ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ Ημέρες και έργα δύο πρωτοκλασάτων τέως…

Τώρα θα κάνει πάλι τον μοναχικό λύκο…

Ο Θόδωρος Πάγκαλος αποχωρεί από το Μέγαρο Μαξίμου μετά την παραίτησή του

Ο Θόδωρος Πάγκαλος υπέστη χθες τη δεύτερη μεγάλη πολιτική ήττα στη
σταδιοδρομία του. Η πρώτη ήταν όταν έχασε πανηγυρικά τις εκλογές για τον Δήμο
Αθηναίων από τον «κ. Τίποτα», τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Με δυο σημαντικές
διαφορές: ότι άλλο μια αναμέτρηση για έναν θώκο της τοπικής αυτοδιοίκησης κι
άλλο η εξωτερική πολιτική και μια υπόθεση τόσο κρίσιμη όσο αυτή του Οτζαλάν.
Και, δεύτερον, άλλο να φταίει ο εκρηκτικός σου χαρακτήρας κι άλλο οι
συγκεκριμένοι διπλωματικοί σου χειρισμοί.

Για τον ίδιο τον εκρηκτικό πολιτικό, τα «ανεβοκατεβάσματα» της πολιτικής και
της δημοσιότητας είναι… μέσα στο πρόγραμμα. Κάποιοι θυμούνται το καλοκαίρι
του 1994: τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρος του
Κινήματος Ανδρέας Παπανδρέου ­ όρθιοι άπαντες ­ χειροκροτούν το «τρομερό
παιδί» του Κινήματος. Η υποψηφιότητα του Θόδωρου Πάγκαλου για τον Δήμο
Αθηναίων έχει μόλις ανακοινωθεί.

«Θα με φάνε…»

Ο κ. Πάγκαλος κοιτά, έπειτα στρέφει το κεφάλι του και σκύβει προς αυτόν που
είναι δίπλα του: «Τους βλέπεις όλους αυτούς που με χειροκροτούν; Με το ίδιο
πάθος θα είναι έτοιμοι και να με φάνε…». Και επιβεβαιώθηκε λίαν συντόμως…

Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι εάν ο Θόδωρος Πάγκαλος θα διαρρήξει τις
σχέσεις του με τον Πρωθυπουργό ­ όπως ακριβώς είχε διαρρήξει τις σχέσεις του
με τον Παπανδρέου μετά το προηγούμενο πλήγμα. Και βέβαια, τι συνέπειες μπορεί
να έχει μια τέτοια εξέλιξη για την χαρτογραφία του εκσυγχρονιστικού
στρατοπέδου, το οποίο, ήδη, κάθε άλλο παρά διαθέτει την αρραγή ενότητα των
πρώτων ημερών της πρωθυπουργίας Σημίτη.

Κάποιες ενδείξεις για τις μελλοντικές κινήσεις του κ. Πάγκαλου ενδεχομένως να
δίδει η έως σήμερα στάση του ­ τόσο κατά τη συνεργασία του με τον Κώστα
Σημίτη, όταν συγκροτήθηκε η ομάδα των τεσσάρων, όσο και ως υπουργού.

Τον Ιανουάριο του ’96 ο Θόδωρος Πάγκαλος επιστρέφει στο υπουργείο Εξωτερικών ­
τούτη τη φορά ως υπουργός διαδεχόμενος τον Κάρολο Παπούλια. Έναν άνθρωπο με
τον οποίο δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις ­ για την ακρίβεια, υπήρχε εποχή
που οι δυο άνδρες δεν μιλούσαν παρά μέσω των διπλωματικών τους γραφείων.

Από τα Ίμια

Ως υπουργός ο κ. Πάγκαλος έκανε σαφές από την πρώτη στιγμή ­ και ώς την
τελευταία ­ ότι εξωτερική πολιτική ασκεί ο ίδιος και ουδείς άλλος μηδέ του
Πρωθυπουργού εξαιρουμένου. Από τη νύχτα των Ιμίων, στη διάρκεια της οποίας
διαπραγματεύεται με τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, μέχρι το βέτο για τις κοινοτικές
χρηματοδοτήσεις προς την Τουρκία και από τους πυραύλους S-300 μέχρι την
υπόθεση Οτζαλάν, ο Θόδωρος Πάγκαλος δείχνει σε όλους και σε όλους τους τόνους
ότι «εδώ την πολιτική την κάνω εγώ».

