβοι”, όμως το ζητούμενο ήταν αυτό.

Ο κ. πρέσβης δήλωσε ότι αυτό που ζητούν ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί. Τις
βραδινές ώρες της ίδιας ημέρας πήγαμε στην πρεσβεία με τις αποσκευές μας, αφού
αποχαιρέτησα τον Οτζαλάν. Μαζί μας ήταν οι Κρανιδιώτης, Ντιλάν και Νουζιάν. Οι
Ντιλάν και Νουζιάν πήγαν στην πόλη για να κάνουν τις δουλειές τους και ο κ.
Κρανιδιώτης, ο πρέσβης και εγώ πήγαμε στην πρεσβεία για να αναχωρήσουμε για το
αεροδρόμιο στις 22.00. Όταν τέλειωσαν οι Ντιλάν και Νουζιάν τις δουλειές τους
ήρθαν στην πρεσβεία. Εκεί πήρα τηλέφωνο τον αρχηγό της ΕΥΠ και του είπα ότι σε
λίγο αναχωρώ για την Ελλάδα. Τότε πάλι, σε κλίμα έντασης και αφού μου είπε ότι
στηρίζω τον Οτζαλάν, μου είπε να πάω και σε δέκα λεπτά να τον βγάλω έξω από
την πρεσβευτική κατοικία.

Εκεί του είπα ότι η εντολή ήταν πρακτικώς αδύνατο να εφαρμοστεί αφού ο Οτζαλάν
ήταν κατά 40 κιλά βαρύτερος από εμένα και παράλληλα συνοδευόταν από τέσσερα
άτομα. Έκλεισε το τηλέφωνο και μετά από λίγο μου τηλεφώνησε ο αστυνόμος
Τζοβάρας. Μου είπε ότι τρεις υπουργοί είναι δίπλα του και με διατάζουν να τους
πετάξω έξω χρησιμοποιώντας ανήθικες και υβριστικές φράσεις για τον Οτζαλάν και
την ομάδα του. Εμένα προσωπικά με απείλησε και μου είπε ότι “μόλις επιστρέψω
στην Ελλάδα θα με αποστρατεύσουν”. Σε αυτήν τη φάση ακολούθησε έντονη
λογομαχία. Με τις φωνές άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα στο δωμάτιο από το
διάδρομο, όπου βρισκόταν, και ο δικηγόρος Κρανιδιώτης, ο οποίος και ήταν
αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού. Στη συνέχεια ενημέρωσα ότι επιστρέφω στην
Αθήνα. Μετά από λίγο η Ντιλάν στη διάρκεια ενός τηλεφωνήματος του πρέσβη με
τον κ. Παπαϊωάννου, αντιλαμβανόμενη την τεράστια πίεση που ασκούνταν και τα
τεκταινόμενα, έβγαλε ένα πιστόλι από την τσάντα της και βάζοντάς το κάτω από
το σαγόνι της απείλησε ότι θα αυτοκτονήσει. Τότε ήρθε η εντολή από την Αθήνα
να σταματήσουν εντελώς οι διαπραγματεύσεις μέχρι να έρθουν οι τέσσερις
συνάδελφοι από την Αθήνα την Κυριακή 14/2.