30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Σε γειτονιά

ΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ: Μέσα σε παράξενα λόγια, κουβέντες-διηγήσεις.

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΗΡΕΜΟΥΝ: Να χαζεύει το πλήθος.

ΤΟΝ ΓΕΜΙΖΕΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Το να βλέπει την ενέργεια των άλλων. Η Αθήνα
είναι γεμάτη μυρμήγκια.

ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΝΕΙ: Ότι τόσοι πολλοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τίποτε.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΟΛΗ: Καμία.

Έξι χρόνια πέρασαν από τη συλλογή στοιχείων έως τη συγγραφή του βιβλίου
«Αθήνα χειροποίητη πόλη» του καθηγητή Βασίλη Καραποστόλη. Στο ενδιάμεσο
αυξήθηκαν οι πεζόδρομοι αλλά χάθηκαν οι πεζοπόροι, λέει ο συγγραφέας, ο οποίος
ευελπιστεί πως και με την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου θα αλλάξει η γνώμη
των Αθηναίων για την πόλη τους, η οποία «είναι κτισμένη με σάρκα».

ΕΡ.: Γιατί η Αθήνα είναι χειροποίητη πόλη;

ΑΠ.: Γιατί τη φτιάχνουν (και τη χαλάνε) τα χέρια, όχι οι μηχανές.

ΕΡ.: Ήταν πάντα αυτή η άποψή σας;

ΑΠ.: Όχι. Νεώτερος νόμιζα ότι ήταν μία πόλη συμπαγής, πως κάτι αόρατο
προστάτευε τη συνοχή της.

ΕΡ.: Τι σας έκανε να αλλάξετε γνώμη;

ΑΠ.: Το ότι μεγαλώνοντας είδα πολλούς ανθρώπους να χωρίζουν, πολλά σπίτια να ραγίζουν.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το πρώτο χειροποίητο πράγμα που εντοπίσατε στην Αθήνα;

ΑΠ.: Κανείς δεν θυμάται πότε είδε πρώτη φορά στην Αθήνα το ημιτελές. Ένα
γιαπί, για παράδειγμα. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα τελειώσει ή τι θα βγει από αυτό.

ΕΡ.: Από τη συλλογή στοιχείων έως τη συγγραφή του βιβλίου «Αθήνα χειροποίητη
πόλη» πόσος καιρός πέρασε;

ΑΠ.: Έξι χρόνια περίπου.

ΕΡ.: Τι βελτιώθηκε στην πόλη, στο ενδιάμεσο;

ΑΠ.: Αυξήθηκαν οι πεζόδρομοι.

ΕΡ.: Τι χάθηκε;

ΑΠ.: Κάμποσοι πεζοπόροι.

ΕΡ.: Πόσο πιστά αποδίδουν οι εικόνες του ομώνυμου ντοκιμαντέρ τις εικόνες του
βιβλίου σας;

ΑΠ.: Οι εικόνες είναι προέκταση του κειμένου.

ΕΡ.: Φωτίζονται όλες οι χειροποίητες γωνιές της Αθήνας;

ΑΠ.: Αρκετές από αυτές.

ΕΡ.: Με την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου εκτιμάτε πως θ’ αλλάξει η γνώμη
των Αθηναίων για την πόλη τους;

ΑΠ.: Ελπίζω πως ναι.

ΕΡ.: Το κίνητρο για να γίνει το ντοκιμαντέρ;

ΑΠ.: Μια διάθεση για πειραματισμό.

ΕΡ.: Πώς σας έπεισε ο Αλέξανδρος Παπαηλιού;

ΑΠ.: Με την αγάπη του για την πόλη και το βιβλίο.

ΕΡ.: Για ποιον λόγο θα αλλάζατε τόπο διαμονής;

ΑΠ.: Δεν θα άλλαζα.

ΕΡ.: Σε ποιο σημείο της Αθήνας κατοικείτε;

ΑΠ.: Σε κάποιο από τα υψώματά της.

ΕΡ.: Είναι συνειδητή η επιλογή σας;

ΑΠ.: Σχεδόν. Χρειάζεται, πότε πότε, να βλέπουμε τον κόσμο από μακριά.

ΕΡ.: Έχετε προσθέσει το ­ χειροποίητο ­ λιθαράκι σας στην πόλη;

ΑΠ.: Νομιζω πως ναι.

ΕΡ.: Ποιο είναι;

ΑΠ.: Αυτό το βιβλίο.

ΕΡ.: Τι θα διαφυλάσσατε ως κόρην οφθαλμού από την Αθήνα;

ΑΠ.: Τους ανοικτούς χώρους.

ΕΡ.: Υπάρχουν μέρη της που σας απωθούν;

ΑΠ.: Τα οικεία μπορεί να με κουράζουν, αλλά δεν με απωθούν.

ΕΡ.: Πώς μπορούν ν’ αλλάξουν και να γίνουν ελκυστικά;

ΑΠ.: Δεν χρειάζεται να γίνουν όλα ελκυστικά.

ΕΡ.: Ποιο είναι το αγαπημένο σας μέρος στην Αθήνα;

ΑΠ.: Οι Αέρηδες.

ΕΡ.: Μία χειροποίητη ομορφιά της οδού Πατησίων;

ΑΠ.: Το Πολυτεχνείο. Πόσες φορές δεν το έφτιαξαν και το χάλασαν τα χέρια μας;

ΕΡ.: Απαιτείται χρόνος για να διακρίνει κάποιος κάτι ωραίο στην Αθήνα;

ΑΠ.: Λιγότερος απ’ όσο φανταζόμαστε.

ΕΡ.: Έχει όντως «άγονες» διαδρομές;

ΑΠ.: Έχει μερικές.

ΕΡ.: Ποιες είναι;

ΑΠ.: Για παράδειγμα: Αδριανού – Αρχαία Αγορά – Κεραμεικός.

ΕΡ.: Γιατί τις χαρακτηρίζετε έτσι;

ΑΠ.: Γιατί στον σύγχρονο δρομέα-κάτοικο φαίνεται πως δεν αποδίδουν κάτι άμεσο.
Φυσικά ισχύει και το αντίθετο.

ΕΡ.: Τι συναισθήματα γεννιούνται μέσα από μια άγονη διαδρομή;

ΑΠ.: Ανάμεικτα. Κυρίως, η υποψία ότι τα έργα των ανθρώπων αξίζουν περισσότερο
από τους ανθρώπους. Αλλά, πάλι, χωρίς ανθρώπους πλαντάζεις. Η Αθήνα είναι
κτισμένη με σάρκα.

ΕΡ.: Η αγαπημένη σας βόλτα;

ΑΠ.: Αιόλου, εκεί γύρω.

ΕΡ.: Τελικά η Αθήνα είναι όμορφη;

ΑΠ.: Όχι. θέλει όμως να γίνει πολύ και δεν ξέρει πώς. Αυτό την κάνει θελκτική.

ΕΡ.: Πώς φαντάζεστε την Αθήνα μετά μισό αιώνα;

ΑΠ.: Περίπου όπως σήμερα. Στη διάρκεια της νύχτας θα προσπαθεί να ξεχάσει την ημέρα.