ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αφιλοκερδή βράδια

Πολλές φορές σκέφτομαι τι έκανα τη μέρα που πέρασε, και μου φτάνουν λίγα λόγια
για να την περιγράψω. Και τότε λέω ότι ήταν μια καλή μέρα. Γιατί το απρόβλεπτο
δεν με τάραξε, οι κοντινοί μου άνθρωποι ήταν καλά, οι δουλειές μου έγιναν όπως
ήταν να γίνουν, και η κούραση της καθημε-ρινότητας δεν με βάρυνε.

Το σκέφτηκα πάλι χθες αργά τη νύχτα, όταν τίποτα δεν είχε αναστατώσει μια
συνηθισμένη μέρα και είχε προστεθεί σ’ αυτήν ένα ωραίο βράδυ με αγαπημένους φίλους.

Πήγαμε πρώτα στο θέατρο και είδαμε μια καλή γαλλική κωμωδία, και μετά σ’ ένα
εστιατόριο, όπου δειπνήσαμε πίνοντας κόκκινο κρασί. Μιλήσαμε για πράγματα που
αγαπάμε, για ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν, για δουλειές που με προθυμία κάναμε.

Αργά τη νύχτα πήγαμε σ’ ένα μπαράκι με ωραία, δυνατή μουσική. Συναντήσαμε
τυχαία κι άλλους φίλους, ήπιαμε γκράπα και γελάσαμε σχολιάζοντας την ηλικία
μας και τον χρόνο, όπως ο καθένας μας κουμαντάρει.

Καθώς επιστρέφαμε, προσέξαμε το άσπρο φως της μέρας που ερχόταν, τα
απορριμματοφόρα που μάζευαν τα σκουπίδια από τους κάδους, ακούσαμε την πρώτη
βουή της πόλης, κι αποφύγαμε τα φαντάσματά μας.

­ Τι κάνατε αύριο; ρώτησε η Όλγα, πριν χωρίσουμε.

­ Τίποτα σπουδαίο, συμφωνήσαμε, με κρυφή αλαζονεία, όλοι, θεωρώντας μια
συνηθισμένη μέρα πολύ σημαντική, σ’ αυτή τη φτωχή ανθρωπότητα.