Από το κυνήγι κομμουνιστών στις γαργαλιστικές φωτογραφίες

«ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ» της CIA, χωρίς όμως και την αποτελεσματικότητά της, η ΕΥΠ (Εθνική
Υπηρεσία Πληροφοριών), πρώην ΚΥΠ, στη διαδρομή των 46 χρόνων της παρουσίας της
δεν έχει να επιδείξει ιδιαίτερες επιτυχίες. Βασικό της χαρακτηριστικό,
άλλωστε, υπήρξε η εσωστρέφεια με πρώτο στόχο τον κομμουνισμό, τη δράση των
κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης κατά την πρώτη οκταετία του Κ.
Καραμανλή, των αντιδικτατορικών κινήσεων την περίοδο της χούντας και τη
συλλογή γαργαλιστικών φωτογραφιών και την τηλεφωνική υποκλοπή σεξουαλικών
εκμυστηρεύσεων πολιτικών ανδρών την τελευταία εικοσαετία!

Από το ’53

Η ΕΥΠ γεννήθηκε ως ΚΥΠ στις 9 Μαΐου 1953 με τον ενεργό ρόλο του σταθμάρχη,
τότε, της CIA Ελληνοαμερικανού Τομ Καραμεσίνη, και χρησιμοποιήθηκε τη μακρά
περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ως «θυγατρική εταιρεία» της μητρικής του Λάγκλεϊ,
μόνο στον τομέα της συλλογής πληροφοριών στον τομέα του «εσωτερικού κινδύνου»,
του κομμουνισμού.

Παράλληλα η τότε ΚΥΠ και σήμερα ΕΥΠ διαμόρφωσε την προσωπικότητά της στο
πνεύμα του αμερικανικού Πενταγώνου, όπου κυριαρχούσε η αντίληψη ότι «μία μικρή
χώρα, όπως δεν έχει τη δυνατότητα να ασκεί μία ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική,
το ίδιο δεν έχει τη δυνατότητα να ασκεί μία αυτόνομη πολιτική Πληροφοριών».

Ο πρώτος και μακροβιότερος διοικητής της, ο Αλέξανδρος Νάτσινας, παρά τις
θρυλικές διαστάσεις που είχαν δοθεί στην προσωπικότητά του, δεν κατόρθωσε να
επιδείξει στους δύο βασικούς τομείς της Υπηρεσίας (κατασκοπεία και
αντικατασκοπία) παρά μηδαμινό έργο, σε σημείο που και αυτή η CIA στις αρχές
της δεκαετίας του ’60, σε έκθεσή της, να την αποκλείει από τις 100 πρώτες
υπηρεσίες πληροφοριών του κόσμου!

Η ΕΥΠ στα τριάντα πρώτα χρόνια της ζωής της λειτούργησε ως παραπληρωματική
γωνία του στρατιωτικού δόγματος, του «κινδύνου από Βορρά» και ως βασική αρχή
χρησιμοποίησε να προβοκάρει κάθε προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας της χώρας
στα δειλά βήματά της να διευρύνει ακόμη και τις οικονομικές σχέσεις της χώρας
μας με τους Βαλκάνιους γείτονες, και πολύ περισσότερο με το ευρύτερο
«ανατολικό μπλοκ».

Σοβιετολόγοι

Αλέξανδρος Νάτσινας. Ο πρώτος αρχηγός της ΚΥΠ – Κυριάκος Παπαγεωργόπουλος. Ανέλαβε μετά τα Ιουλιανά – Αλέξανδρος Χατζηπέτρος. Ο πρώτος αρχηγός της χούντας

Την περίοδο αυτή η ΚΥΠ πλαισιώνεται με «ειδικούς σοβιετολόγους», πρώην
«μεταμελημένους» κομμουνιστές ­ χαρακτηριστικότερη περίπτωση ο Γ. Γεωργαλάς, ο
οποίος από εκφωνητής του σταθμού του εκτός νόμου Κομμουνιστικού Κόμματος στη
Βουδαπέστη, εγκαθίσταται στην Υπηρεσία Πληροφοριών ως «αναλυτής» και
ιδεολογικός καθοδηγητής των μυστικών υπηρεσιών της χώρας.

