Όλοι θέλουν συμφωνία, αλλά…

Το φάντασμα μίας «συμφωνίας» ­ με εισαγωγικά πλέον, μιας και σε δύο εβδομάδες
αρχίζει το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ­ πλανάται και σήμερα στη συνεδρίαση της
Πολιτικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ. Όλα τα κορυφαία στελέχη που μετέχουν στο
κορυφαίο όργανο του κυβερνώντος κόμματος ευνοούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο
μία «τεχνική» συμφωνία, που θα κάνει δυνατή την εκπροσώπηση όλων των
«ρευμάτων» στη νέα Κεντρική Επιτροπή.

«Τεχνικές»

Οι προτάσεις για την όποια συμφωνία είναι πλέον κατ’ ανάγκην «τεχνικές», αφού
δεν επετεύχθη πολιτική συμφωνία μεταξύ «εκσυγχρονιστών» και
«τσοχατζοπουλικών», όλους τους προηγούμενους μήνες. Στό πλαίσιο αυτό
συζητιούνται δύο λύσεις ­ η πρώτη είναι η αύξηση των τακτικών μελών της
Κεντρικής Επιτροπής σε 180, από 150 που είναι σήμερα. Η δεύτερη ­ η συζήτησή
της άρχισε μετά τα αποτελέσματα των εσωκομματικών εκλογών για την ανάδειξη των
συνέδρων ­ είναι η αύξηση του ποσοστού σταυροδότησης στην ψηφοφορία για την
Κεντρική Επιτροπή, από 40% σε 60%.

Ανατροπή

Οι δύο αυτές προτάσεις έχουν ήδη συζητηθεί ανεπίσημα και δεν έχουν απορριφθεί,
όπως και δεν έχουν υιοθετηθεί, τόσο από την πλευρά της πλειοψηφίας όσο και από
την πλευρά της μειοψηφίας.

Όλες αυτές οι κινήσεις άρχισαν να επανέρχονται στην επιφάνεια από τη στιγμή
που όλες οι πλευρές ­ ανεπίσημα ­ συμφώνησαν ότι οι συσχετισμοί που υπήρχαν
στο προηγούμενο Συνέδριο έχουν τώρα σχεδόν πλήρως ανατραπεί. Η πλευρά της
εσωκομματικής μειοψηφίας δεν κατορθώνει να συγκεντρώσει το 40% των συνέδρων,
που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει ­ λόγω του συστήματος σταυροδότησης που
ισχύει ­ περίπου τον ίδιο αριθμό μελών με του ’96 στην Κεντρική Επιτροπή.

Σταυροδότηση

Η εκτίμηση αυτή οδήγησε ορισμένα στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης στην
«μαύρη» πρόβλεψη ότι το «μπλοκ» τους θα μπορούσε ακόμα και να τριχαστεί ­ από
τη στιγμή που κάποιοι θα έμεναν αναγκαστικά εκτός εσωκομματικής λίστας ­ με
αποτέλεσμα να προκρίνουν ακόμα και την αύξηση του ποσοστού σταυροδότησης στο
60% (κάτι που δεν γινόταν αποδεκτό μόλις πριν από λίγες ημέρες), ίσως και σε
συνδυασμό με την αύξηση των μελών της Κεντρικής Επιτροπής, που θα διασφάλιζε
και τον έλεγχό της από τους «εκσυγχρονιστές» και την πλήρη εκπροσώπηση των
στελεχών της μειοψηφίας.

Για παράδειγμα, αν η σταυροδότηση ανεβεί στο 60% και τα μέλη της Κεντρικής
Επιτροπής παραμείνουν 150, οι εκσυγχρονιστές μπορούν να εκλέξουν οπωσδήποτε 90
­ περίπου όσους και το ’96 ­ και η εσωκομματική αντιπολίτευση 50-60, δηλαδή
ελαφρά λιγότερους σε σχέση με το ’96. Αν όμως αυξηθούν τα μέλη της Κ.Ε., οι
«εκσυγχρονιστές» προσδοκούν 110 μέλη ­ κάτι που θα έδινε διέξοδο και σε
φιλοδοξίες που έχουν εκδηλωθεί ­, ενώ η «άλλη πλευρά» 70 μέλη, κάτι που επίσης
θα μπορούσε να μειώσει τις εντάσεις που εκδηλώνονται, λόγω του φόβου τής μη επανεκλογής.

Σημειώνεται, πάντως, ότι στον χώρο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης
εμφανίζονται και άλλες απόψεις ­ για παράδειγμα, υπάρχουν στελέχη που θεωρούν
ότι θα υπάρξουν εξελίξεις μετά τις εκλογές του Ιουνίου και προτιμούν να μη
«νομιμοποιήσουν» το Συνέδριο, έστω και ως υποψήφιοι για την Κεντρική Επιτροπή.

Καθαρές λύσεις

Από την άλλη πλευρά, ορισμένα στελέχη των «εκσυγχρονιστών» προκρίνουν τις
«καθαρές λύσεις» ­ με την έννοια ότι θα επιθυμούσαν να εξαντλήσουν την
οργανωτική τους υπεροχή καταλαμβάνοντας πάνω από 110-120 θέσεις στην Κεντρική
Επιτροπή, υποχωρώντας μόνο σε μία άτυπη συμφωνία με την πλευρά των
«τσοχατζοπουλικών» για τον «αποκλεισμό» των σκληρών της εσωκομματικής
αντιπολίτευσης από τη νέα Κεντρική Επιτροπή.