ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Οτζαλάν κι η μαγισσούλα

«ΠΟΣΟ μ’ αρέσουν οι καραμελίτσες ­ θα ‘θελα να ‘χα δέκα σακουλίτσες»,
τραγουδάω στη διαπασών με τη φάλτσα φωνή μου και το μωρό μου με κοιτάει με
θαυμασμό, «πάλι, μαμά ­ να το ξαναπούμε», νιώθω σημαντική και σπουδαία, οι
τύψεις αρχίζουν να κατασιγάζουν…

Την αγκαλιάζω ξανά και ξανά, «η μαμά δε χορταίνει τα φιλάκια ­ η μαμά
τρελαίνεται για φιλάκια», ναι, Αννούλι μου, τα φιλάκια σου σκεφτόμουν όλες
αυτές τις μέρες της υστερίας, της απώλειας της ανθρώπινης διάστασης, ένα
μηχανάκι που δούλευε και πόναγε κι έκρυβε τον πόνο του, πώς να σου εξηγήσω,
μικρή μου μαγισσούλα, ότι δε σε εγκατέλειψα ούτε ένα λεπτό, απλώς έπρεπε να
είμαι αλλού, δουλειά το λένε οι άλλοι άνθρωποι…

Κοιτάω τα τεράστια μάτια σου κι αναρωτιέμαι εάν κάποτε θα θυμάσαι ότι η μαμά
χάθηκε πέντε μέρες γιατί κάποιος Κούρδος ­ ηγέτη τον λένε ­ βρέθηκε στα χέρια
των εχθρών του, γιατί μια κυβέρνηση άρχισε να τρεκλίζει, γιατί ένας λαός
άρχισε να κυκλοφορεί σαν να είχε χάσει κάποιον πόλεμο…

Αναρωτιέμαι κι αν θα μπορέσω ποτέ, σε σένα τουλάχιστον, να εξηγήσω το εντελώς
αντιεπαγγελματικό αίσθημα απώλειας όταν φεύγει ένας ογκώδης πολιτικός,
αυταρχικός κι αλαζονικός, που η μαμά έμαθε να αγαπά και να μισεί κάτι χρόνια
τώρα, από πριν γεννηθείς εσύ, ξέρεις όμως, Αννούλι μου, οι άνθρωποι που
γνωρίζουν να σκέφτονται και να γελούν, με τους άλλους και τον εαυτό τους,
είναι τόσο λίγοι που τους συνηθίζεις χωρίς να το καταλάβεις και δεν μπορείς να
τους πεις εύκολα αντίο…

«Πάμε, μαμά, τώρα παίζουμε ­ σήμερα είναι Σάββατο!..».