Είναι το διάστημα κατά το οποίο στο υπουργείο Προεδρίας διαμορφώνεται η
«υπηρεσία ψυχολογικού πολέμου», υπό τον στρατηγό Γωγούση, στέλεχος τον
Γεωργαλά και «επιτελείς» τον Γ. Παπαδόπουλο, τον Ν. Μακαρέζο, τον Μ. Ρουφογάλη.

Η «υπηρεσία» επεξεργάζεται το περιβόητο «Σχέδιο Περικλής» και πρωτοστατεί στο
σχέδιο βίας και νοθείας των εκλογών του 1961.

Στη δραστηριότητα της ΚΥΠ καταγράφεται η δημιουργία και καθοδήγηση των
παρακρατικών οργανώσεων και αδιευκρίνιστος παραμένει ο ρόλος της στη δολοφονία
του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Μάιο του 1963 στη Θεσσαλονίκη.

Το μικρό διάλειμμα της διακυβέρνησης της χώρας από την Ένωση Κέντρου και τον
Γεώργιο Παπανδρέου, και παρά την τοποθέτηση στην ηγεσία της ΚΥΠ δημοκρατικών
αξιωματικών υπό τον στρατηγό Αγόρο και υπαρχηγό τον συνταγματάρχη Αλέξανδρο
Παπατέρπο, η δομή της ΚΥΠ παραμένει αναλλοίωτη.

Υπονόμευση

Η υπεύθυνη κυβέρνηση στις αρχές του 1964 αποφασίζει ότι το συμφέρον της χώρας
υπαγορεύει την καλλιέργεια καλών σχέσεων με τη Βουλγαρία, η ΚΥΠ δυναμιτίζει
αυτό το «άνοιγμα» και σκηνοθετεί «κατασκοπευτικό επεισόδιο» με «δράστη» τον
στρατιωτικό ακόλουθο της εδώ βουλγαρικής πρεσβείας.

Το κλίμα που καλλιεργείται με πληροφορίες διοχετευμένες από το άντρο της ΚΥΠ
στην οδό Μπουμπουλίνας, δίνει διαστάσεις υστερίας στο «επεισόδιο». Η κυβέρνηση
Γ. Παπανδρέου το ολιγότερο παρουσιάζεται με «αμβλυμμένη εθνική συνείδηση».

Ο «ΑΣΠΙΔΑ»

Μιχαήλ Ρουφογάλης. Απριλιανός διοικητής για δύο χρόνια (1971-73) – Κωνσταντίνος Φέτσης. Ο πρώτος αρχηγός της μεταπολίτευσης

Η υπονομευτική τακτική της ΚΥΠ κλιμακώνεται και αποκορυφώνεται με το
«επεισόδιο του Έβρου» και πρωταγωνιστή τον μετέπειτα Απριλιανό, Γ. Παπαδόπουλο
και τη σκευωρία του ΑΣΠΙΔΑ. Στόχος η δημοκρατική ομαλότητα στην Ελλάδα, η
υπονόμευση του Μακαρίου στην Κύπρο.

Ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου προβληματίζεται και προς στιγμήν
σκέπτεται να ζητήσει την παραίτηση του Αλ. Παπατέρπου από το γεγονός ότι η ΚΥΠ
δεν κατόρθωσε να είναι έγκαιρα πληροφορημένη για τις κινήσεις του τότε αρχηγού
της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου, Γ. Γρίβα, του οποίου υπήρξε ενεργός ο ρόλος
στην «αποκάλυψη» της «σκευωρίας του ΑΣΠΙΔΑ».

Το βράδυ του βασιλικού πραξικοπήματος, ανάλογο πραξικόπημα εκδηλώνεται και
στην ΚΥΠ, της οποίας οι υπηρεσίες καταλαμβάνονται από τον πιστό στον Κ.
Μητσοτάκη, αντιστράτηγο Κυριάκο Παπαγεωργόπουλο. Οι δημοκρατικοί αξιωματικοί
απομακρύνονται και μετ’ ολίγον η ηγεσία της ΚΥΠ επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου
οδηγείται στο στρατοδικείο με την κατηγορία των «πρωταγωνιστών του ΑΣΠΙΔΑ».

