30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΔΟΞΙΑΔΗΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αυστραλία.

ΖΕΙ: Στην Ελλάδα.

ΤΟΝ ΚΟΥΡΑΖΟΥΝ: Τα πολλά και μεγάλα λόγια.

ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΟΥΝ: Η οικογένεια, οι φίλοι του, το διάβασμα και το τρέξιμο.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Με την αναγόρευση των «επωνύμων» σε άρχουσα τάξη.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Την εποχή που ο κινηματογράφος ήταν τέχνη.

Ταξίδι στο εξωτερικό κάνει η παράσταση του Απόστολου Δοξιάδη με
πρωταγωνιστές τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών. Ο δημιουργός θεωρεί ότι ο
καθένας από μας μοιάζει με κάποιον από τους χαρακτήρες του παραδοσιακού
Καραγκιόζη, ενώ δεν βρίσκει καμία διαφορά μεταξύ παραμυθιού και Ίντερνετ. Αν
και μαθηματικός, στράφηκε γρήγορα στη συγγραφή βιβλίων που μεταφράζονται ήδη
σε πολλές γλώσσες.

ΕΡ.: Πρόσφατα ανεβάσατε μία παράσταση παραδοσιακού Θεάτρου Σκιών με θέμα τη
ζωή του Τζάκσον Πόλοκ, ενός ιδιαίτερα μοντέρνου καλλιτέχνη. Προς τι η αντίφαση;

ΑΠ.: Δεν υπάρχει αντίφαση. Η ραχοκοκαλιά κάθε ιστορίας είναι ένα παραμύθι.
Αυτό προσπάθησα να ανακαλύψω στην περίπτωση του Πόλοκ.

ΕΡ.: Γιατί διαλέξατε έναν τύπο «οργισμένου καλλιτέχνη»;

ΑΠ.: Επειδή είναι αντιπροσωπευτικός της εποχής μας.

ΕΡ.: Γιατί οργίζεται ένας καλλιτέχνης;

ΑΠ.: Για τον ίδιο λόγο που οργίζεται το μικρό παιδί: διεκδικεί ζωτικό χώρο για
τα όνειρά του.

ΕΡ.: Που είναι ατομικά ή κοινά;

ΑΠ.: Όσο πιο βαθιά τόσο πιο κοινά.

ΕΡ.: Παράξενη δήλωση! Η σύγχρονη τέχνη θεωρείται κατ’ εξοχήν ατομική υπόθεση;

ΑΠ.: Τι πιο ατομικό από το φως μας; Που όμως είναι για όλους κοινό.

ΕΡ.: Το φως δημιουργεί τις σκιές…

ΑΠ.: Ακριβώς. Εξ ου και το ενδιαφέρον του Θεάτρου Σκιών. Μην ξεχνάτε ότι ο
Πλάτων θεωρούσε θέατρο σκιών την ανθρώπινη ζωή.

ΕΡ.: Είμαστε, δηλαδή, όλοι «καραγκιόζηδες»;

ΑΠ.: Άλλοι Καραγκιόζηδες, άλλοι Χατζηαβάτηδες, άλλοι Μπαρμπαγιώργοι, άλλοι
Μορφονιοί, Πασάδες, κ.ο.κ.

ΕΡ.: Και Βεληγκέκες;

ΑΠ.: Αφθονούν γύρω μας, αλλά οι απειλητικότεροι είναι πάντα μέσα μας.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Γιατί είναι αόρατοι. Αποτελούν τα υποβρύχια του εχθρού.

ΕΡ.: Ποιος είναι ο εχθρός;

ΑΠ.: Ό,τι αντιμάχεται τη ζωή.

ΕΡ.: Στο έργο σας για τον Τζάκσον Πόλοκ συμμετέχουν χαρακτήρες όπως η Μοίρα
και ένας κατηραμένος όφις. Πώς έτσι;

ΑΠ.: Είπαμε: είναι το παραμύθι του Τζάκσον Πόλοκ!

ΕΡ.: Γιατί αυτή η εμμονή στο παραμύθι;

ΑΠ.: Τη δικαιολογούν τα γεγονότα: ξέρετε κανέναν που να μη φοβάται την κακιά
μάγισσα, τον δράκο ή, αν θέλετε, τον κατηραμένο όφι;

ΕΡ.: Θα έλεγε κανείς ότι στην εποχή τού Ίντερνετ η οπτική μας έχει αλλάξει.

ΑΠ.: Ως τακτικότατος χρήστης σάς δηλώνω ότι δεν υπάρχει καμία αντίφαση
παραμυθιού και Ίντερνετ.

ΕΡ.: Χρήστης του παραμυθιού τού Ίντερνετ;

ΑΠ.: Και των δύο!

ΕΡ.: Γι’ αυτό το τελευταίο σας μυθιστόρημα, που διαδραματίζεται μέσα στον
σύγχρονο αμερικανικό υπόκοσμο, αρχίζει με τη φράση «μια φορά και έναν καιρό»;

ΑΠ.: Η φράση αυτή αποτελεί κλειδί…

ΕΡ.: Τι είδους κλειδί;

ΑΠ.: Μαγικό. Ταυτόχρονα ανοίγει πόρτες και δίνει τον τόνο, μουσικών. Δίνει το
«λα», που λένε οι μουσικοί.

ΕΡ.: Δηλαδή;

ΑΠ.: Κάντε ένα πείραμα. Δοκιμάστε να πείτε οποιαδήποτε σύγχρονη ιστορία
αρχίζοντας με τη φράση «μια φορά και έναν καιρό». Αμέσως τη βλέπετε με άλλο μάτι.

ΕΡ.: Παραμυθένιο;

ΑΠ.: Αναδεικνύεται το γεγονός ότι αποτελεί παραλλαγή αρχαίων ιστοριών. Κάθε
πράξη του έργου που παίζουμε έχει ξαναπαιχτεί. Το να αναφερόμαστε στις παλιές
μορφές φωτίζει τις καινούργιες.

ΕΡ.: Και ο 21ος αιώνας;

ΑΠ.: Τη δουλειά του αυτός. Και εμείς τη δική μας.

ΕΡ.: Πού είναι;

ΑΠ.: Να ζούμε, βέβαια. Ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα.

ΕΡ.: Και η επιστήμη, η τεχνική; Ποια σχέση έχουν με το παραμύθι;

ΑΠ.: Είναι και τα δύο μορφές γνώσης, η καθεμιά άλλου τύπου. Η μία όλο
προχωρεί, η άλλη όλο επιστρέφει. Ο πρωτοετής της Φυσικομαθηματικής ξέρει
περισσότερα Μαθηματικά από τον Αρχιμήδη ή τον Νεύτωνα, όμως ακόμη και ένας
νομπελίστας ποιητής δεν ξέρει πιο πολλά για τον άνθρωπο από τον Όμηρο, τον
Σοφοκλή ή τον Σαίξπηρ.