Δημοσίως, αυτό έγινε ιδιαιτέρως αισθητό όταν παραιτήθηκε ο Χρήστος Ροζάκης, ο
καθηγητής και προσωπικός φίλος του Πρωθυπουργού, τον οποίο ο Κώστας Σημίτης
είχε τοποθετήσει υφυπουργό μετά τη νίκη του στις εκλογές του ’96. Για τους
παροικούντες το νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας, όμως, ήταν κοινό μυστικό πως
ο υπουργός «δεν σήκωνε ούτε μύγα στο σπαθί του κι ούτε υποδείξεις από κανέναν.
Εδώ είναι το δικό του γήπεδο».

Αυτοπεποίθηση

Οι περισσότεροι στο υπουργείο Εξωτερικών υποστηρίζουν τώρα ότι η απομάκρυνση
του εκρηκτικού υπουργού τους «ήταν άδικη» ­ διότι «κανείς δεν ξέρει από
εξωτερική πολιτική όσο αυτός». Παραδέχονται, ωστόσο, ταυτόχρονα, πως ακριβώς
αυτή του η τρομερή αυτοπεποίθηση ήταν που «τον έφαγε»:

«Πίστεψε ­ λένε ­ ότι μπορούσε να χειρισθεί την υπόθεση Οτζαλάν μόνος του.

Πήρε τις αποφάσεις μόνος του κι απλώς ενημέρωνε τον Πρωθυπουργό. Έτσι, όταν
στράβωσε η ιστορία, πάλι μόνος του την πλήρωσε».

Βέβαια, υπήρξε μια εποχή που ο «μοναχικός λύκος» του ΠΑΣΟΚ ­ με τα οφέλη και
τις ζημίες που συνεπάγεται μια τέτοια στάση ­ εγκατέλειψε αυτή την ιδιότητα:
Ήταν όταν συμπεριελήφθη, μαζί με τον Κώστα Σημίτη, την Βάσω Παπανδρέου και τον
Παρασκευά Αυγερινό, στην ομάδα των τεσσάρων ­ μια κίνηση που έμελλε να αλλάξει
την ιστορία του Κινήματος.

Δίπλα στον Σημίτη

Ο κ. Πάγκαλος συνεργάζεται με τα άλλα τρία στελέχη ­ ύστερα από εξαιρετική
απροθυμία του νυν Πρωθυπουργού ­ και περιέργως, για αυτούς που τον ξέρουν,
αναγνωρίζει σχεδόν αμέσως την πρωτοκαθεδρία του Κώστα Σημίτη. Και, επιπλέον,
εργάζεται με τον τρόπο του, ήτοι, χωρίς μηχανισμό, αλλά με δημόσιες
παρεμβάσεις, για την ανάδειξη του κ. Σημίτη στην πρωθυπουργία πρώτα και στην
προεδρία του κόμματος στη συνέχεια.

Επιπλέον, στέκεται σε όλο αυτό το διάστημα από τον Ιανουάριο του ’96 δίπλα
στον Πρωθυπουργό σε όλες τις κόντρες του Κώστα Σημίτη είτε με την εσωκομματική
αντιπολίτευση είτε με πρωτοκλασάτα στελέχη είτε με οργανωμένες κοινωνικές ομάδες.

Κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη υποστήριζαν ότι ο λόγος που ο Πρωθυπουργός δεν
αμφισβήτησε ποτέ μέχρι χθες την πολιτική και τους χειρισμούς του υπουργού του
ήταν γιατί «δεν είχε λόγο να χαρίσει στην εσωκομματική αντιπολίτευση έναν
ηγέτη».

Αυτοί που ξέρουν τον Θόδωρο Πάγκαλο όμως επιμένουν ότι «θα κάνει πάλι τον
μοναχικό λύκο, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν στα εξήντα ένα τους»…