Στόχος τώρα ο εικονοκλάστης νέος πολιτικός Ανδρέας Παπανδρέου. Η ΚΥΠ
επανέρχεται στον προκαθορισμένο ρόλο της, της «εξουδετέρωσης του εσωτερικού
κινδύνου». Η διασυμπλοκή ΚΥΠ – ανακτόρων – CIA – 21ης Απριλίου δραστηριοποιεί
την Υπηρεσία Πληροφοριών στο να προπαρασκευάσει το κλίμα στον «ψυχολογικό
τομέα» για την κάθοδο των τανκς.

Οι Απριλιανοί προσανατολίζουν την ΚΥΠ στην ανηλεή καταδίωξη κάθε αντιτιθέμενου
στη χούντα και τα πλοκάμια της Υπηρεσίας απλώνονται και στο εξωτερικό, στους
κόλπους των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων και των αντιδικτατορικών οργανώσεων
κάτω από την καθοδήγηση των διοικητών της Αλ. Χατζηπέτρου, και κυρίως του
Μιχάλη Ρουφογάλη.

Εναγκαλισμός CIA

Παντελής Καλαμάκης. Εκλεκτός του Κωνσταντίνου Καραμανλή – Κώστας Τσίμας. Ο πρώτος μη στρατιωτικός, διοικητής της ΕΥΠ

Ο εναγκαλισμός της ΚΥΠ από τη CIA γίνεται και πάλι ασφυκτικός. Άλλωστε είναι
γνωστές οι σχέσεις του επικεφαλής της Χούντας με τον εκάστοτε επικεφαλής του
κλιμακίου της CIA στην Ελλάδα, που θεωρείται το πολυπληθέστερο για τον χώρο
της Ανατολικής Μεσογείου.

Η μεταπολίτευση συνοδεύεται με περιορισμένες αλλαγές στην ΚΥΠ και την πρώτη
περίοδο οι διοικητές της, απόστρατοι στρατηγοί Φέτσης και Καλαμάκης στρέφουν
κατά την πρώτη περίοδο την προσοχή τους στην παρακολούθηση των «σταγονιδίων».
Παράλληλα όμως, η ΚΥΠ υποστηρίζεται από «κεκτημένη ταχύτητα», παρακολουθεί
στελέχη του νομίμου πλέον ΚΚΕ, αλλά και στελέχη των άλλων κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Το τέταρτο τμήμα του β’ κλάδου με την επωνυμία «Πολιτική δραστηριότης –
Κομμουνισμός» συντάσσει συνεχώς εκθέσεις με τη δραστηριότητα στελεχών της Αριστεράς.

Πολιτικοποίηση

Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και το μπαράζ των δημοσιευμάτων που
ακολούθησαν για την έκνομη δραστηριότητα της ΚΥΠ, οδηγεί τον Ανδρέα Παπανδρέου
με νόμο να θέσει την Υπηρεσία Πληροφοριών υπό την ευθύνη του Πρωθυπουργού, ενώ
το 1986 με νέα νομοθετική ρύθμιση η ΚΥΠ μετονομάζεται σε ΕΥΠ και
πολιτικοποιείται. Καθίσταται αυτοτελής και υπό την ηγεσία του Κ. Τσίμα
αποκόπτεται από την εσωστρέφεια και καταβάλλεται προσπάθεια να αναπροσαρμόσει
τη δραστηριότητά της στο πλαίσιο του νέου αμυντικού δόγματος, του «κινδύνου
από Ανατολάς».

Οι «παλιές, κακές συνήθειες», όμως, δύσκολα αποβάλλονται και από το 1989 μέχρι
το 1993 η ΕΥΠ τροφοδοτεί τη φιλολογία γύρω από το «σκάνδαλο Κοσκωτά» και
τις… πολιτικές προεκτάσεις του! Οι διοικητές της Δ. Αγγελόπουλος και Π.
Μπαλές απασχολούν κατ΄ επανάληψη με τη «δραστηριότητά» τους την Ελληνική Βουλή.