Η «Ατζέντα 2000» σκεπάζει τον Οτζαλάν

Τι σχέση μπορεί να έχει ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν με την Κοινή Αγροτική Πολιτική
(ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ή ο χειρισμός της υπόθεσης του ηγέτη του ΡΚΚ με
τη διανομή των κοινοτικών κονδυλίων την προσεχή επταετία;

ΒΟΝΝΗ

Η απάντηση είναι μάλλον απλή: και τα δύο θέματα απασχολούν τη σκέψη του
Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, καθώς προσέρχεται στη σημερινή άτυπη σύνοδο κορυφής
της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο «θέμα Οτζαλάν» η επιτυχής απομάκρυνση των εγκλείστων στην ελληνική
πρεσβεία του Ναϊρόμπι, καθώς και η μερική αποκατάσταση του κλίματος
σταθερότητας ­ γεγονός στο οποίο συνέβαλαν, με τον τρόπο τους, τόσο οι
εγχώριες και διεθνείς αγορές, όσο και ο υπουργός Άμυνας, Άκης Τσοχατζόπουλος ­
«έδωσαν μια ανάσα» στον κ. Σημίτη.

Ως εκ τούτου, το ερώτημα που τίθεται είναι εάν κάποιος από τους εταίρους θα
επιλέξει να θέσει το θέμα στη σύνοδο κορυφής ­ η οποία, ως άτυπη κι έκτακτη,
επιτρέπει μεγάλα περιθώρια ελευθερίας στην «ατζέντα».

Διπλωματικές πηγές εκτιμούσαν ότι η προηγηθείσα συζήτηση στο Συμβούλιο των
Υπουργών Εξωτερικών, αλλά και η προχθεσινή επιστολή του Κώστα Σιμίτη προς τους
εταίρους θα έχει «καλύψει» κατά το δυνατόν όποιον αρχηγό θα ήθελε να βάλει το θέμα.

Η επιστολή

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, στην επιστολή του, υιοθετεί γλώσσα ειλικρίνειας προς
τους εταίρους, που υπερβαίνει τη συνήθη «κοινοτική» φρασεολογία. Παραδέχεται
ότι οι προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης στην υπόθεση Οτζαλάν «απέτυχαν» ­
ενώ τονίζει πως ««προς μεγάλη μου λύπη, η Ελλάδα, δεν ήταν δυνατόν, να
ενημερώσει έγκαιρα τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με αυτές τις
εξελίξεις, λόγω της εξαιρετικά ευαίσθητης φύσης της όλης υπόθεσης και της
δεδηλωμένης διστακτικότητας ορισμένων κρατών – μελών να εμπλέξουν την Ένωση
στην υπόθεση αυτή».

Πάντως, η αισιοδοξία των συνεργατών του Πρωθυπουργού, ότι ο κ. Σημίτης δεν
πρόκειται να υποχρεωθεί να «απαντήσει» για το θέμα Οτζαλάν, βασίζεται και σε
ένα τρίτο στοιχείο: ότι οι διαπραγματεύσεις για την «Ατζέντα 2000» ­ το δούναι
και λαβείν, δηλαδή, στον κοινοτικό προϋπολογισμό ­ έχουν φτάσει σε ένα κρίσιμο
σημείο. Οι «15» ­ και, πρωτίστως, η γερμανική προεδρία ­ έχουν
συνειδητοποιήσει ότι η συμφωνία πρέπει πάση θυσία να επιτευχθεί στη σύνοδο
κορυφής του Μαρτίου, στο Βερολίνο ­ διαφορετικά κινδυνεύει ακόμη και το ίδιο
το εγχείρημα της ΟΝΕ και το ευρώ, που θα βρεθεί αδύναμο τρεις μήνες μετά τη
γέννησή του.

Επείγονται

Ταυτοχρόνως, όμως, η κάθε χώρα – μέλος επείγεται να εξασφαλίσει μια συμφωνία
«παρουσιάσιμη» στο εσωτερικό της ­ διότι, διαφορετικά, θα έχει πρόβλημα
εσωτερικής πολιτικής. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Γαλλίας, η οποία
αναγνωρίζει παρασκηνιακά ότι το υπάρχον καθεστώς της ΚΑΠ χρήζει δραστικής
αναθεώρησης, αναγνωρίζει ότι μια ρήξη της με τη Γερμανία δεν θα έθετε σε
κίνδυνο μονάχα τον γαλλογερμανικό άξονα, αλλά και την ίδια την Ένωση, αλλά…
Αλλά δεν είναι και σε θέση να συγκρουστεί με το πανίσχυρο γεωργικό λόμπι της
Γαλλίας. Αυτό εξηγεί και την «πολεμική» φρασεολογία του Παρισιού, που έχει
φθάσει να χαρακτηρίζει τους Γερμανούς «Θάτσερ της εποχής μας».

Ως εκ τούτου, η γερμανική προεδρία θα ήταν ευτυχής εάν η σύνοδος της Βόννης
κατέληγε σε μια πολιτική επιβεβαίωση του «τελεσιγράφου του Μαρτίου» ­ ότι οι
«15», δηλαδή, θα κάνουν τις απαραίτητες εκατέρωθεν υποχωρήσεις ώστε να υπάρξει
συμφωνία σε ένα μήνα.